İnterlökin-6 (IL-6) ve üridin 5'-difosfo-glukuroniltransferaz 1 (UGT1A1) mutasyonlarının kalp yetmezliği ve diüretik direnci oluşumuna etkisinin moleküler düzeyde araştırılması

Furosemid bir diüretiktir ve kalp yetmezliği olan hastaların tedavisinde kullanılır. Hastaların bir kısmında ilacın yeterli miktarda (optimal dozda) işe yaramadığı belirlenmiştir. Bu durum furosemid direnci olarak bilinmektedir. Bu çalışmada kalp yetmezliği olan hastalarda UGT1A1 ve IL-6 genindeki mutasyonlar ile furosemid direnci arasındaki ilişkinin araştırılması hedeflenmiştir. Çalışmaya furosemid kullanan 60 kalp yetmezliği hastası (hasta grubu) ve 30 sağlıklı birey (kontrol grubu) dahil edilmiştir. Hastalar furosemid direnci geliştiren (ilaca cevap vermeyen) (n=30) ve geliştirmeyen grup (ilaca cevap veren) (n=30) olarak 2 alt gruba ayrılmıştır. UGT1A1'in ilk ekzonundaki mutasyonlar ve IL-6'daki rs1800795 ve rs1800796 mutasyonları sırasıyla dizi analizi ve Gerçek-Zamanlı Polimeraz Zincir Reaksiyonu (RT-PCR) ile analiz edilmiştir. Çalışmanın sonunda UGT1A1'de dokuz tanesi yeni olan toplam onbir mutasyon tespit edilmiştir. rs1800795 ve rs1800796 mutasyonları da tüm gruplarda tespit edilmiştir. Hasta ve kontrol grupları birbirleri ile karşılaştırıldıklarında, IL-6'da rs1800796 mutasyonunun istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek olduğu tespit edilmiştir (p=0,027). Üç grup birbiri ile karşılaştırıldığında, benzer olarak IL-6'daki rs1800796 mutasyonu ilaca yanıt vermeyen grupta istatistiksel olarak yüksek bulunmuştur (p=0,043). Hasta ve kontrol gruplarının allel dağılımları karşılaştırıldığında, IL-6'daki rs1800796 mutasyonunun C alleli hasta grubunda istatistiksel olarak yüksek bulunmuştur (p=0,032). Allel dağılımları üç grup arasında karşılaştırıldığında, UGT1A1'deki 55-T insersiyonu ilaca cevap vermeyen (dirençli) grupta istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulunmuştur (p=0,017). Üç mutasyonun zararlı, altı mutasyonun ise protein fonksiyonuna hasar verdiği tespit edilmiştir. Çalışmamızın furosemid kullanan kalp yetmezliği hastalarında, farmakogenetik özelliklerin (ilaç yanıtı-gen ilişkisinin) aydınlatılmasına ve bireye özgü tedavi stratejilerinin geliştirilmesine katkı sağlayacağı düşünülmektedir