Diyabetik ayak infeksiyonu olan hastalarda klinik ve mikrobiyolojik değerlendirme

Amaç: Diyabetik ayak ülserleri ve takiben gelisen infeksiyonlar, DM‟lu hastalardaki en önemli komplikasyonlardan biridir. Bu infeksiyonlar, travmatik olmayan ayak ampütasyonlarının en sık sebebidir. Bu çalısmada, Afyon Kocatepe Üniversitesi Infeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji Anabilim Dalı'na DAI tanısı ile basvuran hastaların demografik özelliklerinin belirlenmesi; etken mikroorganizmaların dağılımının saptanması ve ampirik antibiyuotik tedavisinin uygunluğunun değerlendirilmesi amaçlanmıstır. Yöntem: Çalısmanın prospektif olarak Mart 2015 ve Eylül 2016 tarihleri arasında Afyon Kocatepe Üniversitesi Infeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji kliniğinde gerçeklestirilmesi planlandı. Çalısmaya bu tarihler arasında Infeksiyon Hastalıkları ve Klinik Mikrobiyoloji polikliniğine basvuran ayak lezyonu ≥ PEDIS 3 ve ≥ WAGNER 2 olan DAĠ hastalar dahil edildi. Hastaların demografik verileri, diyabetin tipi, PEDIS ve Wagner sınıflamasına göre diyabetik ayak evrelemesi, aldıkları tedaviler, laboratuvar parametreleri, kültür sonuçları ve tedavi sonuçları hazırlanan formlara kayıt edildi. Tüm hastalardan derin doku kültürü alınarak mikrobiyolojik örnekleme yapıldı.Hastaların aldıkları tedaviler ve prognozları değerlendirildi. Bulgular: Çalısmaya 68 hasta dahil edildi. Bu hastalarda saptanan 80 DAI atağı değerlendirildi. Hastaların 45‟i (%66.2) erkek, 23‟ü (%33.8) kadındı. Hastaların yas ortalaması 61.59±11.93 yıl idi. Olgular PEDIS sınıflamasına göre değerlendirildiğinde 74 (%92.5) hasta grade 3, 6 (%7.5) hasta grade 4 olarak sınıflandırıldı. Wagner sınıflamasına göre 13 (%16.2) hasta Wagner 2 , 24 (%30) hasta Wagner 3 , 38 hasta (%47.5) Wagner 4 ve 5 hasta (%6.3) Wagner 5 olarak sınıflandırıldı. Çalısmaya alınan 80 ataktan alınan örneklerde 30 (% 53,6) GRAM- (-) bakteri, 24 (%42,9) GRAM-(+) bakteri, 2 (%3.5) Candida spp olmak üzere toplam 56 (%70) bakteri izole edildi. En sık üreyen bakteriler ; S.aureus (n=16,%28.6), Proteus spp (n=9,%16), E.coli (n=6, %10) idi. Atakların 73‟ünde (%91.25) antibiyotik tedavisine ek olarak cerrahi tedavi uygulandı ve ampütasyon oranı %33.75 olarak tespit edildi. Baslangıç ampirik antibiyotik tedavisinde değisiklik yapılmayan hastalardaki iyilesme oranı, tedavi değisikliği yapılanlardan yüksek bulundu (p=0.02). Sonuç:Çalısmamızda değerlendirilen DAI ataklarının %70‟inde etken mikroorganizma izole edilmis olup etkenlerin çoğu GRAM negatif bakteriler olarak saptanmıstır. Olası etkene uygun antimikrobiyal tedavi, hastaların iyileĢme olasılığını arttırmaktadır. Bu nedenle bölgelere göre etken spektrumlarının belirlenmesi, buna göre uygun antibiyoterapi seçimi prognozun daha iyi olmasını sağlayacaktır.