Farklı tekniklerle üretilen protez kaide materyallerine uygulanan çeşitli yüzey işlemlerinin yumuşak astar materyalinin bağlanma dayanımına etkisi

Protez kaidesi, yapay dişleri taşıyan ve diş etleriyle doğrudan temas eden bir yapıdır. Farklı üretim teknikleri ve materyaller kullanılsa da bu materyallerin zamanla dokularla uyumu azalmakta ve astarlama ihtiyacı doğmaktadır. Araştırmalar, protezlerin ömrünü belirlemede astarlama işleminin optimal şekilde gerçekleştirilmesinin önemini vurgulamaktadır. Bu çalışmanın amacı, farklı üretim teknikleriyle üretilen protez kaide materyallerine uygulanan çeşitli yüzey işlemlerinin, yumuşak astar materyalinin bağlanma dayanımına etkisini değerlendirmektir. Çalışmada polimetilmetakrilat, poliamid ve 3 boyutlu yazıcıyla üretilen rezin materyalleri kullanılarak, her biri 7x12x36 mm boyutlarında iki eşit parçadan oluşturuldu ve toplamda 108 örnek elde edildi (n=36). Bu örnekler, ASTM D412-16 standardına uygun şekilde yarım dambıl formunda hazırlandı ve rastgele gruplara ayrılarak farklı yüzey işlemlerine tabi tutuldu (Kontrol grubu, Er:YAG lazer uygulama, Nd:YAG lazer uygulama, alüminyum oksitle kumlama) (n=9). Sonrasında numunelere 3 mm kalınlığında yumuşak astar uygulandı ve her bir örneğe, universal test cihazında 5 mm/dk hızında çekme testi yapıldı. Çalışmanın sonuçlarına göre kontrol gruplarındaki materyaller arasında, 3 boyutlu yazıcıyla üretilen rezin en yüksek bağlanma dayanımını gösterirken, poliamid en düşük bağlanma dayanımı gösterdi. Er:YAG lazer işlemi, tüm materyallerin yüzey özelliklerini artırmış olmakla birlikte, en belirgin etki 3 boyutlu yazıcıyla üretilen rezinde gözlemlendi. Nd:YAG lazer işlemi ise yalnızca polimetilmetakrilat üzerinde belirgin bir etki gösterdi, diğer materyaller üzerinde ise etkili olmadı.