215
Archived Theses
0
DOIs Assigned
0%
DOI Rate
Discipline
Ratlarda miringotomi sonrası oluşan miringoskleroz gelişim sürecine omega-3 yağ asitlerinin etkisi
Miringoskleroz timpanik membranın lamina propriasında meydana gelen kollajen yapının hiyalin dejenerasyonu ve kalsifikasyonu sonucu oluşan bir patolojidir. Timpanik membran hasarı sonrasında, efüzyonlu otitis media tedavisinde yapılan miringotomi sonrası ve ventilasyon tüpü uygulamaları sonrasında görülür. Timpanik membran hasarı oluşturularak deneysel miringoskleroz oluşumunu inceleyen pek çok çalışma mevcuttur. Bu çalışmalarda miringoskleroz gelişimi farklı yönleriyle ortaya konmuştur. Miringotomi sonrasında oluşan inflamasyon, artan oksijen konsantrasyonuna bağlı oluşan serbest oksijen radikalleri fibrozis ve kalsifikasyon ile seyreden miringoskleroz gelişimine neden olur. Miringoskleroz gelişimini önlemek için pek çok antioksidan, antiinflamatuar ve antifibrotik ajan ile çalışmalar yapılmıştır. Omega-3 yağ asitlerinin antioksidan, antiinflamatuar ve antifibrotik etkileri yapılan çok sayıda çalışma ile kanıtlanmış olmasına rağmen timpanik membran perforasyonlarının iyileşmesi ya da miringoskleroz gelişimi ile ilgili literatürde çalışmaya rastlanmadı. Çalışmamızda omega-3 yağ asitlerinin miringoskleroz gelişimi üzerine etkileri araştırıldı. Çalışmamızda 24 adet Wistar-Albino rat kullanıldı. Standart miringotomi yapıldıktan sonra ratlar rastgele her grupta 6 rat olacak şekilde 4 gruba ayrıldı. Birinci gruba tedavi verilmedi. İkinci gruba miringotomi sonrası topikal serum fizyolojik, 3. gruba topikal omega-3 ve 4. gruba da orogastrik gavaj yoluyla sistemik omega-3 verilmiştir. On dört günlük iyileşme süresi sonrasında ratlar sakrifiye edildi. Otomikroskopik muayene yapılmasının ardından ratların timpanik membranları histopatolojik inceleme yapılmak üzere çıkartıldı. Histopatolojik olarak timpanik membran kalınlığı ölçüldü, inflamasyon ve miringoskleroz skorlaması yapıldı. Çalışma sonucunda kontrol grubu ile topikal omega-3 uygulanan grup arasında ve kontrol grubu ile oral omega-3 uygulanan grup arasında timpanik membran kalınlıkları açısından anlamlı fark görülse de inflamasyon skoru ve miringoskleroz açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılık görülmedi. Omega-3 yağ asitlerinin miringotomi sonrası oluşan mirinoskleroz gelişimini önleyici bir etkisi görülmedi.
Deneysel hayvan çalışmasında sisplatin ve 5-fluorourasilin prestin düzeyleri ve işitme fonksiyonları üzerine etkileri
Sisplatin ( cis ‐diamminedichloroplatin ‐ II, CP) ve 5-Flourourasil (FL) kanser tedavisinde birlikte sık kullanılan etkili kemoterapötik ilaçlardır. Kullanılan bu ilaçlar kulak çınlaması ve işitme kaybı gibi ototoksik yan etkiler gösterebilmektedir. Bu ajanlar özellikle apoptoz yoluyla kokleanın dış tüy hücrelerinde (DTH) geri dönüşümsüz hasara neden olabilmektedir. Prestin, kokleanın DTH'lerinde bir zar proteini olarak yüksek oranda bulunan ve hızlı uzunluk değişimiyle elektromotilite oluşturan bir motor proteindir ve bu toksik ajanlardan birincil derecede etkilenebilmektedir. Günümüzde çeşitli nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan işitme kaybı ve kulak çınlamasının erken dönemde tespit edilebilme imkânı kısıtlıdır. DTH'yi etkileyen ototoksik bir ajanın işitme fonksiyonları üzerine etkilerinin önceden değerlendirilmesi için serum prestin düzeyleri iyi bir biyobelirteç olarak değerlendirilebilir. DTH'deki hasarın erken dönemde tespit edilmesi tedavinin daha etkin ve sonuç alınabilir bir düzeyde olmasına imkân sağlayacaktır. Bu çalışmayı yapmamızdaki amaç çeşitli