Truth in theatrical works

Kurguda gerçeğin nasıl tanımlanacağı sorusu birçok felsefecinin ilgisini çekmiştir. Bunun nedeni, kurgusal varlıkların var olup olmadığını iddia etmenin karmaşıklığında yatmaktadır. Çoğu felsefeci, düzyazı kurguyla ilgili olarak gerçekliği ele almıştır. Benim ilgim, aksine, teatral eserlerde gerçekliği nasıl tespit edebileceğimizdir. Soru merak uyandırıcı çünkü tiyatro, edebi olduğu kadar performatif öğeler de içeriyor. İkinci unsur, tiyatrodaki gerçeği tanımlamayı zorlaştırır. Tek bir senaryoya dayanan ölçülemez oyunlar var ve bu da belirli bir oyun hakkında doğru ifadeler oluşturmayı zorlaştırıyor. Bu tezde, tiyatroda gerçeklik üzerine üç farklı teoriyi dikkate alıyorum. İlki David Lewis'in görüşleri. Sağladığı gerçeklik koşulları ve mümkün dünyalar hesabı sadece düzyazı kurgu için geçerlidir. Tiyatronun performatif yönünü göz ardı ediyor ve bu yüzden onun hesabını ortadan kaldırıyorum. Daha sonra Kendall Walton'ın hayal gücünü ve destek teorisini inceleyeceğim, ancak onun hesabını da tatmin edici bulmuyorum. Sorun şu ki Walton tiyatronun performatif yönünü kabul ediyor ama avangard tiyatro hakkında bir açıklama yapamıyor. Sonunda, Michael Morris'in gerçek benzerlik görüşü olan daha yeni bir hesaba bakıyorum. Morris, tiyatroda gerçeği tanımlamaya en yakın olanıdır, ancak tiyatroda tanımlayıcı bir ortamın olmaması nedeniyle açıklaması başarısız olur. Sonuç olarak, kurmacada var olan gerçeklik teorilerinin teatral eserlerde gerçekliğin savunulabilir bir açıklamasını vermediğini iddia ediyorum. Anahtar Sözcükler: Tiyatro, Gerçeklik, Kurmaca, Distraksiyonsusuzluk Tezi, Kolektif Eyleyicilik