5
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Archived Theses
Kalsiyum karbonat kapsüllemesinin CNG oligodeoksinükleotidlerin oral etkinliği üzerine etkisi ve insan monositlerinin TLR ligandlarına yanıtının değerlendirilmesi
Toll-like receptor (TLR) ligands modulate immune responses and have been used in immunotherapy. Clinical trials designed to evaluate the utility of CpG ODN, a synthetic TLR9 ligand, relied on parenteral routes of administration. Therapy would be simplified if these ODN could be delivered orally. My thesis compared the activity of orally delivered free and calcium carbonate encapsulated CpG ODN in murine models of acute colitis, LPS-induced inflammation and L. monocytogenes infection in comparison with parenteral CpG ODN. Results indicate that orally delivered CpG ODN induce gastrointestinal rather than systemic immunity and that calcium carbonate encapsulation does not significantly alter this behavior. The TLR7/8 agonist R848 was identified as a more effective oral immune modifier for protection from enteric and systemic L. monocytogenes infection. The differential response of human monocytes to TLR7 and TLR8 agonists was investigated. While both agonists induced monocytes to differentiate into macrophages, their activity was somewhat different. TLR8 but not TLR7 stimulation led to the production of pro-inflammatory cytokines. TLR7 ligation blocked TLR8 but not TLR2 or 4 cytokine responses in a dose and time dependent manner. TLR2 and 4 ligations also blocked TLR8 dependent cytokine responses. The effects of complex TLR ligand stimulation on monocytes was investigated using heat-killed bacteria. L. monocytogenes and E. coli stimulation induced monocytes to differentiate into suppressive macrophages characterized by high IL-10 secretion that reduced pro-inflammatory cytokine induction by L. rhamnosus. Efforts are underway to identify the suppressive molecule(s) present in E. coli lipid and protein extracts that could be of therapeutic value.
TLR agonistleri ile aktive olan akciğer kanseri hücre kültür süpernatanlarının makrofaj polarizasyonuna etkisinin araştırılması
It is well known that inflammation is involved in the development of lung cancer. Macrophages in the tumor microenvironment are the anti-inflammatory M2 type and anti-tumor type M1. Inflammatory cytokines, such as IL-1β, IL-6, and IL-8, released from tumor-associated macrophages (TAM) in the tumor microenvironment, facilitate the development and metastasis of cancer cells. TAMs are found intensely in many tumors, and it is known that the higher the number of TAM is associated with the poor prognosis of the disease. For this reason, the control and regulation of TAMs in the tumor microenvironment is a key factor tumor prognosis. Various Toll-Like Receptor (TLR) agonists are used in clinical practice because they can direct the immune response against the tumor. Immune response against the tumor is stimulated by TLRs on antigen presenting cells and increasing tumor-specific T cell response. Tumor-releasing soluble factors are known to be efficient in converting macrophages to TAMs, but the effects of soluble factors released from small-cell lung cancer cells on macrophage polarization are unknown. Therefore, we have investigated the effects of the mediators released from small cell lung cancer cell line stimulated by TLR 3, TLR 5 and TLR 8 agonists on the macrophage polarization. Furthermore, we have detected the cytokines released from TLR stimulated lung cancer cell line.In our study, cell culture supernatants obtained from NCI-H82 small cell lung cancer cell lines stimulated by TLR agonist, polarize THP-1 monocytic cells into the M1 type macrophages. These macrophages were expressed CD68, CD11b, and CXCR7. We have detected an increase in the inflammatory cytokines, IL-1β, IL-6, TNFα, IL-12, and IFNγ. Furthermore, phagocytosis capacity of these cells was increased and accumulation of cells in G0/G1 phase in the cell cycle were detected. However, incubation of THP-1 cells with supernatants of NCI-H82 cell lines without TLR agonists end up with the polarization of M2 type macrophages. In conclusion incubation of TLR3, TLR5 and TLR8 agonists with small cell lung cancer cell line polarized THP-1 monocytic cell line to M1 type macrophages and TLR agonists may improve the effects of immunotherapeutic agents.
Kanser tanısı alan hastaların birinci dereceden yakınlarında sigara bırakma davranışının değerlendirilmesi
Tütün kullanımı en önemli morbidite ve mortalite nedenlerindendir. Bu nedenle sigara bıraktırma, hastalıkların primer korunmasında temel hedeflerden biridir. Sigara içen kişiye veya bir yakınına kanser tanısı konması, sigarayı bırakma konusunda motivasyon artışına neden olabilmektedir. Bu çalışmada kanser tanısı alan hastaların birinci derece yakınlarının bu süreçte sigara bırakma niyet ve davranışları incelenmiş ve tanı sonrası sigara bırakma oranlarının hastaya asıl bakım veren yakını ile diğer birinci derece yakınları arasında farklılık gösterip göstermediğinin araştırılması planlanmıştır. Çalışmaya Temmuz 2017 - Aralık 2017 tarihleri arasında Hacettepe Üniversitesi Medikal Onkoloji Polikliniği'ne başvuran kanser hastalarının yakınlarından 176 kişi dahil edildi. Çalışmaya katılanların yaş ortalaması 42,4±11,6 yıl, 54'ü (%30,7) kadın, 122'si (%69,3) erkek cinsiyette idi. Katılımcıların başlangıç görüşmesinden sonraki 30. gün yapılan telefon görüşmelerinde 134'ünün (%76,1) sigara içmeye devam ettiği, 42'sinin (%23,9) ise sigarayı bıraktığı tespit edildi. Katılımcıların 30. gün sigara bırakma durumları demografik gruplar arasında karşılaştırıldığında kadınların sigara bırakma oranlarının anlamlı derecede daha yüksek olduğu (p=0,006) görüldü. Hastaya asıl bakım veren hasta yakınlarında sigarayı bırakma oranları, diğer hasta yakınlarından daha yüksek bulundu (%27 vs %17, p=0,08) ancak aradaki fark istatistiksel anlamlılığa ulaşmadı. Yakınlarına akciğer kanseri tanısı konan katılımcıların sigara bırakma oranlarının (%40,4) diğer kanser türlerine göre (%16,9) anlamlı derecede yüksek olduğu (p=0,001) tespit edildi. Sonuç olarak sigara içen kişilerin yakınlarında kanser gibi ciddi bir hastalık ortaya çıktığı durumlarda sigara bırakma konusunu daha motive oldukları görülmüştür. Bu kişilere gerekli destek sağlandığında daha yüksek sigara bırakma oranları sağlanabilir.
