Burun tıkanıklığı olan hastalarda nazalis kas kalınlığının değerlendirilmesi ve nose skoru ile ilişkisinin araştırılması

Bu çalışma, burun tıkanıklığı şikayeti bulunan hastalarda musculus nasalis'in transvers parçasındaki kalınlık değişikliklerinin semptom şiddetiyle olan ilişkisini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmaya, en az üç aydır burun tıkanıklığı yaşayan ve 18 yaş üzeri olan toplam 128 hasta dahil edilmiştir. Hastaların demografik verileri, burun tıkanıklığı tarafı, NOSE (Nasal Obstruction Symptom Evaluation) skorları kaydedilmiştir. Her iki nazalis kasının kalınlık ölçümleri ultrasonografi ile kaydedilmiştir. Hastalar, NOSE skorlarına göre hafif (5–25), orta (30–50), ciddi (55–75) ve ileri düzey (80–100) olmak üzere dört gruba ayrılmıştır. Elde edilen verilere göre, NOSE skoru arttıkça hem sağ hem de sol nazalis kası pars transversa kalınlıklarında anlamlı artış izlenmiştir.(sağ: r = 0,291, p = 0,0008; sol: r = 0,403, p < 0,0001). Tek taraflı burun tıkanıklığı olan hastalarda, tıkalı olmayan taraftaki nazalis kası pars transversa daha kalın ölçülmüştür. (sağ: p = 0,0007; sol: p = 0,0343) Erkek hastalarda nazalis kası pars transversa kalınlıklarının kadınlara göre daha fazla olduğu bulunmuştur. (sağ: p = 0,0001; sol: p = 0,0075). Çalışmamızda, nazalis kas pars transversa kalınlığındaki artışın, burun tıkanıklığı şiddetiyle ilişkili olduğu görülmüştür. Burun tıkanıklığı yaşayan hastalar, şikayetlerini azaltmak amacıyla burun pasajlarını açmaya yönelik mimik kaslarını kullanıyor olabileceği düşünülmüştür. Kas kalınlık artışının her iki tarafta da görülmesinin, yüz mimik kaslarının genellikle iki taraflı kullanılıyor olmasından kaynaklanabileceği öngörülmüştür. Burun tıkanıklığı şiddeti arttıkça, hastaların yüz mimiklerini daha sık kullandığı ve buna bağlı olarak nazal kas aktivitesinin arttığı düşünülmektedir. Çalışmamızda da bu durumu destekler şekilde, NOSE skoru arttıkça her iki taraf nazalis kas pars transversa kalınlığında anlamlı artış gözlenmiştir.Özellikle tıkalı olmayan taraftaki kas hipertrofisinin, artmış hava akımının nazal valv bölgesinde oluşturduğu negatif basınca karşı olduğu düşünülebilir. Sonuç olarak, çalışmamız, burun tıkanıklığını değerlendirmede yalnızca anatomik değil, fonksiyonel yapıların da dikkate alınması klinik açıdan önemli olabilir. Nazal kaslara yönelik yapılacak çalışmalar, burun tıkanıklığı tedavi modellerinin çeşitlendirilmesi ve geliştirilmesine katkı sağlayabilir.