Protest in decline: The case of 2021 Boğaziçi University protests

Bu tez, 2021 yılında İstanbul, Türkiye'de gerçekleşen Boğaziçi Üniversitesi protestolarının ayrıntılı bir vaka çalışması yoluyla protesto kampanyalarının "demobilizasyon"unu incelemektedir. Aktör temelli bir yaklaşımdan yararlanan araştırma, katılımcılar ve organizatörlerle yapılan mülakatlara dayanarak katılımın azalmasına katkıda bulunan faktörleri keşfetmektedir. Temel bulgular, kampüs "özgür alanının" yok edilmesinin ve öğrenci protestocuların doğası gereği geçici olmalarının, protesto faaliyetinin azalmasında önemli rol oynadığını göstermektedir. Tez, organizatörler ve katılımcılar arasındaki protesto çerçeveleme anlaşmazlıklarından kaynaklanan demobilizasyon etkisini tanımlamak için "yabancılaşma" kavramını öne sürer. Çerçeveleme anlaşmazlıkları, katılımcılar ve organizatörlerin protesto kampanyasının şikayetlerini, hedeflerini ve yöntemlerini nasıl tanımladıkları konusundaki farklılıkları ifade eder. Boğaziçi Üniversitesi örneğinde, üniversiteye özgü bir çerçeve ile sol siyaset kapsamında daha geniş bir çerçeve arasındaki çatışma, protestocuları aktif katılımdan uzaklaştırmıştır. Geleneksel olarak bir harekete geçirici güç olarak görülen bu kavramın tersine çevrilmesi, protesto kampanyalarındaki çerçeveleme uyumunun karmaşık dinamiklerini ortaya koymaktadır. Çalışma ayrıca protesto aktörlerinin kampanyaları siyasi hedeflerine ulaşamadığında başarı ve başarısızlığı nasıl yorumladıklarını da incelemektedir. Katılımcılar, kişisel değişimler, sosyal ilişkiler ve kısmi kazanımları hayat hikayelerinde kesin başarılar olarak listelerken, aynı zamanda kampanyanın siyasi başarısızlıklarını da ele almaktadırlar. Bu çalışma, çerçeveleme uyumunu ve bunun toplumsal hareketlerin sürekliliği üzerindeki etkilerini incelemek için yeni bir teorik çerçeve sunmanın yanı sıra, protesto demobilizasyonu konusundaki bilgimizi ilerletmekte ve protesto sonuçlarının, başarı ve başarısızlık ikiliğinin ötesinde daha geniş bir tanımını savunmaktadır.