Liderlik stillerinin kişiye özgü müzakereler aracılığıyla çalışan inovasyon davranışına etkisi

Bu çalışma, lider ve çalışanlar arasındaki inovasyonu arttırıcı dinamikleri incelemektedir. Sosyal etkileşim teorisi, örtük liderlik teorisi, kaynakların korunması teorisi ve duygusal olaylar teorisinden yararlanarak, liderliğin yenilikçi çalışma davranışı üzerindeki etkisini birbiyle bağlantılı üç model aracılığıyla araştırmaktadır. Model 1) Paternalist ve işlemci (etkileşimsel) liderlik stillerinin ve çalışanın kültürel değerlerinin inovasyon ile ilişkisini; Model 2) Liderlik ve inovasyon ilişkisinde kişiye özgü anlaşmalar ve lider-üye etkileşiminin sosyal karşılaştırılmasının etkisini; Model 3) Kişiye özgü anlaşmalar ve inovasyon ilişkisinde iş kaynaklarının ve duyguların inovasyona etkisini incelemektedir. Türkiye'deki çeşitli özel sektör firmalarından 250 lider ve 250 doğrudan çalışanından örneklemlenen verileri kullanan çalışma, paternalist ve işlemci stillerin yenilikçi çalışma davranışı ile olan pozitif ilişkisini göstermiştir. Çalışma, lider-üye etkileşiminin liderlik ve kişiye özgü anlaşmalar arasındaki ilişkiyi arttırıcı bir şekilde farklılaştırdığı ve yenilikçi çalışma davranışını pozitif yönlü etkilediği bir aracılık ilişkisine destek bulmaktadır. Kişiye özel anlaşmaların inovasyona olan aracılığı araştırılan tüm liderlik ve anlaşma türleri için geçerli iken, lider-üye etkileşiminin farklılaştırıcı etkisinin sadece işe ve göreve dair anlaşmalarla sınırlı olduğu, lokasyon ve finansal şartlara dair anlaşmaları kapsamadığı saptanmıştır. İş kaynakları, kişiye özgü anlaşmalar ile yenilikçi iş davranışları arasında önemli bir aracı olarak bulunmuş; bu ilişkiye çalışanın olumsuz duygular hissetmesinin farklılaştırıcı bir etkisi olduğu saptanmıştır. Bu bulguların kavramsal çıkarımları ve uygulamaya katkıları tartışılmıştır.