Taşra nostaljisi: Türkçe yazan Anadolulu Ermeni yazarlarda türsel sınırlar

Bu çalışma üç Ermeni yazar Mıgırdiç Margosyan, Kirkor Ceyhan ve Agop Arslanyan'ın eserlerini ele almaktadır. Eserin ana iddiası bu eserlerin türsel açıdan sınırları belirsiz ve yoruma oldukça açık bir yapıda olduğudur. Bu kapsamda türsel sorunun oluşmasında iki temel faktörün etkili olduğu iddiası vardır. Bir yandan Felaket, yazarların "hayatta kalanlar" olarak benliklerine merkezi bir önem atfetmiş ve onları anlatının bir parçası haline getirmiştir. Yazarların travmaya bağlı olarak benliklerini metne aktarması ve 1915'in edebiyatı sorunlu hale getirmesi bu açıdan önem kazanmaktadır. Böylece yazarın kendisini metnin parçası haline getirmesi o metinlerin kurmaca ile gerçeklik arasındaki ayrımını görünmez kılmıştır. İkinci faktör ise daha çok metnin yazılma (anlatma zamanı) koşullarıyla ilgilidir. Özellikle 1990'larda yerel kimliklerin öneminin Türkiye'de vurgulandığı, ötekileştirilen kimliklerin merkeze alındığı, milliyetçiliğin birleştirici ve dışlayıcı tavrının sarsıldığı söylemle beraber Ermeni yazarlar bu eserleri yazdı ve içerik de buna göre şekillendi. Dolayısıyla yazarlar nostaljik gerçeği kurmacaya dönüştürerek ve Türkçe yazarak dönemin Türkiyeli okurlarına bu gerçeği yansıtma çabasına girişmiştir.