kanser türlerinin tedavisinde sık kullanılan CP ve FL tek tek veya kombine kullanımının işitme fonksiyonları üzerine olan etkilerinin ortaya konulması ve bu etkinin serum prestin düzeyi ile ilişkisinin araştırılmasıdır. Bu amaçla 56 sıçan (rat), kontrol, CP, FL ve CP + FL gruplarına eşit olarak ayrılarak uygulama öncesi ve sonrası işitme testleri yapılmıştır. Uygulamalardan sonra her gruptaki deneklerin yarısı 3. günde diğer yarısı da 14. günde dekapite edilerek kan ve koklea örnekleri alınarak plazmada prestin düzeyleri ve histopatolojik değişimleri incelenmiştir. Prestin immünreaktivitesinde 3. gün bulgularına göre CP (p<0,01) ve CP + FL (p<0,01) gruplarında bir artış izlenirken, FL grubunda (p>0,05) bir fark izlenmedi. 14. gün bulguları bakımından ise CP (p>0,05) ve CP + FL (p>0,05) ve FL (p>0,05) gruplarında gözlenen değişimler önemsizdi. Bununla birlikte CP ve CP + FL gruplarında 3. gün prestin immünreaktivitesinin 14. günde azaldığı belirlenmiştir (p<0,01). Apoptotik hücrelerin 3. gün bulgularına göre CP (p<0,001) ve CP + FL (p<0,001) gruplarında TUNEL pozitifliğinde bir artış izlenirken FL grubunda (p>1,000) bir fark izlenmedi. 14. gün bulgularına göre CP (p<0,001) ve CP + FL (p<0,001) gruplarında TUNEL pozitifliğinde bir artış izlenirken FL grubunda (p>0,05) ise fark izlenmedi. Bununla birlikte CP, CP + FL ve FL gruplarının 3. ve 14. gün TUNEL pozitiflikleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark izlenmedi. ABR ölçüm değerleri 3. gün bulgularına göre gruplar arasında fark bulunamamıştır. 14. gün bulguları göre ise CP, CP + FL ve FL gruplarında artış saptanmıştır (p<0,05). Bununla birlikte CP, CP + FL ve FL gruplarının 3. ve 14. gün değerleri açısından bir fark izlenmedi. Plazma prestin 3. gün bulgularına göre CP ve CP + FL gruplarında bir artış izlenirken (p<0,01), FL grubunda fark bulunmamıştır. 14. gün bulgularına göre CP ve CP + FL ve FL gruplarında bir fark izlenmemiştir. Bununla birlikte CP ve CP + FL gruplarının 14. gün değerlerinde 3. gün değerlerine göre azalma belirlenmiştir (p<0,05).
Deneysel alerjik rinit oluşturulan sıçanlarda sistemik ve intranazal bcg tedavisinin karşılaştırılması
Alerjik rinit kaşıntı ,rinore ,hapşırma ,postnazal akıntı semptomlarının eşlik ettiği nazal mukozada inflamasyonla karakterize bir hastalıktır. Bacillus Calmette-Guerin (BCG) tüberküloz ve lepra hastalığı için bir aşı olarak kullanılmaktadır. Bu çalışmanın amacı BCG'nin alerjik rinit tedavisindeki etkisini araştırarak tedavide bir seçenek olup olamayacağını değerlendirmektir. Deney hayvanları 7' şerli olarak 6 gruba ayrıldı. A grubu; kontrol grubunu oluşturan 7 sıçan, B grubu; alerjik rinit oluşturulan 7 sıçan, C grubu; sadece topikal BCG verilen 7 sıçan, D grubu; sadece sistemik BCG verilen 7 sıçan, E grubu; alerjik rinit oluşturulup intranazal BCG verilen 7 sıçan, F grubu; alerjik rinit oluşturulup sistemik BCG verilen 7 sıçan olacak şekilde düzenlendi. A, C, D grupları dışında yer alan deney hayvanı gruplarına 14 gün boyunca gün aşırı intraperitoneal ovalbumin verilerek alerjik rinit oluşturuldu. 