Aile hekimliği alan eğitimi'nin tıp fakültesi son sınıf öğrencilerinde devlet hizmet yükümlülüğü öncesi olan kaygı durumları üzerindeki etkisi

Amaç: Günümüzde tıp eğitimi, öğrencilerin sadece akademik bilgi birikimi ile değil, aynı zamanda mesleki pratik ve gerçek yaşam deneyimleri ile de donatılmasını gerektiren kapsamlı bir süreçtir. Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde Dönem VI öğrencileri arasında gerçekleştirilen bu çalışma, öğrencilerin klinik stajlar öncesinde ve sonrasında yaşadıkları kaygı seviyelerindeki değişimi değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Özellikle, mecburi hizmet öncesindeki kaygı durumlarını ve aile hekimliği stajının bu kaygıları üzerindeki potansiyel etkisini incelemekteyiz. Yöntem: Çalışmada başlangıç analizi olarak sosyodemografik değişkenler ve kaygı ölçümleri için tanımlayıcı istatistikler (ortalama, standart sapma, frekans ve yüzde dağılımları) hesaplanmıştır. Staj öncesi STAI 1-2 uygulanmış, staj sonrası STAI-1 tekrarlanmıştır. Ölçeklerin güvenilirliği, Cronbach Alfa katsayısı ile ölçülmüştür. Skewness ve kurtosis değerleri, verilerin normal dağılıma uygunluğunu test etmek için kullanılmıştır. Ayrıca, Shapiro-Wilk ve Kolmogorov-Smirnov testleri ile ölçek skorlarının normal dağılımı takip edip etmediği kontrol edilmiştir. Normal dağılımın teyit edilmesi sonrasında, öğrencilerin kaygı durumları arasındaki potansiyel farklılıkları değerlendirmek için bağımlı ve bağımsız örneklem t-testleri uygulanmıştır. Korelasyon analizi, değişkenler arasındaki ilişkileri incelemek için kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık için 0,05 p değeri eşiği kabul edilmiştir. Tüm analizler IBM SPSS Statistics version 23 programı ile gerçekleştirilmiştir. Bulgular: Bu çalışma, 188 bireyden oluşan bir katılımcı grubunu incelemiştir. Araştırmada cinsiyet dağılımı dikkate alındığında, %51,6'sı (97 kişi) kadın ve %48,4'ü (91 kişi) erkek olarak belirlenmiştir. Yaş dağılımı incelendiğinde, katılımcıların büyük bir kısmı 23 ve 24 yaş aralığında (%73,4) yer almakta, diğer yaş gruplarına ait katılımcı sayıları ise görece düşük kalmaktadır. Medeni durum açısından, katılımcıların %97,3'ü (183 kişi) bekar iken, sadece %2,7'si (5 kişi) evli olarak kaydedilmiştir. Sağlık durumlarına yönelik veriler incelendiğinde, katılımcıların %83,5'i (157 kişi) herhangi bir kronik hastalığa sahip olmadıklarını belirtirken, %16,5'lik bir kesim (31 kişi) kronik hastalık sahibi olduğunu ifade etmiştir. Araştırma sonuçları, katılımcıların büyük bir çoğunluğunun (%68.1) orta düzeyde kaygı yaşadığını göstermiştir. Hafif kaygı seviyesine sahip olan katılımcıların oranı %18.6 iken, ağır kaygı seviyesinde olanların oranı %13.3 olarak belirlenmiştir. Araştırmada, staj sürecinin başlangıcı ve sonu arasında yapılan (STAI-1) ölçümlerine dayanarak, stajın öğrencilerin kaygı seviyeleri üzerinde anlamlı bir etki yaratmadığı tespit edilmiştir. Elde edilen istatistiksel bulgular, staj öncesi ve sonrası kaygı düzeyleri arasındaki ortalama farkın istatistiksel olarak önemsiz olduğunu göstermektedir (p=0.946) Sonuç: Staj programlarının süresi ve içeriği ile öğrencilerin kişisel deneyimlerinin, onların kaygı seviyeleri üzerinde etkili olabileceği vurgulanmaktadır. Bu bağlamda, bu faktörlerin ileride daha detaylı bir şekilde incelenmesinin önemli olduğu belirtilmektedir. Staj süresinin uzatılması, daha etkili bir yapılandırma ve öğrencilere daha fazla pratik uygulama fırsatı sunulması önerilir. Ayrıca, öğrencilerin kaygı deneyimlerini daha iyi anlamak için kapsamlı ve çok boyutlu yaklaşımların benimsenmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Anahtar Sözcükler: Aile Hekimliği Stajı, Mecburi Hizmet, Kaygı Seviyeleri, Durumluk ve süreklilik kaygı envanteri (STAI 1-2)