Nationhood cleavages and ethnic conflict: A comparative analysis of post-communist Bulgaria, Montenegro, and North Macedonia

Neden farklı etnik grupları barındıran ülkelerin bazılarında toplumsal çatışmalar toplu şiddete dönüşürken, bazılarında gerilim söz konusu olsa da toplumsal ihtilaflar formel ve informel kurumsal mekanizmalar tarafından sınırlandırılmaktadır? Birçok teori, ulus-devlet modelinin dışlayıcı mantığına ve muhtelif kurumsal tasarı formlarına odaklanmaktadır. Bense, etnik gruplar arası ilişkilerin barışçıl ya da şiddetli örüntülerinin, çoğunluğu teşkil eden etnik grubun içindeki milliyet ayrışmalarının varlığı ya da yokluğuna bağlı olduğunu ileri sürüyorum. Çoğunluğun içindeki milliyet ayrışması, farklı bir milliyet görüşüne sahip elitlerin kenara itildiği ya da sessizleştirildiği etnik politikaların otoriter dayatmasına sebep olmakta ve etnik gruplar arasındaki şiddet ihtimalini artırmaktadır. Öte yandan, çoğunluk içindeki milliyet uyuşması ise, çoğunluğu teşkil eden elitler arasında, etnik kurumların tasarlanmasındaki işbirliğini kolaylaştırarak, etnik gruplar arasındaki barışın önünü açmaktadır. Bu teorik savları, aksi takdirde benzer olan üç Güneydoğu Avrupa ülkesindeki sonuç çeşitliliği üzerine inşa ediyorum. Komünizm sonrası Bulgaristan ve Karadağ, sırasıyla asimile edici bir geçmişin karanlık gölgesi ve askeri bir federasyon ortağı ile komşuluğa rağmen, etnik gruplar arası barışçıl ilişkileri devamlı bir şekilde inşa etmişlerdir. Buna karşın, Komünizm sonrası Kuzey Makedonya ise, çok etnikli toplum geçmişine ve günümüze kadar denenen bir dizi oydaşmacı düzenlemelere rağmen, sıklıkla şiddetli çatışma yaşamıştır.