The politics of (non) retrenchment in two most different cases: A comparative analysis of societal response in France and Türkiye between 1980-2018

Neoliberalizm, refah devletinde daralma kavramını gündeme getirmiş ve bu kavramı refah devletinin dönüşümü izlemiştir. Bu tez, 1980'lerin neoliberal devriminden sonra Fransa ve Türkiye refah devletlerini karşılaştırmaktadır. Her iki devletin de ailecilik kavramının yapısal sınırlama olarak var olması ve bunun toplumsal tepki nedensellik mekanizmasında görülmesiyle refah politikalarında daralmaya gitmeyeceği savunulmaktadır Fransa, değişime en dirençli olduğu düşünülen gelişmiş bir Kıta Avrupası refah devletiyken, Türkiye artan refah cömertliği ile gelişmekte olan bir Güney Avrupa refah devletidir. Tez, iki vakanın uygunluğunu dikkate alarak, en farklı sistem tasarımını (MDSD) benimsemektedir. Benzer sonuçlar üreten nedensel mekanizmayı, yani geri çekilmemeyi ortaya koymak için iki farklı vakada toplumsal tepkinin ortak bir paydasını tanımlamaktadır. Bu nedenle tez, Fransa ve Türkiye'nin benzer sonuçlar üreten refah devleti daralmasına yönelik neoliberal baskılara verdikleri tepkileri en farklı örnekler olarak analiz etmektedir. Sebep ve sonuç arasındaki ilişkiyi araştırmak için nedensel analiz yöntemi kullanılmıştır. Ampirik analiz, nicel veri kaynağı olarak sosyal harcamaları (SOCX) kullanmakta ve 1980-2018 yılları arasındaki politika paradigmalarını analiz etmektedir. Tez, Fransa ve Türkiye'nin önemli ölçüde farklı vakalar olmalarına rağmen, iktidar partisinin vatandaşlar için meşruiyetinin, nedensel mekanizma olan politika yapımında çok önemli olduğunu incelemektedir. Ailenin yapısal bir kısıtlama olarak rolü, ailecilik uygulamaları ve aileyi zayıflatacak değişikliklere karşı direnci aracılığıyla görülür ve seçimler aracılığıyla ifade edilmektedir. Bir aile içindeki yerleşik cinsiyet rolleri ve kuşaklar arası roller, toplumsal refahtaki gerilemeye karşı toplumsal tepkiyi yaratır. Devlet-aile-piyasa üçgenindeki üç önermeli durum, her iki ülkede de görülmekte ve güçlü devletçilik ve yapısal bir kısıtlama olarak ailecilik üçgenin iki güçlü elementidir.