İnme hastalarında özyeterlilik düzeyi: Sosyal destek ve fonksiyonel durum ile ilişkisi

Bu çalışma, inme hastalarında öz yeterlilik düzeyi ile fonksiyonel durum ve sosyal destek arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tanımlayıcı, kesitsel ve ilişki arayıcı tipteki çalışmanın verileri, bir üniversite hastanesinin nöroloji kliniğinde tedavi gören 231 inme hastasından toplanmıştır. Araştırmanın verileri "Hasta Bilgi Formu", "İnme Öz Etkililik Ölçeği", "Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği" ve "Barthel Günlük Yaşam Aktiviteleri İndeksi" kullanılarak toplanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistikler, bağımsız gruplarda t testi, Tek Yönlü (One Way) Anova Analizi, Mann-Whitney U testi, Kruskal Wallis Varyans testi, Pearson ve Sperman Korelasyon analizi ve Hayes'in PROCESS makrosu kullanılmıştır. İnmeli hastaların yaş ortalamasının 68,33±10,97 yıl, İnme Öz Etkililik Ölçeği puan ortalaması 17,86±12,81, ile orta, Barthel Günlük Yaşam Aktiviteleri İndeksi puan ortalaması 43,89±33,97 ile ileri derecede bağımlı ve Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği puan ortalamasının ise 58,36±21,32 ile iyi derecede olduğu belirlenmiştir. Bu çalışmada algılanan sosyal destek ve fonksiyonel durum puanları arttıkça öz yeterliliğin de arttığı sonucuna ulaşılmıştır. Bununla birlikte fonksiyonel durumun algılanan sosyal destek ile öz yeterlilik arasında kısmı aracı rol üstlendiği belirlenmiştir. Sonuç olarak inme hastalarının ileri derecede bağımlı, öz yeterlilik düzeylerinin orta derecede ve sosyal destek düzeylerinin ise iyi derecede olduğu belirlenmiştir. İnme hastalarında, öz yeterlilik ve fonksiyonel sonuçları iyileştirmek için bireylerin sosyal destek düzeylerini arttıracak bakım uygulamalarının planlanması, uygulamalarda hastaların yaş, eğitim durumu, ekonomik durum gibi demografik değişkenlerin dikkate alınması önerilmektedir.