Ilımlaştırıcı değişken olarak zihinselleştirme kapasitesi ile benlik kurgusu ve bağlanma stilleri arasındaki ilişki

Bu araştırmanın temel amacı, bağlanma, benlik kurgusu ve yansıtıcı işlevsellik arasındaki ilişkiyi iki farklı Türk örnekleminde ve bir Amerikan örnekleminde incelemektir. Çalışmanın ikinci amacı ise, bu üç kavramın örneklemler arasında nasıl farklılaştığına bakmaktır. Yakın İlişkilerde Yaşam Envanteri - II (YİYE-II), Özerk İlişkili Benlik Ölçeği (ÖİB) ve Yansıtıcı İşleyiş Ölçeği (YİÖ-54) ile kısa bir demografik formdan oluşan çevrimiçi anketler gerçekleştirilmiş ve veri analizi yaşları 18 ile 26 arasında değişen toplam 538 üniversite öğrencisi ile yapılmıştır. Örneklemler arası karşılaştırma sonuçları, Türk katılımcıların bağlanma kaygısı, özerk benlik ve özerk ilişkisel benlik puanlarında, bağlanmada kaçınmasında daha yüksek puan alan Amerikalı katılımcılardan daha yüksek puan aldıklarını göstermiştir. Tüm örneklemlerde, bağlanma ve benlik kurgusu arasında anlamlı bir ilişki bulunurken, yansıtıcı işleyişin varsayılan moderatör rolü mevcut değildir. Bağlanma ve benlik kurgusu arasındaki ilişkide yansıtıcı işleyişin aracı rolünü araştırmak için Türk örneklemleriyle bir post hoc analizi yapılmıştır. Sonuçlar, yansıtıcı işleyişin bağlanma kaçınması ve özerk ilişkisel benlik arasındaki ilişkiye kısmen aracılık ederken, bağlanma kaygısı ile özerk ilişkisel benlik arasındaki bağlantıya tam aracılık ettiğini ortaya koymuştur. Böylece, güvenli bağlanmanın, kişinin kendi ihtiyaçlarını anlama ve yansıtma kapasitesi üzerinden özerklik ve ilişkisellik ihtiyaçlarının entegrasyonunu kolaylaştırdığı sonucuna varılmıştır. Tüm bulgular mevcut literatür ışığında tartışılmıştır.