Applicatives in Ladino

Bu tez, Türkiye'deki Sefarad Yahudileri tarafından konuşulan Ladino/Judeo/Espanyol/Yahudice (JE) dilindeki yapısal olmayan üyeleri sözdizimi bakımından incelemektedir. Dil XV'inci yüzyılda İspanya'dan gelen göçmen Yahudilerin Osmanlı İmparatorluğu'na yerleşmesinden beri Türkçe ile etkileşim halindedir. Bu tezde alçak aplikatif yapıları özellikle de ilgeçsel aplikatifler alışılmıştır. Gözlemlerimize göre JE'de bazı donmuş ifadeler haricinde fiil öbeği tabakasının altında aplikatif yolu ile üye eklenememektedir, dolayısıyla gözlemlenen yapılar yüksek aplikatif yapısıyla uyumludur. Dilde alıcı yahut ilgeç rolündeki üyeler yalnızca canlı olabilmektedir bu nedenle anlambilimsel olarak etkilenen rolünü taşımaktadırlar. JE'de gözlediğimiz diğer bir olgu ise ilgeçsel aplikatiflerde ilgeç üyenin hem yönelme hem de ilgeç durumu ile yüklenebiliyor olmasıdır. Bu olgu JE'de mevcut yönelme ve ilgeç durumlarının birleşmesi ile sonuçlanabilecek bir değişime işaret edebilecek bir dilsel veri olarak görülmektedir.