Bodies in transfiguration: Ontological in-betweenness in the Weimar aesthetics

Bu tez, eklektik felsefeyi benimseyerek Weimar estetiğinde bedensel dönüşüm sürecini inceler. Bu amaç doğrultusunda Max Ernst, Heinrich Hoerle, Raoul Hausmann, Hannah Höch, Otto Dix ve George Grosz'un sanat eserleri insan bedeninin liminal görselleştirilmesini ulusal beden'in felsefi, estetik ve politik rezonanslarını içeren üç ana motifte inceler. Ulusal beden kavramı özneyi içinde bulunduğu sosyal ve bireysel bedensel yapılarından sökmek amacıyla önemli bir yer teşkil etmektedir. Belirtilen sanatçıların ortak özellikleri ise estetik, politik ve sosyal alanlarda alternatif yapı arayışlarından kaynaklanır. Bu sanatçıların projelerinde yer alan sürekli başkalaşım halindeki bedenler, Gilles Deleuze ve Félix Guattari'nin oluş kavramı, Rosi Braidotti'nin eleştirel insan sonrası kuramı ve Donna Haraway'in siborg teorisi dahil olmak üzere disiplinler arası bir açıdan analizi mümkün kılar. Disiplinler arası metodoloji modernizmi deneyimleyen Weimar estetiğinin insan-makine ilişkilerini çeşitli biçimlerde keşfeden farklı sanatsal yöntemleri nasıl bünyesinde barındırdığını ve adapte ettiğini inceler. Anahtar Kelimeler: Weimar Estetiği, Oluş, Beden, Eleştirel İnsan-Sonrası, Siborg