15. günden sonra bu gruplar günlük intranazal ovalbumin ile 15 gün provake edildi. E grubundaki sıçanlara 15. günden itibaren intranazal ovalbuminden 1 saat sonra günlük intranazal BCG 2 hafta boyunca, F grubundaki sıçanlara alerji oluşturulmadan 2 hafta önce başlanarak haftada bir, 7 hafta boyunca sistemik BCG verildi. Çalışmanın bitiminden 24 saat sonra kan örnekleri alınarak ELİSA ile IL-4, IL-5 ve IFN-γ bakıldı. Ayrıca hayvanlar sakrifiye edilerek nazal mukozaları histolojik inceleme için saklandı. Sistemik BCG ve topikal BCG tedavisi verilen her iki grupta alerji grubuna göre histopatolojik değerlendirme skoru (goblet hücre artışı, bağ dokusu artışı, vasküler konjesyon, vasküler proliferasyon, inflamatuar hücre infiltrasyonu, eozinofil infiltrasyonu) anlamlı şekilde azalma göstermiştir (p<0.005). Her iki tedavi grubu arasında histopatolojik değerlendirme skoru açısından anlamlı farklılık saptanmamıştır(p>0.05). Alerji grubuyla tedavi grupları arasında serum IL- 4, IL-5 ve IFN- γ açısından anlamlı farklılık saptanmamıştır(p>0.05). Sonuçlar, BCG' nin doku düzeyinde alerjik inflamasyonu azaltması nedeniyle alerjik rinitte alternatif bir tedavi seçeneği olabileceğini göstermektedir. Anahtar kelimeler: Deneysel Alerjik Rinit, Ovalbumin, BCG
Oral kavite kanserlerinde adenozin deaminaz, ksantin oksidaz, nitrik oksit sentaz ve nitrik oksit aktivite düzeylerinin belirlenmesi
ÖZETBaş boyun kanserleri dünya çapında önemli bir sağlık problemi, beşinci en yaygın kanser türü ve ölüm sebebidir. Oral kavite kanserleri, baş boyun kanserleri içinde en sık görülenidir ve mortalitesi yüksektir. Karsinogenezde alkol, sigara, beslenme, viral enfeksiyon ve kötü ağız bakımı gibi belirli risk faktörleri olmasına rağmen; bu risk faktörleri kanser olgularının %5-10'unu açıklayamamaktadır. Kronik inflamasyonun uzun zamandır pek çok bölgede kanserle ilişkisi, tümör oluşumunun önemli bir bileşeni olduğu bilinmektedir, fakat sorumlu mekanizma tam olarak tanımlanamamıştır. Karsinogenez için yapılan çalışmalar karsinojen maddelerin vücudun enzim sistemlerini kullanarak metabolize edilmeleri gerektiğini vurgulamaktadır. Kabul edilen hipotez bu kimyasalların vücutta elektrofilik metabolitlere (radikaller) dönüştüğü, bunların da DNA'da hasara yol açarak onkogen aktivasyonuna yol açtığı şeklindedir.Nitrik oksit (NO) ve nitrik oksit sentaz (NOS) inflamasyon sürecine etkileri, oksidan ve antioksidan etkileri bakımından karsinogenezde önemli roller üstlenir. ADA (Adenozin deaminaz) ve XO (Ksantin oksidaz) pürin metabolizma yolağında yer alan enzimlerdir. ADA'nın hücresel immünite için esansiyel olduğu bilinmektedir; bu enzim karsinogenezde hücresel immünite dışında artmış hücre proliferasyonu açısından da önem arz etmektedir. XO (Ksantin oksidaz) temel olarak serbest radikallerin oluşum mekanizmasında karsinogenezde rol almaktadır.Bu çalışmada oral kavite karsinom dokuları, tümörsüz kontrol dokuları ile karşılaştırılarak; ADA, XO, NO, NOS aktivitelerindeki farklılık yönünden 71değerlendirilmiştir. On yedi hastadan rezeksiyon sırasında kanser dokusu ve komşu normal mukoza temin edilmiştir.Enzim ve molekül aktivite düzeyleri ile yaş, alkol ve sigara kullanım alışkanlıkları, tümör boyutu, lenf nodu ve uzak metastaz evresi arasında anlamlı korelasyon izlenmemiştir. XO aktivitesi açısından istatistiksel açıdan anlamlı bir fark izlenmemiştir. Tümörlü dokuda NO ve NOS aktivitesinde ise istatistiksel açıdan anlamlı olmamakla birlikte azalma, ADA aktivitesinde ise istatiksel açıdan anlamlı artış izlenmiştir. Çalışmamızda tümör ve kontrol örneklerinin aynı olgulardan alındığı göz önünde bulundurulursa; NO ve NOS aktivitesinin tümör dokusu dışında peritümöral dokuda da görüldüğü literatür bilgisiyle uyumludur. Tümör dokusundaki aktivitenin karsinogenez, peritümöral dokudaki aktivitenin ise inflamasyonun sonucu olduğu düşünülmektedir. ADA aktivitesindeki artış, tümör dokusunda hücresel proliferasyonun artması ile artış gösteren pürin metabolizmasının bir sonucudur. Bu bağlamda ADA inhibisyonu yapan bir ajanın oral kavite kanseri olgularında bir umut ışığı olabileceği düşünülmektedir.
