İngilizceyi yabancı dil olarak öğrenen Türk öğrencilerin sözel düzeltme geribildirim tercihleri ve öğrenme stilleri üzerine bir çalışma

Bu tezin temel amacı, İngilizceyi yabancı dil olarak öğrenen öğrencilerin sözel düzeltme geribildirimlerine ilişkin tercihlerini, öğrenme stilleri ile karşılaştırmalı olarak incelemek ve dil öğrenme sürecinin bu iki boyutu arasında bir ilişki olup olmadığını belirlemektir. Araştırma örneklemi, 2016–2017 öğretim yılında Gaziantep Üniversitesi Yabancı Diller Yüksekokulu'nda A1, B1 ve B2 seviyesinde İngilizce eğitimi alan 348 hazırlık sınıfı öğrencisinden oluşmaktadır. Sözel düzeltme geribildirim tercihlerini belirlemek için bir anket uygulanmıştır. Anket, her biri geri bildirim tercihlerinin bir alt boyutunu oluşturan altı bölümden oluşmaktadır: (a) geri bildirim gerekliliği, (b) geri bildirim sıklığı, (c) geribildirim zamanlaması, (d) düzeltilecek hatalar türleri, (e) geri bildirim türleri ve (d) geri bildirim kaynağı. Katılımcıların öğrenme stilleri, Kolb (1984) tarafından geliştirilen Öğrenme Stili Envanteri ile belirlenmiştir. Bu iki veri toplama aracı ile elde edilen veriler SPSS 21.0 kullanılarak analiz edilmiştir. Verilerin analizi için frekanslar, yüzdeler, ortalama ve standart sapma değerleri hesaplanmış ve öğrencilerin geri bildirim tercihlerinin altı alt boyutu ile öğrenim stilleri arasında bir ilişki olup olmadığını belirlemek için Ki-kare testi kullanmıştır. Araştırmaya katılanların 61'inin (% 17.5) değiştiren, 162'sinin (% 46.6) özümseyen, 97'sinin (% 27.9) ayrıştıran ve 28'inin (% 8) ise yerleştiren tipte öğrenme stiline sahip olduğu görülmüştür. Elde edilen sonuçlara göre, öğrenciler geribildirimin öğrenme süreçleri için gerekli olduğunu ve öğretmenlerinin sıklıkla geri bildirimde bulunmasını beklediklerini belirtmişlerdir. Katılımcılar sık tekrar edilen ve ciddi hataların daha sık düzeltilmesi gerektiği belirtmişlerdir. Sözel düzeltme geribildirim türlerinden "açık düzeltme", "açığa kavuşturma" ve "söylettirme" stratejilerinin öğrenciler arasında en popüler olduğu görülmüştür. En çok tercih edilen geri bildirim kaynağı olarak "öğretmenler" tercih edilmiştir. Öğrencilerin öğrenme stilleri dikkate alındığında, gruplar arasındaki farkın istatistiksel olarak anlamlı olmadığı saptanmıştır. Farklı öğrenme stillerine sahip öğrencilerin tercihleri ile genel tercihlerin benzer doğrultuda olduğu görülmüştür. Bu, öğrenme stillerinin öğrencilerin sözel düzeltme geri bildirime ilişkin farklılaşan tercihlerine bir açıklama sağlamadığını göstermektedir. İngilizce seviyeleri göz önüne alındığında, farklı seviyelerde olan öğrenciler sadece üst-dil geribildirimi ve geribildirim kaynakları açısından birbirlerinden farklılık göstermişlerdir. Araştırma sonucunda, öğrenme stillerinin her durum için bir açıklama sağlayamayacağı ve bütüncül bir açıdan değerlendirilmemesi sonucuna varılmıştır. AnahtarKelimeler: geribildirim tercihleri, dil eğitimi, öğrenme stilleri