Türkiye'de sanat sermayesi, kamusal alan ve sanat inisiyatifleri ilişkisine eleştirel bir bakış

Bu çalışma kamusal alan kavramını çağdaş sanat alanıyla ilişkilendirerek tartışır. Sembolik bir kamusal alan fikriyle, sanata aktarılan sermayeyle Türkiye'de sanat alanının örgütlenmesi arasındaki ilişkiye eleştirel bir perspektiften yaklaşır. Kamusal alan kavramının çeşitli kavrayışlarına, çağdaş sanat alanında varlık gösteren sanat oluşumlarının örgütlenme biçimlerine ve sahiplik ilişkilerine odaklanır. 1980 sonrası küresel, neoliberal politikalara ve sanat alanındaki etkilerine, özelleştirme süreçleri açısından eğilir. Sanat alanının ve bu alanda etkinlik gösteren aktörlerin tabi oldukları çerçeveyi belirleyen yasal düzenlemeleri mercek altına alır ve tüm bu tarihsel ve güncel süreçlerin sembolik bir kamusal alanın genişlemesine katkısını tartışmaya açar. İletişimin eleştirel ekonomi politiğinin sorduğu temel soruları ödünç alan çalışma bunları Türkiye'deki çağdaş sanat alanına uyarlamayı amaçlar. Temel hedefi şu sorunun yanıtını açığa çıkarmaktır: Kültürel üretim ve dağıtımın güç odaklarında yaşanan değişimler kamusal alanı ve bu alandaki çeşitlilik, çok seslilik ve temsilde çoğulluğu sınırlar mı, özgürleştirir mi? Teorik açıdan bu geniş platforma oturan çalışmanın temel araştırma nesnesi Türkiye'de akademik araştırmalarda henüz tamamen keşfedilmemiş ve özellikle eleştirel ekonomi politik yaklaşımla ele alınmamış bir alan olan, görece küçük ölçekli, bağımsız sanat inisiyatifleridir.