İdiyopatik ani sensörinöral işitme kayıplı hastalarda vestibüler sistemin değerlendirilmesi
Koklea ve vestibüler organlar arasındaki yakın ilişki nedeniyle koklear fonksiyon bozukluklarına vestibüler bozukluklar da eşlik edebilir. Bu çalışma ile idiyopatik ani sensorinöral işitme kayıplı hastalarda vestibüler fonksiyonların değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya, idiyopatik ani sensorinöral işitme kaybı tanılı 18-55 yaş arası 33 hasta ile işitme ve denge sorunu saptanmayan 30 gönüllü birey alındı. Hastalara tedavi öncesi, tedavinin 10. günü ve 30. gününde odyometri, cVEMP, oVEMP, kalorik test ve VNG testleri yapıldı. Ayrıca hastaların başvuru süresi, işitme kaybının derecesi ve konfigürasyonu, eşlik eden vertigo, tinnitus ve kulak dolgunluğunun işitme düzelme durumlarına etkisi değerlendirildi. Çalışma grubundaki 33 olgunun 19(%57,6)'u erkek, 14(%42,4)'ü ise kadın olup yaş ortalaması 40,24±13,05 idi. Kontrol grubundaki 30 bireyin 19(%63,3)'u erkek, 11(%36,7)'i kadın olup yaş ortalaması 39,53±13,03 idi. Ani sensorinöral işitme kaybı görülme sıklığında cinsiyet ve yaş açısından anlamlı bir fark olmadığı ve kadın hastalarda prognozun daha iyi olduğu gözlendi. Tedaviye erken başvurunun iyi prognoz, çok ileri derecede işitme kaybı ve bilateral işitme kaybının kötü prognoz olduğu gözlendi. Yükselen tip odyogram konfigürasyonu olan hastalarda prognoz daha iyi iken; düz, alçalan ve total işitme kaybı olan hastalarda prognozun daha kötü olduğu gözlendi. Vertigo, tinnitus, kulak dolgunluğu ve geçmişte işitme kaybı varlığının prognoza etkisinin olmadığı gözlendi. Çok ileri derecede işitme kayıplı ve total işitme konfigürasyonu olan hastalarda anormal kalorik yanıtın daha yüksek olduğu gözlendi. cVEMP ve oVEMP P1-N1 latanslarında tedavi sonrasında kısalma olduğu gözlendi. Anormal yanıtın en yüksek sırasıyla oVEMP, cVEMP ve kalorik testte olduğu gözlendi. Ayrıca, tedavi sonrasında anormal yanıtlarda düşüş gözlendi. Sonuç olarak; çalışmamızda idiyopatik ani sensorinöral işitme kayıplı hastalarda vestibüler fonksiyonun etkilendiği gözlendi. Bu sonuçlara göre, ani sensörinöral işitme kayıplı hastaların prognozunun tahmininde vestibüler sistemin değerlendirilmesinin önemli olduğunu düşünmekteyiz. Bu konuda daha fazla hasta serilerini içeren çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: İdiyopatik ani sensörinöral işitme kaybı, Vestibüler disfonksiyon, oVEMP, cVEMP, Kalorik test.
Sensörinöral işitme kayıplı hastalarda prestin düzeyinin değerlendirilmesi
Sensörinöral işitme, koklear tüylü hücrelerden serebral kortekse kadar olan yolların varlığı ve integrasyonuyla sağlanır. Bu bileşenlerden her birinin çeşitli nedenlerle etkilenmesi sensörinöral işitme kaybına (SNİK) yol açar. Prestin dış tüy hücrelerinde (DTH) oluşan hasarın, kalıcı işitme kaybına yol açan en erken habercilerden biridir. Bu çalışma Fırat Üniversitesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı polikliniğine başvuran hastalarda yapıldı. Çalışma, her grupta 30 hasta olacak şekilde dört gruptan oluşmaktadır. Grup 1: 55 yaş ve üzeri işitme kaybı olmayan (kontrol grubu); Grup 2: 20-55 yaş arası işitme kaybı olmayan (kontrol grubu); Grup 3: 20-55 yaş arası sensörinöral işitme kayıplı; Grup 4: 55 yaş ve üzeri presbiakuzili bireylerden oluşturuldu. Hastalara odyometri testi yapıldıktan sonra, serum prestin seviyesinin değerlendirilmesi için 5 cc kan alındı. İşitme kaybı olan gruplardan grup 1'in prestin düzeyi 445,32 pg/ml, Grup 2'nin prestin seviyesi 452,79 pg/ml, Grup 3'ün prestin seviyesi 123,64 pg/ml, Grup 4'ün prestin seviyesi 79,54 pg/ml olarak saptandı. İşitme kaybı olan gruptaki genç hastalar ile presbiakuzili hastaların serum