Contextualizing programming through algorithmic art practices: A case study of undergraduate students

Bu tez, geleneksel programlama derslerinde genellikle motivasyon sorunu yaşayan lisans öğrencilerinin hesaplamalı düşünme (HD) becerilerini ve katılımını artırmayı amaçlayan, bağlamsallaştırılmış programlama eğitimi için pedagojik bir temel olarak algoritmik sanat pratiklerini incelemektedir. Araştırma, iki aşamalı bir metodoloji ile Algoritmik Sanat Pratiği (ALSP) çerçevesini geliştirmiştir. 1. Aşama, tarihsel algoritmik sanat eserlerini (1920-2000) temel programlama kavramları (döngüler, özyineleme vb.) ve eserlerin biçimsel özelliklerine göre kategorize ederek, görsel temelli öğretim kaynakları sağlayan ALSP veri tabanı oluşturmasını kapsamaktadır. 2. Aşama, bir önceki bulguları kullanarak Tanımlama/İşleme (De-scription/In-scription) yöntemini ve vaka çalışmasını kapsamaktadır. Öğrenciler önce sanat eserlerini analiz ederek ilgili eserin hangi adımlarla oluşturulabileceğini belirler (De-scription). Bu analiz süreci öğrencilerin HD becerilerini geliştirmelerine yardımcı olur. Daha sonra analizlerinden elde ettikleri çıktıları yaratıcı kodlama projelerinde (In-scription) yinelemeli şekilde uygulayarak görsel ifade biçimleri oluştururlar. Özyeğin Üniversitesi'nde tasarım öğrencileri için dört haftalık bir atölye çalışmasında uygulanan ve anketler, görüşmeler ve nicel ölçümlerle değerlendirilen bütünleşmiş ALSP çerçevesi, katılımı ve kavrayışı önemli ölçüde artırmıştır Öğrenciler programlama becerisini faydalı bir yaratıcı araç olarak görmeye başlamıştır. ALSP çerçevesi, görsel aşinalık ve yinelemeli tasarımdan yararlanarak programcı olmayanlar için sanatsal bağlamda erişilebilir bir programlama eğitimi sunarak hesaplamalı ve sanatsal pratikler arasında başarılı bir köprü kuruyor.