İdiyopatik sensorinöral tinnituslu hastalarda intratimpanik steroid tedavisi öncesi ve sonrası vestibüler sistemin bitermal kalorik test ile değerlendirilmesi

Tinnitus, dışarıdan bir uyarı olmadan sesin algılanması anlamına gelir.Tinnitusun görülme sıklığı, tinnitusun tanımlama şekline ve örnek alınantopluluğa bağlı olarak %3 ile %30 arasındadır. Tinnitus tedavisinde birçok değişiktedavi modalitesi denenmiştir. Bu çalışmada amaç, seçilmiş idiyopatiksensorinöral tinnituslu olgularda vestibüler sistem tutulumunun bitermal kaloriktest ile araştırılması, intratimpanik kortikosteroid tedavisinden faydalanmaoranının saptanması ve intratimpanik steroid tedavisinin vestibüler sistemeetkilerinin bitermal kalorik test ile ortaya konmasıdır.2006-2008 tarihleri arasında Afyon Kocatepe Üniversitesi Tıp FakültesiAraştırma Hastanesi Kulak Burun Boğaz polikliniğine tinnitus şikayetiylebaşvuran 18-75 yaşları arasındaki hastalar değerlendirildi. Vakaların seçimindecinsiyet ve sosyal seviye farkı gözetilmedi. Çalışmaya en az 6 aydır medikaltedaviye rağmen tinnitus şikayeti devam eden, kulak burun boğaz muayenesinormal olan; ancak tinnitusa neden olabilecek Meniere hastalığı, objektif tinnitusnedenleri ve otoskleroz gibi kulak patolojisi olmayan, kontrol altına alınmışhipertansiyon ve diabet dışında sistemik bir hastalık ve bilinen bir nöropsikiyatrikhastalığı olmayan olgular dahil edildi.Bu kriterlere göre çalışmaya 23 hasta alındı. Her hastaya etyoloji, ayırıcıtanı ve takip açısından ayrıntılı tıbbi öykü ve KBB muayenesi ardından tam kansayımı, rutin biyokimyasal tetkikler, saf ses odyogram ve timpanogram gibiodyolojik testler, gerekli görülen hastalarda internal akustik kanal manyetikrezonans incelemesi yapıldı. Tedavi öncesi ve sonrasında tüm hastaların vestibulersistemini değerlendirebilmek için bitermal kalorik test uygulandı. Hastalarıntedavi öncesi ve sonrası tinnitus şiddeti vizüel analog skorlama (VAS) skalası iledeğerlendirildi. Bu skalaya göre 2 puan veya daha fazla iyileşme, tinnitus düzelmekriteri olarak belirlendi. Birer hafta ara ile toplam 3 kez enjeksiyon işlemitekrarlandı. Tedavi sonrası erken dönem 1. ayda ve geç dönem 6. ayda tinnitusşiddeti VAS skalası ile değerlendirildi. Üç haftalık enjeksiyon protokolütamamlandıktan bir hafta sonra bitermal kalorik test tekrar edildi. Kanal parezisi64ve yön üstünlüğü hesaplaması için Jongkees Maas ve arkadaşları tarafındanoluşturulan formül kullanıldı.Çalışmaya alınan 23 hastanın 14'ü (%60) kadın ve 9'i (%40) erkekti. Yaşortalaması 48.43 (yaş aralığı 20-72) idi. Hastaların tinnitus süreleri 6 ay ile 20 yılarasında değişmekteydi. Değerlendirmeye alınan tüm hastalarda yapılan odyolojiktetkiklerde saf ses ortalaması 36,46 dB bulundu (10 dB-91 dB). Subjektif tinnitusskorları tedavi başlangıcı ve sonunda belirlenen VAS skalası ile incelendi. Tedavisonrası 1. ay VAS skalasında skorlardaki azalma 23 hastanın 10'unda (%43)saptandı. Bu sonuçlar istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.008). Hastalarıngeç dönem (6. ay) takiplerinde VAS skorlarındaki düzelme 23 hastanın 7'sinde(%30) saptandı ve istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p=0.017).Tüm hastalara tedavi öncesi uygulanan bitermal kalorik test ile hiçbirhastada kanal parezisi veya yön üstünlüğü saptanmadı. Tedavi sonrası bitermalkalorik test bir hafta içerisinde tekrarlandı ve sıcak ve soğuk yanıtlardakideğişiklikler istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı (p>0,05).Sonuç olarak, çalışmamızda idiyopatik tinnituslu hastalarda bitermalkalorik test ile vestibüler sistemde patoloji saptanmadı. İntratimpanik steroidtedavisinin bitermal kalorik test sonuçlarına göre vestibüler sistem üzerine etkietmediği saptandı. Tinnitus tedavisinde kullanılan İT steroid tedavisinin vestibülersistem üzerine olan etkilerini daha objektif değerlendirebilmek için ileri tanısalmetodlara ve daha fazla sayıda hastayla yapılacak çalışmalara gerek vardır.