Kentsel iç mekân kavramı çerçevesinde ileri yaş kullanıcıların mekânla olan bağlılık düzeyleri üzerine bir değerlendirme

Mekânların, bireylerin yaşamı üzerindeki etkisi bazı zamanlarda ve durumlarda mekânsal bağlılık deneyimine evrilebilmektedir. Literatürde de mekânsal bağlılık sorgulaması farklı yaş gruplarında, çeşitli mekânlarda çalışılmış bir araştırma konusudur. Ancak bu sorgulama sırasında kullanılan yöntemlerde genellikle mekânsal bağlılığın ortaya çıkmasına sebep olan durumlar ve mekânsal ögelerden ziyade bağlılığın yalnızca derecesi tespit edilmiştir. Mekân ve kullanıcı ilişkisinde mekânsal bağlılık ve bu bağlılığın nedenleri önemli potansiyeller taşımaktadır. Bu doğrultuda, tez çalışması kapsamında ileri yaştaki bireylerin mekânsal bağlılığı ve bu durumu meydana getiren nedenler kentsel iç mekân (urban interior) çerçevesinde fenomenolojik yaklaşım ile çalışılmıştır. İlişki, etkileşim ve deneyim kavramları ile kullanıcı- mekân etkileşiminde potansiyeller taşıyan kentsel iç mekân kavramı tez kapsamında Hamamyolu aksı özelinde ele alınmıştır. Dünya'da ve Türkiye'de ortaya konan veriler, yaşam süresinin uzadığını ve nüfus popülasyonunda ileri yaştaki bireylerin önemli bir yere sahip olduğunu göstermektedir. Dolayısıyla çalışmalar odak grubunu ileri yaştaki bireylere çevirmektedir. Bu tez çalışmasında da amaç, kentsel iç mekân potansiyeli çerçevesinde değerlendirilen Hamamyolu aksını kullanan ileri yaştaki bireylerin mekânsal bağlılığını ve bu durumu ortaya çıkaran sebepleri ve mekânsal ögeleri ile etkileşimini sorgulamaktır. Bu doğrultuda, Graham D. Rowles'un (1983) içerdenlik (insideness) teorisine paralel olarak oluşturulan görüşme soruları, yarı yapılandırılmış görüşme olarak uygulanmıştır. Alınan bilgiler doğrultusunda nitel veri analizi yapılmıştır.