Yunanistan-Türkiye kara sınırı: Türk sınır bölgesinde yerel halkın deneyimleri ve perspektifleri

Türkiye-Yunanistan kara sınırı, 2020'den beri tek taraflı "açık" sınır rejimi ile Avrupa sınır yönetimi bağlamında nevi şahsına münhasır bir vaziyet teşkil etmektedir. Elinizdeki tez, bu sınırının sürdürülmesinde ve dönüştürülmesinde Türkiye kısmında yaşayan yerlilerin günlük pratiklerinin ve söylemlerinin rolünü analiz etmektedir. Bulgular, bölgedeki hareketlilik örüntülerinin, mülkiyet rejimlerinin ve yerel halkın gündelik pratiklerini meşrulaştıran ahlaki söylemlerin sınırın içkin bir özelliği olduğunu işaret etmekte ve 2020 Edirne Olayları ile sınırın yapısal özelliklerinde meydana gelen ani değişikliğin, sınırdaki gündelik hayatın bu özelliklerini dönüştürdüğünü göstermektedir. Mevcut statükoda yerel halk, kaçakçılık endüstrisinin ekonomik fırsatlarından yararlanmakta ve yerel halkın bu bağlamdaki ekonomik ve insani pratikleri, göçmenlerin kendilerine yabancı bir coğrafyada yollarını bularak sınırı aşmalarını mümkün kılmaktadır. Ancak Edirne Olayları aynı zamanda yerlileri göçmenlerle özel ve ortak alanlarını istemeden paylaştıkları bir tür birlikte yaşama zorlayarak güvensizlik duygusunu da artırmıştır. Bu fırsatlar ve güvensizlikler, yerel halkı eylemlerini göçmenlerin acıları üzerinden meşrulaştıran "sınır işçileri" olarak konumlandıran bir ahlaki anlatıda yeniden çerçevelenmektedir. Yerel halkın "ötekiye" dair söylemleri, genel olarak bu ahlaki çerçeveyle uyum içindedir.