prestin seviyesi arasında anlamlı bir fark bulunmadı (p=0,084). Kontrol grubundaki genç ve yaşlı hastaların serum prestin seviyesi arasında da anlamlı bir fark bulunmadı (p=0,399). Ancak genç işitme kaybı olan grup 3 ile genç kontrol grubu grup 2 arasında ve presbiakuzili hastalar ile yaşlı kontrol grubu arasında prestin seviyeleri açısından anlamlı oranda fark (kontrol grubunda prestin düzeyi daha yüksek) saptandı (sırasıyla p<0,001, p <0,001). Serum prestin düzeyleri presbiakuzi ve sensörinöral işitme kayıplı hastaların takibinde bir biomarker olabilir. Ayrıca bu hastalarda gelecekte işitme kaybının seviyesini belirlemede odyometri ile birlikte kullanılabilir. Anahtar Kelimeler: Prestin, Presbiakuzi, İşitme kaybı
Vokal nodülü olan pediatrik olgularda ses kalitesinin akustik ses analizi ve "Pediatric voice handicap ındex" ile değerlendirilmesi
Vokal kord nodülleri çocuklarda ses kısıklığının en sık görülen nedenlerindendir. Nodüller; fonasyon esnasında glottisin tam olarak kapanmasını engelleyerek seste bozulmaya yol açmaktadır. Nodüller vokal kordlarda vibrasyon amplitüdünün en fazla olduğu yerde oluşmaktadır. Pediatrik grupta larenksin noninvasiv yöntemlerle değerlendirilmesindeki güçlükten dolayı, sesin akustik özelliklerini objektif ve subjektif yöntemlerle değerlendirmek son derece önemlidir. Bu çalışma yaşları 6 ile 12 arasında değişen, vokal kord nodülü tanısı almış 35 olgu ve kontrol grubu olarak 34 çocuktan oluşmaktadır. Olgulara MDVP kullanılarak ses analizi değerlendirmesi yapılmış, aerodinamik değerlendirme için Maksimum Fonasyon Zamanıve s/z süreleri ölçülmüştür. Ses bozukluğunun çocuk üzerindeki sosyal, duygusal, fonksiyonel vb. etkilerini belirlemek için Pediatrik Ses Bozukluğu İndeksi?i ebeveynler tarafından doldurulmuştur. Çalışmamıza katılan olgu ve kontrol grubu arasında MDVP verilerinde, Maksimum Fonasyon Zamanı ve s/z oranındaanlamlı farklılık gözlenmiştir (p<0.05). Vokal kord nodüllü grupta MFZ değerinde kısalma gözlenirken, s/z oranında artış gözlenmiştir. Vokal kord nodülünün varlığı ses kalitesini olumsuz yönde etkilemektedir. Çalışmamızda Pediatrik Ses Bozukluğu İndeksi(PSBİ)?nin tüm bölümlerinde olgu grubu skorlarının anlamlı derecede yüksek olduğu gözlenmiştir. Ses bozukluğunun hastaların üzerinde duygusal, psikolojik ve sosyal yönlerde olumsuz etkisinin olduğu sonucuna ulaşılmıştır. PSBİ?nin alt parametreleri olan konuşma sıklığı ve ses şiddeti skorlarında her iki grup arasında anlamlı farklılık bulunmuştur (p<0.05). Vokal kord nodülünün daha aşırı ve yüksek şiddette konuşma eğiliminde olan erkek çocuklarda daha sık oluştuğu sonucuna ulaşılmıştır. Olgu grubunda PSBİ?nin sonuçlarıyla, ses analiz parametreleri arasındaki korelasyonunu incelediğimizde; Fo değeri ile fonksiyonel bölüm arasında, Shimmer değeri ile emosyonel bölüm arasında, ShdB değeri ile de fonksiyonel, 65emosyonel bölümleri vetoplam anket puanı arasında pozitif korelasyon bulunmuştur (p<0.05). Disfonili çocuklarda ses analizinin, aerodinamik değerlendirmenin ve PSBİ?nin sonuçlarının hastalığın tanı ve takibinde yardımcı oldukları düşünülmektedir.Anahtar KelimelerVokal Nodül,Ses Analizi, Pediatrik Ses Bozukluk İndeksi, Ses kalitesi
Nazal polipozisli kronik rinosinüzit hastalarında 17Q21 varyant analizi
