Sodyum hipoklorit konsantrasyonunun farklı tekniklerle restore edilmiş kanal tedavili dişlerin kırılma dayanımına etkisi

Bu tez çalışmasının amacı farklı konsantrasyona sahip NaOCl solüsyonlarının, farklı tekniklerle restore edilen dişlerin kırılma dayanımına etkisinin incelenmesidir. Bu çalışmada 70 adet çekilmiş üst premolar diş kullanıldı ve bunların içinden 60 adet üst premolar dişe MOD kavite dizaynı oluşturuldu. Kalan 10 adet dişe ise hiçbir işlem yapılmadı ve kontrol grubu olarak saklandı. Kalan dişler rastgele 6 gruba ayrıldı (n=10). Dişlerin kök kanal preparasyonları Protaper Next (PTN) döner eğe sistemi kullanılarak apikal çapı # 25.06 olacak şekilde X2 eğesine kadar şekillendirildi. Preparasyon sırasında, irrigasyon solüsyonu olarak distile su, %5,25 ve %2,5 konsantrasyondaki NaOCl solüsyonu kullanıldı. Daha sonra Grup 2,3 ve 4'de dişlerin koronal restorasyonu, direkt nano hibrit kompozit kullanılarak restorasyonu tamamlandı. Grup 5,6 ve 7'nin koronal restorasyonu CAD/CAM teknolojisi kullanılarak üretilen indirekt üst yapı ile restore edildi. Restorasyonları tamamlanan örneklerin kırılma dayanımını ölçmek amacıyla İnstron test cihazında kırma deneyleri gerçekleştirildi. Elde edilen verilerin istatiksel analizi Shapiro Wilk testiyle incelendi. Gruplar arası karşılaştırmalar, ANOVA ve Tukey HSD testi kullanılarak yapıldı. Gruplara göre kırılma tiplerinin ve tamir edilebilme durumlarının karşılaştırılmasında Ki-kare testi kullanıldı. Kırılma dayanımı verilerine göre gruplar arasında istatiksel açıdan anlamlı farklılık gözlendi. Kontrol grubu diğer tüm gruplarla karşılaştırıldığında istatiksel olarak anlamlı derecede yüksek kırılma direnci gösterdi (p<0,05). İrrigasyon solüsyonları karşılaştırıldığında ise kompozit restorasyon uygulanan Grup 2,3 ve 4 arasında istatiksel açıdan anlamlı fark bulunamadı (p>0,05). CAD/CAM restorasyonu uygulanan Grup 5,6 ve 7 arasında istatiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı (p>0,05). Çalışmada kullanılan distile su, %5,25 NaOCl, %2,5 NaOCl solüsyonları her iki farklı tür restorasyonla karşılaştırıldığında; kompozit rezinle restore edilen dişlerin kırılma dayanımı, CAD/CAM dizaynı ile restore edilen dişlere göre istatiksel olarak anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0,05). Kök kanallarında kullanılan NaOCl irrigasyon solüsyonu dişlerin kırılma direncini etkilememektedir. Koronal restorasyonda kullanılan direkt kompozit restorasyonların kırılma dayanımı, CAD/CAM ile restore edilen restorasyonlara göre daha yüksektir.