Kum içeriğinin lifli organik zeminlerin kompaksiyon,kesme dayanımı ve konsolidasyon özellikleri üzerindeki etkisi üzerine bir inceleme

Sulak arazilerde su altında yüzlerce-binlerce yıl biriken ölü bitki kalıntılarının tamamının yada bir kısmının yapısının değişmesi ve bozulması sonucu oluşan zeminlere turba (peat) zeminler denir. Bu tür zeminler genellikle ince tabakalar halinde bulunur ve çok yüksek sıkışma deformasyonlarına ve çok düşük kayma dayanımına sahiptirler. Bu sebepten bir yapının inşaası esnasında bazı problemleride yanında getirirler. Bu çalışma boyunca kullanılan organik toprak Türkiye'nin Sakarya bölgesinden sağlanmıştır. Bütün deneylerde 100 nolu elek üzerinde kalan lifli organik toprak kullanılmıştır (ASTM D 1997-91). Bu toprak birleştirilmiş zemin sınıflama tekniğine (USCS) göre turba (peat) diye sınıflandırılmaktadır. Deneylerde 2 mm elek çapından geçen, 1 mm elek çapı üzerinde kalan dere kumu kullanılmıştır. Bu elek aralığının kullanılmasının sebebi, dane çapının deney sonuçlarına etkisini minimize etmektir. Sıkıştırılmış lifli organik zeminlere kum içeriği değişiminin etksini gözlemlemek için kompaksiyon, direk kesme ve konslidasyon deneyleri yapılmıştır. Direk kesme ve konsolidasyon deneyleri için hazırlanan karışım numuneleri, kompaksiyon deneylerinde ki sonuçlar referans alınarak hazırlanmıştır. % 10,% 20,% 30,%40 ve % 50 kum içerikleri belirlenerek karışımlar hazırlanmıştır. Bütün deney sonuçları göstermiştir ki; organik toprak içerisindeki kum içeriği arttığında, optimum su muhtevası azalmakta diğer taraftan kuru birim hacim ağırlık artmaktadır; organik toprağın kohesyonu azalmakta fakat içsel sürtünme açısı artmaktadır güçlü liner bir ilişkiyle; boşluk oranı, Cc ve Cr değerleri azalma göstermektedir; mv değeri ise başlangıçta artarken sonrasında azalma eğilimi göstermektedir.