Nazal polipli kronik rinosinüzit, nazal kavite ve paranazal sinüs mukozasını etkileyen kronik inflamatuar bir hastalıktır ve birçok çalışma yapılmasına rağmen patofizyolojisi henüz tam olarak bilinmemektedir. Bu çalışmada; etyopatogenezi net olarak aydınlatılamamış olan nazal polipozisin genetik altyapısı ve astımla olan ilişkisi göz önünde bulundurularak, astım gelişmesinde rolü kanıtlanmış olan 17q21 kromozom yapısında bulunan ORMDL3 ve LRRC3C gen polimorfizmleri, serum IFN-γ, IL-4, IL-5 ve IL-13 seviyeleri incelenerek, nazal polipozis oluşumundaki rolleri değerlendirilmiştir. Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Hastalıkları polikliniğine başvuran nazal polipozis ve sağlıklı kontroller çalışmaya dahil edilmiştir. Grup 1: eozinofilik nazal polip tanısı konulan ve astımı olan, grup 2: eozinofilik nazal polip tanısı konulan ve astımı olmayan, grup 3: non-eozinofilik nazal polip tanısı konulan ve astımı olmayan, grup 4: sağlıklı bireylerden oluşturuldu. ORMDL3 geni rs7216389 polimorfizim açısından gruplar karşılaştırıldığında kontrol grubuna göre grup 1 'de vahşi tip allelin anlamlı olarak arttığı gözlendi (genotipler için; p=0.002, OR:4.023 (1.227-13.191, alleller için p=0.046, OR: 1.844 (1.048- 3.244). LRRC3C geni rs3744246 polimorfizm açısından gruplar arasında ve kontrol grubu ile karşılaştırıldığında anlamlı değişiklik gözlenmedi (p>0,05). ORMDL3 ve LRCC3C polimorfizimlerine ait genotipler ile serum IFN-γ, IL-4, IL-5 ve IL-13 düzeyleri arasında yapılan karşılaştırmada gruplar arasında herhangi anlamlı bir ilişki olmadığı gözlendi (p>0,05). Çalışmamızda eozinofilik nazal polipozis ve non-eozinofilik nazal polipozis gelişiminde rol oynayan IL-5 ve IL-13'ün serum düzeyleri yüksek bulunurken, serum IFN-γ düzeyi düşük olarak izlendi. IL-4 düzeyi, astım tanılı nazal polipozis grubunda anlamlı olarak yüksek bulundu. Gen polimorfizmi açısından bakıldığında ORMDL3 gen polimorfizmi astım tanısı olan eozinofilik nazal polipozisli hastalarında etyopatogenezinde etkili olduğunu tespit ettik. Astım tanısı olmayan eozinofilik nazal polipoziste ve non-eozinofik nazal polipoziste gen polimorfizmi gözlenmedi.
Normal işiten bireylerde kemik yolu işitsel uyarılmış beyin sapı cevaplarının normalizasyonu
İşitsel beyin sapı cevapları (ABR), günümüzde işitme yolunun periferal ve santral fonksiyonunun değerlendirilmesinde yaygın olarak kullanılan en önemli objektif testlerden birisidir. ABR' nin hava ve kemik yolu olmak üzere iki farklı uyaran yolunun olması ve böylece işitme kaybının tipi ve derecesi hakkında saf ses odyometrisine yakın sonuçlar sunması testin önemini artırmıştır. Genel olarak işitsel duyarlılığın belirlenmesi amacıyla uygulanan hava ve kemik yolu ABR testinde elde edilen en önemli veriler dalga latansları ve interpik latanslardır (IPL). Bu latanslara etki eden faktörlerden bazıları yaş ve cinsiyettir. Bu nedenle latans anomalilerinin saptanabilmesi için yaşın ve cinsiyetin dalga latansları üzerindeki etkisinin öngörülmesine ve bunun için de çeşitli yaş dönemlerinde normal işitenlere ait normal verilerin belirlenmesine gereksinim duyulmaktadır. Çalışmamızın amacı kemik yolu ABR yanıtlarında yaş ve cinsiyetin latans ve IPL üzerindeki etkisini ortaya koymak ve bu bilgiler doğrultusunda klinik normatif verileri oluşturmaktır. Çalışmamıza 10-60 yaş arası normal işitmeye sahip 100 olgu alınmış ve bunlar yaşlarına göre beş gruba ayrılmıştır (her bir grup 10 erkek ve 10 kadın toplam 20 kişiden oluşturulmuştur). Bütün olgulara 50, 30 10 dB nHL uyaran şiddetinde kemik yolu ABR testi yapılarak latans ve IPL'leri incelenmiştir. Çalışmamızın sonucunda cinsiyete göre dalga latansları ve IPL arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p<0,05). Yaş grupları arasında dalga latanslarında uyaran şiddetine bağlı istatistiksel olarak anlamlı fark tespit edilmiştir (p<0,05). Ancak IPL açısından yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunamamıştır. Klinik kullanım ve referans olmak amacıyla, kemik yolu ABR testinde 50, 30, 10 dB nHL uyaran şiddetinde elde edilen dalga latans ve IPL'leri kapsayan normatif değerler oluşturulmuştur.
