Traditional and new hegemon powers in Central Asia

SSCB'nin 1991'deki dağılmasının ardından Orta Asya'da bir güç boşluğu oluştu ve bu yeni cumhuriyetlerin, küresel güçlerin etki kurma fırsatlarını yaratmasıyla sonuçlandı. Bu bölge, stratejik konumu ve doğal kaynakları nedeniyle büyük jeopolitik öneme sahiptir. Son yıllarda, bölgedeki politik manzara önemli ölçüde değişmiş, Rusya'nın geleneksel hâkimiyetinin azaldığı ve yeni aktörlerin, özellikle de Türkiye'nin, etkisini artırdığı görülmüştür. Bu tez, Orta Asya'daki bölgesel güçler arasındaki dinamiklerin, özellikle de Rusya ve Türkiye arasındaki ilişkilerin evrimini incelemektedir. Rusya'nın zayıflayan etkisini, ekonomik ve güvenlik bağlamındaki faktörleri analiz ederek, bölgedeki ekonomik ve finansal istikrarının zayıflamasına yol açan etkenler ele alınmaktadır. Buna karşın, Türkiye'nin artan diplomatik ve ekonomik girişimleri, onu Rusya'nın uzun süreli rolüne alternatif bir güç olarak konumlandırmaktadır. Çalışma, Türkiye'nin Rusya'nın bıraktığı boşluğu doldurup dolduramayacağı sorusunu irdeler ve Türkiye'nin Orta Asya'da güvenilir bir güç olma potansiyelini değerlendirir. Türkiye'nin yatırımları, diplomatik stratejileri ve Orta Asya devletleriyle işbirliği üzerine odaklanarak, bölgesel entegrasyon ve etki kurma kapasitesi analiz edilmektedir. Rusya'nın azalan otoritesine rağmen, coğrafi yakınlığı ve bölgeyle derin tarihsel bağları hala ikili ilişkilerde önemli bir avantaj sağlamaktadır. Ancak, jeopolitik dinamikler değiştikçe, Türkiye'nin artan varlığı bölgesel işbirliği için yeni fırsatlar sunmaktadır. Temel soru ise şudur: Türkiye, Rusya'nın tarihsel hâkimiyetini aşarak Orta Asya'da lider bir güç olma yolunda başarılı olabilecek midir?