Uluslararası hukukta Filistin meselesinin gündemleştirilmesi: Üçüncü dünya perspektifi ışığında 1947 BM Genel Kurulu Özel Oturumu

Uluslararası hukukun en tartışFilistin meselesi, BM Genel Kurulu 181 (II) sayılı kararı, BM'nin araçsallaştırılması, 1947 BM Genel Kurulu Özel Oturumu, TWAIL, kendi kaderini tayin hakkı malı konularından biri olan Filistin meselesinin günümüzde hâlâ çözüme kavuşturulamamış olmasının nedenlerini anlayabilmek için, meselenin Birleşmiş Milletler (BM) gündemine ilk kez nasıl taşındığının ve hangi hukuki temeller doğrultusunda ele alındığının eleştirel bir perspektiften incelenmesi gerekmektedir. Mevcut literatürde, uluslararası hukukta Filistin meselesi ele alınırken, genellikle 1947 tarihli 181 (II) sayılı BM Genel Kurulu Filistin Taksim Kararı ve bu karar öncesinde yürütülen Genel Kurul tartışmaları odak noktası haline gelmektedir. Ancak, Filistin meselesinin BM gündemine taşındığı ve BM Filistin Özel Komitesi'nin (UNSCOP) kurulduğu 1947 tarihli BM Genel Kurulu Özel Oturumu'nun kapsamlı biçimde incelendiği bir çalışmanın bulunmaması bu alandaki önemli bir boşluğa işaret etmektedir. Oysa söz konusu Özel Oturum, BM'nin Filistin meselesine yönelik yaklaşımının şekillenmeye başladığı ilk aşamayı temsil etmekte; bu yönüyle, sürecin bütüncül ve tarihsel bağlam içinde anlaşılabilmesi açısından önemli bir dönüm noktası niteliği taşımaktadır. Bu çalışmada, 1947 BM Genel Kurulu Özel Oturumu kapsamında yürütülen müzakereler, Uluslararası Hukuka Üçüncü Dünya Yaklaşımları (TWAIL) çerçevesinde eleştirel bir analizle değerlendirilmiştir. Yapılan inceleme sonucunda, BM'nin bu Özel Oturum'daki karar alma süreçlerinin, her ne kadar hukuki bir meşruiyet çerçevesi içinde sunulmuş olsa da, esasen dönemin baskın siyasal aktörlerinin çıkarlarını yansıttığı ve uluslararası hukukun, bu süreçte tarafsız ve evrensel ilkeler temelinde değil, güç ilişkileri ekseninde işlediği sonucuna ulaşılmıştır.