Multinodüler guatrlı ve tiroid papiller kanserli dokuda D vitamini reseptör düzeyi
Tiroid karsinomları malign endokrin tümörler içerisinde en sık görüleni olup tüm kanserlerin yaklaşık %1'ini, kansere bağlı ölümlerin ise yaklaşık %0,2'sini oluşturur. Vitamin D'nin kemik döngüsü ve kalsiyum metabolizmasındaki klasik etkilerine ek olarak, antiproliferatif ve diferansiye edici etkileri tiroid kanseri gibi kanserlerde görülür. Bu çalışmanın amaçı, normal tiroid dokusu, papiler tiroid kanserli doku ve multinodüler guatrlı dokuda immünohistokimyasal yöntem ile VDR ekspresyonunu değerlendirmek ve sonuçları karşılaştırmaktır. Çalışmaya 2000-2014 yılları arasında Fırat Üniversitesi Hastanesi KBB Kliniği'nde yaşları 20-60 yaş arasında olan, tiroidektomi uygulanan ve patoloji sonucu papiller tiroid karsinomu olarak raporlanan 30 hasta ile patoloji sonucu nodüler guatr olarak raporlanan 30 hasta dahil edildi. Kontrol grubu 20-60 yaş arasında olan, Elazığ Eğitim ve Araştırma Hastanesi Adli Tıp Birimi'nde yapılan 30 ceset otopsisinden makroskopik lezyon saptanmayan ve patolojik incelemede normal tiroid dokusu olduğu teyid edilen dokulardan oluşturuldu. Elde edilen tüm doku kesitlerine VDR'ye karşı geliştirilmiş primer monoklonal antikor immüno-histokimyasal olarak uygulandı. Kesitler VDR antikoru ile immünohistokimyasal olarak boyandıktan sonra tüm spesmenlerin boyamaları semikantitatif olarak uzman patolog tarafından değerlendirildi. Boyanma yoksa ya da %10'un altında boyanma olduğunda (0), hafif derecede boyanma varsa (+) (%10-30 hücre boyanması), orta derecede boyanma varsa (++) (%31-60 hücre boyanması), belirgin derecede boyanma varsa (+++) (>%60 hücre boyanması) puan şeklinde skorlanarak değerlendirildi. Bu çalışmada papiller tiroid karsinomu, multinodüler guatr ve normal tiroid dokusunda VDR tutulumu araştırılarak hem boyanma yaygınlığı hem de boyanma yoğunluğu açısından değerlendirilmiş olup gruplar arasında farklılık bulundu. Bu farklılık her üç grup arasında istatistiksel olarak anlamlı idi (p<0.05). Yaş ve cinsiyet ile boyanma yoğunluğu ve boyanma yaygınlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı korelasyon saptanmadı. Sonuç olarak bu çalışmada tiroid papiller karsinomunda, multinodüler guatrda ve normal tiroid dokusunda VDR tespit edilmiştir. Bu çalışmada papiller tiroid karsinom dokusundaki VDR tutulum düzeyinin multinodüler guatr dokusuna ve cesetlerden alınan normal tiroid dokusuna göre daha yüksek olması, papiller tiroid karsinomu patogenezinde VDR'nin önemli bir faktör olabileceğini düşündürmektedir.
