Çevre adaleti perspektifinden Yeşil Yol Projesi: Paydaşlar, alternatifler ve çatışmalar

Turizm ve çevre arasında iki yönlü bir etkileşim vardır. Turizm, doğayı birçok yönden ana kaynak olarak kullanır ve bu nedenle pek çok turizm türü, varlığını sürdürebilmek için çevreye bağımlıdır. Öte yandan turizmin hem arazi hem de kaynak kullanımı, atık üretimi ve karbon emisyonları açısından çevre üzerinde ciddi olumsuz etkileri bulunmaktadır. Genel olarak bu olumsuz etkiler, turizm politikaları oluşturulurken gerektiği gibi dikkate alınmamakta, hatta birçok durumda kasıtlı olarak göz ardı edilmektedir. Ekonomik faydalar uğruna doğa kurban edilmekte, bu da dünya çapında birçok sosyo-çevresel çatışmaya neden olmaktadır. Bu tez Doğu Karadeniz Yeşil Yol Projesi etrafındaki sosyo-çevresel çatışmayı değerlendirmekte ve bölgedeki paydaşların tutumlarını ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Yaylalar arasındaki zorlu ve güvensiz ulaşım sorununa çözüm olarak geliştirilen Yeşil Yol Projesi, DOKA (Doğu Karadeniz Kalkınma Ajansı) tarafından "…sekiz ilin önemli yaylalarını ve turizm merkezlerini birbirine bağlayan ve bölgeye gelen yerli ve yabancı turistlerin belirlenen güzergâh boyunca güvenli konforlu bir şekilde seyahat etmesine imkan sağlayan bir turizm projesi" olarak tanımlanmaktadır (DOKAP, p.24, 2016). Ancak bu boyutta bir proje, çok fazla paydaşı olumsuz etkilemekte ve çevre adaleti prensipleri gözetilmediğinde derin ayrışmalara sebep olmaktadır. Bu da yerel düzeyde ekolojik dağılım çatışmalarına neden olmakta ve kapsayıcı, adil ve sürdürülebilir bir turizm uygulamasını engellemektedir.