Schopenhauer'da pesimizm ve Nietzsche'de yaşamın olumlanması kavramlarının karşılaştırılması

Bu çalışma Schopenhuaer ve Nietzsche felsefesinin bir yorumunu ortaya koymaktadır. Bu yorumun çerçevesi söz konusu iki filozofun iki önemli söylemi olan pesimizm ve yaşamın olumlanması kavramlarına odaklanmaktadır. Schopenhauer felsefesi genel olarak pesimist bir çizgide resmedilir. Bu çalışma bunu kabul etmekle birlikte, Schopenhauer'un pesimizden sıyrılan yönlerine ve bizlere sunduğu çıkış yollarına da yer vermiştir. Nietzsche'nin ise felsefesinin temeline yaşamın önemini yerleştirdiği düşünülmüş ve bu çerçevede onun temel kavramları yaşamın olumlanması söylemi üzerinden işlenmiştir. Schopenhauer isteme ve tasavvur gibi iki önemli söylemle felsefesinin genel çerçevesini belirler. Schopenhauer; Kant, Platon ve Budizm ile ortaklaştığı noktaların dışında, kendine özgü bir felsefe ortaya koyar. Özellikle Uzak Doğu Mistizminden etkilenmiş olan Schopenhauer'un "Tat Twam Asi" yani "bu sensin!" söylemine verdiği önem aşikârdır. Schopenhauer bu söylem aracılığıyla kendi merhamet etiğini şekillendirmiş ve bizlere daha anlaşılır bir rota çizmiştir. Onun insanlarla duygudaşlık kurma üzerine inşa ettiği merhamet etiği, bu yolla egoizmden sıyrılma, ferdileşme prensibinin etkisinden kurtulmanın en önemli yönlerinden birisi olarak karşımıza çıkar. Bu etik anlayışı ise Schopenhauer'un pesimist çizgisinin yıkıldığı ve bireysel davranmanın dışında tüm varlığın özünde bir ve aynı şey olduğunu görme biçimine bizi götüren bir yaklaşım olur. Nietzsche ise kendinden önceki neredeyse tüm felsefeyle yüzleşerek, yaşamın şimdiye değin hep aşağılandığını düşünür. Elimizdeki tek imkânın yaşam olduğunu düşünen Nietzsche'ye göre yaşam olumlanmalı ve bu yolla ruh yerine beden, toplum yerine birey ön plana çıkartılmalıdır. O, birey olmanın ve gerçekte nasıl özgür olabileceğimizin rotasını çizer ve Üstinsan gibi projeleriyle bunu kendi içinde de gerçekleştirmeye çalışmıştır.