Tanrıların ruhgöçü: Endüstri Devrimi ve Protestanlığa bir tepki olarak Yunan Tanrısı imgelerinin yeniden dirilişinin Jungçu açımlanması

Edebiyatta ―İngiliz Romantizmi‖ adıyla ele alınan dönem, 18. yüzyılın sonlarında Wordsworth ve Coleridge'in Lirik Baladlar'ıyla başlamış olup, Kraliçe Viktorya'nın taç giymesiyle sona ermiştir (Greenblatt, 2018). Klasik dönem edebiyatının nüfuzunun hissedildiği bu dönem, Batı Kanonu'nun, Yunan köklerine dönüşü de vurgular. Hızla değişen çevrenin ve bunun beraberinde getirdiği tarımsal değişiklikler, Endüstri Devrimi ile bunları önceleyen Reform göz önüne alındığında geçmişe ve bu çağlarda söz konusu olan ―basitliğe‖ özlem duyan öteki bir yüzün de bulunması son derece doğaldır. Mamafih, Romantikler'in ―Klasik Dönem‖den beraberlerinde getirdikleri, geçmişin idealize edilmiş bir varyasyonu değildir. Şayet öyle olsaydı bu durum Romantikler'i reaksiyonerlere indirgerdi. Tez, Jung'un Kolektif Bilinçdışı, Arketipler, Enantiodromia, Abaissement du Niveau Mental ve Senkronisite kavramlarını kullanarak Romantikler'in reaksiyonerlerden ziyade, toplumu ona musallat olan hastalıklara karşı uyaran ve onu iyileştirmeye çalışan bilinçdışı klinisyenleri olarak ele alınmasını tartışacaktır. Tezin ana argümanları, Friedrich Nietzche, Gilles Deleuze, Max Weber, Marie-Louise Von Franz ve Karen Horney'in çalışmalarıyla desteklenecektir. Jung'un tezde kullanılacak çalışmaları genel olarak Arketipler ve Kolektif Bilinçdışı, Psişe'nin Yapısı ve Dinamikleri,Analitik Psikoloji'nin Şiir ile İlişkisi, İnsan Ruhuna Yöneliş ve Geçiş Dönemindeki Medeniyet'ten mürekkeptir. Anahtar Sözcükler: Arketipler, Romantik Dönem, Endüstri Devrimi, Protestan Reformu, Yunan Paganizmi