Türk Milliyetçiliğine modernist bir bakış açısı: Erken Cumhuriyet dönemi dil politikaları (1928-1938) örneği

Dil reformları, millî kimliklerin inşası sürecinde her zaman önemli bir araç olarak kullanılmıştır. Akademik literatürde, milliyetçiliğin modernist yaklaşımına göre, dilin zamansız tarihsel varlığı eski çağlardan beri bir toplumun sürekli bir kültür olarak ortaya çıkmasının kanıtı olmuş ve bu etmen milliyetçi ideolojiler tarafından modern ulus-devletlerin inşası için kullanılmıştır. 19. ve 20. yüzyıllarda Türkiye'de yapılan dil reformları, öncelikle toplumun hangi kültürel kimliğe bağlı olduğunu tanımlamada, daha sonra da modern Türk Milletinin inşa sürecine bağlantılı olarak dayatılmıştır. Osmanlı İmparatorluğu'nda ve Türkiye Cumhuriyeti'ndemilliyetçilik, inşa edilmiş bir sosyal-politik kimlik olarak, içinde pek çok etnik çeşitliliği barındıran toplumu bir arada tutmanın bir yolu olarak ortaya çıkmıştır. Bununla birlikte, bu inşa edilmiş kimliğin geleneksel İslam kültürü veya Modern Batı medeniyetinin parçası olma konusu, kendi gündemlerine göre toplumu şekillendirmeyi amaçlayan politik gruplar arasında önemli bir rekabet alanı oluşturmuştur.Bu çalışmada, 1928 ve 1938 yılları arasında meydana gelen Türk Dili Reformu ile Türk Milliyetçiliğinin inşası arasındaki ilişki Ernest Gellner ve Benedict Anderson'ın modernist yaklaşımlarının rehberliği altında incelenmiştir. Çalışmamızda, Türk kimliğinin oluşumu sırasında kullanılan Türk Dili Reformlarının, hayal edilmiş bir proje ile inşaa edilmiş uygulamaların bir bileşimi sonucunda ortaya cıktığının yargısına ulaşılacaktır.