A study on the relationship between managerial ınfluence tactics and organizational commitment with the moderating role of androgynous leadership

Bu araştırma, yöneticilerin astlarını ikna etmek ve etkilemek için kullandıkları etkileme taktikleri ile çalışanların örgüte bağlılıkları arasında bir ilişki olup olmadığını ortaya koymayı ve bu ilişkide androjen liderliğin ılımlaştırıcı (moderating) etkisini belirlemeyi amaçlamaktadır. Ayrıca, bu çalışmanın bir başka amacı da Türkiye'de yöneticilerin astlarını ikna etmek ve etkilemek için kullandıkları etkileme taktiklerinin toplumsal cinsiyet açısından bir farklılık gösterip göstermediğini incelemektir.Araştırma bulguları, Türkiye'de yöneticilerin sırasıyla rasyonel ikna, meşrulaştırma ve işbirliği etkileme taktiklerine sıklıkla başvurduğunu göstermektedir. Araştırma sonuçlarında, rasyonel ikna, işbirliği ve yağcılık etkileme taktiklerinin, çalışanların örgüte duygusal bağlılıkları ile pozitif yönlü bir ilişkiyi, devamlılık bağlılıkları ile ise negatif yönlü bir ilişkiyi yansıttığı görülmüştür. Baskı etkileme taktiğinin ise çalışanların örgüte duygusal bağlılıkları ile negatif yönlü bir ilişkiyi, devamlılık bağlılıkları ile ise pozitif yönlü bir ilişkiyi yansıttığı görülmüştür.Bu araştırma sonuçlarına göre yöneticilerin astlarını ikna etmek ve etkilemek için kullandıkları etkileme taktikleri ile çalışanların örgüte duygusal bağlılıkları arasındaki ilişki, liderin androjen liderlik özelliklerine sahip olup olmamasına göre farklılık göstermektedir. Androjen liderlik tarzı, etkileme taktikleri ile çalışanların örgüte duygusal bağlılıkları arasındaki ilişkiyi güçlendirmektedir. Ayrıca, bu çalışmada kadın liderlerin rasyonel ikna taktiğini erkek meslektaşlarından daha fazla kullandıkları belirlenmiştir.Küreselleşmenin etkisinin yanı sıra, artan rekabet koşullarının ve yoğun teknolojik gelişmelerin yaşandığı günümüzde, geleneksel örgüt yapıları ile birlikte geleneksel liderlik rolleri de değişmektedir. Başvurulan etkileme taktikleri, yöneticilerin liderlik etkinliğini ve performansını belirleyen en önemli becerilerden biri olarak kabul edilmektedir (Falbe ve Yukl, 1992). Bu bağlamda, bu çalışma artan rekabet koşulları altında liderlik etkinliklerini arttırmayı amaçlayan yöneticiler için hazırlanacak eğitim programlarında yön gösterici olabilir.