Meme kanserinde, normal fibroblastlar ve kanserle ilişkili fibroblastların monosit çağrılması, makrofaj polarizasyonu ve invazyona etkisi
Meme kanserinde, makrofajlar tümör kütlesinin %50'sini temsil eder ve tümörle ilişkili makrofajların (TİM) sayısı ile kötü prognoz arasında bir bağlantı vardır. TİM'ler genellikle M2 makrofajlara benzerler. Pro-inflamatuvar ve anti-kanser fonksiyonları olan M1 makrofajların aksine, M2 makrofajlar tümör büyümesini desteklerler. Makrofajlar monositlerden köken alır. Monositler çevresel sinyallere göre M1 ya da M2 tip makrofaja farklılaşırlar. Fibroblastlar tümör mikroçevresinde kanserle ilişkili fibroblastlara (KİF) dönüşürler. KİF'ler, immün hücrelerin tümör alanına çağrılması ve fonksiyonları üzerindeki düzenleyici rolleri açısından dikkat çekmektedir. Meme kanserinde, stromal fibroblastların monosit/makrofaj üzerindeki rolünü araştıran çalışmalar oldukça sınırlıdır. Bu çalışmada, normal fibroblastların (NF), kanserle ilişkili fibroblastların ve meme kanser hücre hatlarının monositlerin kemotaksisi ve polarizasyonundaki rolleri araştırılmıştır. Çalışmamızda, KİF'lerin ve MDA-MB-231 hücrelerinin monosit migrasyonunu etkili bir şekilde sağladığı ve bu süreçte MCP-1 ve SDF-1 sitokinlerinin rolü olduğu gösterilmiştir. KİF'ler monositleri, normal fibroblastların aksine fenotipik olarak M2 benzeri tümörü destekleyici makrofajlara farklılaştırmıştır. KİF-koşullu besiyeri ile kültür edilmiş monositlerin meme kanseri hücre invazyonunu arttırdığı ve bu monositlerin, NF-koşullu besiyeri ile kültür edilmiş monositlere göre T hücre proliferasyonunu daha fazla baskıladığı gösterilmiştir. MDA-MB-231 ve KİF koşullu besiyeri ile kültür edilmiş M1 makrofajlarda kontrol M1 makrofajlara göre, M2 makrofaj belirteçlerinin ekspresyonu ve anti-inflamatuvar IL-10 sitokin sekresyonu artarken pro-inflamatuvar IL-12 sitokin düzeyi azalmıştır. Bu sonuçlar meme KİF'lerinin tümörü destekleyici TİM populasyonunu arttırabildiğini göstermektedir.
Triple negatif meme kanserinde Serum ve Glukokortikoid ile İndüklenebilen Kinaz 1'in (SGK1) inhibisyonu
Glucocorticoid receptor overexpression leads to poor prognosis in breast cancer, particularly in triple negative phenotype. This poor prognosis has been shown to be due to the activation of SGK1 (serum and glucocorticoid inducible kinase 1). In this study, we analyzed SGK1 levels and sensitivity of a panel of TNBC (triple negative breast cancer) cell lines towards SGK1 inhibitor GSK650394. Among these cell lines, MDA-MB-436 cells, displaying markedly elevated SGK1 and showing high phosphorylation of the SGK1 substrate NDRG1 (N-Myc downstream regulated gene 1), was unresponsive to the SGK1 inhibitor. The other cell lines with varying SGK1 levels (MDA MB 231, HCC1937 and BT549) showed marked decrease of NDGR1 phosphorylation due to kinase activity inhibition. Intriguingly, despite GSK650394 sensitivity in these cells, pharmacological SGK1 inhibition did not decrease GSK3β phosphorylation, exhibiting no effect on GSK3β reactivation. In addition, SGK1 inhibition did not change E-cadherin and vimentin expression showing that epithelial-mesenchymal transition (EMT) phenotype was not suppressed. Accordingly, Slug, Snail and Twist mRNA levels were not affected from SGK1 inhibition. GSK650394 treatment suppressed proliferation in MDA-MB-231 cells and led to a slight decrease in S-phase. The results of this study support the idea that SGK1 inhibition strategies may have therapeutic potential in triple negative breast cancer.