Kronik lenfositik lösemi hastalarının CD38 düzeyine göre birinci basamak tedavi olarak; ritüksimab-bendamustin ve ritüksimab-fludarabin-siklofosfamid tedavisi alanların yanıtlarının değerlendirilmesi

Giriş-Amaç: Kronik Lenfositik Lösemi (KLL) sıklıkla yaşlı nüfusta görülen, olgun B lenfositlerin anormal artışı ile karakterize lenfoproliferatif bir malignitedir. Çalışmamızda özellikle CD38 düzeyine göre birinci basamakta Ritüksimab-Bendamustin (RB) ve Ritüksimab-Fludarabin-Siklofosfamid (R-FC) alan hastaların tedavi yanıtı ve sağ kalımını değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntemler: Çalışmamızda Aralık 2011-Aralık 2021 tarihleri arası İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi Turgut Özal Tıp Merkezine başvuran KLL tanılı 411 hasta tarandı ve CD38 düzeyleri tespit edilen, hastalığı boyunca takip ettiğimiz 209 hastanın dosyaları retrospektif olarak incelendi. Hastaların yaşı, cinsiyeti, prognostik faktörleri, başvuru anındaki kliniği, laboratuvar verileri, genetik ve görüntüleme bulguları, periferik yayma bulguları, kemik iliği biyopsi sonucuna göre tutulum oranları, flow sitometrik CD38 değerleri, evreleri ve komorbiditeleri değerlendirildi. Hastaların progresyonsuz yaşam süreleri (PFS), ortalama yaşam süreleri (OS) ve tedavisiz yaşam süreleri (TFS) analiz edildi. Sonuçlar CD38 düzeyi ve diğer prognostik faktörlere göre biyoistatiksel yöntemler ile veri analizi yapıldı. Bulgular: Çalışmada 209 hastanın 74'ü kadın ve 135'i erkek, hastaların yaş ortalaması 66,7 olarak hesaplanlandı. Hastaların Hgb ortalaması 12,9, Plt ortalaması 188500, WBC ortalaması 55,0, lenfosit değeri ortalaması 42,1, LDH değeri ortalaması 253,4 ve CD38 ortalaması 14,1 olarak bulundu. Hastaların %7,7'sinde anemi, %15,8'inde trombositopeni görüldü. Hastaların %12,4'ünün CD 38 sonucu %30 üstü olduğu belirlendi. Hastaların %58,9'unda splenomegali, %39,9'unda hepatomegali görüldü. Hastaların %73,7'sinde LAP vardı. Hastaların 89'unda (%42,6) en az bir komorbidite mevcut olduğu görüldü. Hastaların 76'sı RAİ Evre 2 (%36,4), hastaların 110'u (%52,6) BİNET Evre A ile uyumludur. Hastaların 88'i (%42,1) ECOG 2 olup çoğunluğunu oluşturmaktadır. Hastaların %50'den fazlasının ilk bir yılda, yaklaşık %25'inin ise ilk 5 yıl içinde tedaviye ihtiyaç duymadan yaşadıkları görüldü. Hastaların 119'u (%56,9) tedavi almıştır ve bunların 36'sı (%30,3) RFC, 11'i (%9,2) RB ve 72'si (%60,5) diğer tedavileri almıştır. İlk basamakta RFC alanlarda PFS 31,6, RB alanlarda PFS 18,4, tüm hastaların OS 60,0 ay, TFS ise 54,5 ay ve tedavi ihtiyaç süresi 34,4 ay olarak bulunmuştur. Birinci basamak tedavi olarak RFC alanlar ile RB alanlar arasında yaş (p=0,061), tedavi ihtiyaç süresi (p=1,000), ECOG (p=0,665), OS (p=0,143), PFS (p=0,075), TFS (p=0,158) ve komorbidite (p=0,737) açısından anlamlı farklılık görülmemiştir. CD38 sonuçlarına göre yaşam süreler ve tedavi ihtiyaç süresi açısından anlamlı farklılık görülmemiştir (p>0,05). Tedavi alan hastalar ile almayan hastalar arasında yaşam süresi açısından anlamlı farklılık görülmemiştir (p=0,553). CD38 negatif olanlarda RFC PFS, RB PFS'den anlamlı ve yüksek bulunmuştur (p=0,027). CD38 pozitif hastalarda RFC alanlar ile RB alanlar arasında PFS açısından anlamlı farklılık görülmemiştir (p=0,661). Sonuç: Sonuç olarak tanı aşamasında hastalık evresine ek olarak prognostik faktörler de değerlendirilerek yüksek riskli hastalar belirlenebilir. Çalışmamızda, prognostik faktörlerden biri olan CD38'in hastalığın prognozu ve tedavi yanıtıyla olan ilişkisi araştırıldı.