Alerjik rinitte kan karnitin düzeyleri ve semptomlarla ilişkisi
Alerjik rinit toplumun yaklaşık %10-20'sini etkileyen yaygın bir hastalıktır. Gelişmiş ülkelerde astım gibi prevelansı gittikçe artmaktadır. Bu artıştan birçok faktörle beraber diyet alışkanlıklarındaki değişiklikler de sorumlu tutulmaktadır. Bu çalışmanın amacı, antioksidan özelliği kanıtlanmış ve astım hastalarında semptomların şidddeti ile ilişkisi gösterilmiş olan karnitinin, alerjik rinit ve alerjik rinit semptomları ile ilişkisini değerlendirmektir. Çalışmamız 120 erişkin olgudan oluşmaktadır. Anamnez, fizik muayene ve deri prick testi ile alerjik riniti olmadığı gösterilmiş 40 gönüllü ve sağlıklı olgu kontrol grubu(Grup I) olarak çalışmaya dahil edilmiştir. Yine anamnez fizik muayene ve deri prick testi ile alerjik rinit tanısı konulan 80 olgu hasta gruplarını oluşturmaktadır. Hastalar ARIA 2008 sınıflamasına göre; hafif intermitan alerjik rinit(Grup II), orta-ağır intermitan alerjik rinit(Grup III), hafif persistan alerjik rinit(Grup IV) ve orta-ağır persistan alerjik rinit(Grup V) hastaları şeklinde her grupta 20 hasta olacak şekilde sınıflandırılmıştır. Çalışmaya katılan tüm bireylerde serum IgE ve plazma serbest karnitin düzeyleri tayin edilmiştir. Hasta grupları IgE değerleri ile kontrol grubu değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.001). Ancak gruplar arası IgE değerleri karşılaştırıldığında anlamlı derecede fark görülmemiştir (p>0.05). Karnitin düzeyleri karşılaştırıldığında, semptomların şiddetli ve sürekli olduğu Grup V'te karnitin düzeyleri hem kontrol grubuna hem de diğer hasta gruplarına göre düşük bulunmuştur. Bu değerler kontrol grubu, Grup II ve Grup III ile istatistiksel olarak anlamlı (p<0.01), Grup IV ile istatistiksel olarak anlamsız bulunmuştur (p>0.05). Bu çalışma karnitin ile alerjik rinit arsındaki ilişkiyi değerlendiren ilk çalışmadır. Sonuçlarımız plazma serbest karnitin düzeyleri ile alerjik rinit semptomlarının şiddeti arasında negatif bir ilişki olduğu yönündedir. Bu durumun sebebi olarak karnitinin antioksidan ve antiinflamatuvar özellikleri gösterilebilir. Anahtar Kelimeler: Alerjik Rinit, Karnitin, IgE.
Frekansa özgü işitsel elektrofizyolojik değerlendirme yöntemlerinden tone burst ABR'nin yetişkinlerde klinik normalizasyonu
İşitme, insanın çevresiyle iletişimini sağlayan en önemli duyu fonksiyonlarındandır. İşitme duyusunun azalması ya da tamamen ortadan kalkması kişinin yaşam kalitesinde ciddi sorunlar ortaya çıkarabilir. Bu durum kişilerde işitme kaybına ilave olarak sosyo-psikolojik problemlerin ortaya çıkmasına neden olabilir. İşitmenin değerlendirilmesinde güvenilir davranışsal yanıtlar alınamayan hastalarda, işitmenin tespit edilebilmesi için güvenilir objektif yanıtlara ihtiyaç duyulmaktadır. İşitsel Beyin Sapı Cevapları ?Auditory Brainstem Responce? (ABR) işitmenin objektif değerlendirilmesi için klinik uygulamalarda ve literatürde en çok kullanılan odyolojik test bataryasıdır. Bizim çalışmamızın amacı; işitme kaybının odyolojik tanısı ve işitme kaybının rehabilitasyonuna yönelik belirlenecek amplifikasyon yaklaşımı için, frekansa özgü elektrofizyolojik işitme değerlendirmesine yardımcı olacak şekilde tb-ABR'nin saf ses odyometresinin normal eşikleriyle uyumluluğunu araştırmaktır.Bu çalışmada yetişkin normal işiten 15 kadın, 15 erkek toplam 30 deneğin 60 kulağından 4, 2, 1, 0.5 ve 250 Hz frekanslarında elde edilen saf ses eşikleri ile tone burst uyaran kullanılarak elde edilen İşitsel Beyin Sapı Cevapları (tb-ABR) eşikleri karşılaştırıldı.Çalışmada, 18-55 yaş aralığında seçilen olgular cinsiyetin etkisini araştırmak için, kadın ve erkek denek olarak eşit sayısıda alınmıştır. Kadın ve erkek olgularda istatiksel fark anlamlı bulunmamıştır.Kulaklar arası farklılıkları araştırmak için sağ ve sol kulaklar çalışmaya dahil edilerek kulaklar arası farklılıklar değerlendirilmiştir. İstatiksel olarak farklar anlamlı bulunmamıştır.Bütün deneklerde tb- ABR eşik seviyelerinin SSO eşik seviyelerinden daha yüksek elde edilmiştir. 4, 2, 1, 0.5 kHz ve 250 Hz'de tb-ABR eşiği ile SSO eşikleri arasındaki fark sırasıyla, 6.13, 11.13, 13.97, 14.00 ve 14.67 dB fark saptanmıştır bulundu. tb-ABR eşiklerinin, saf ses odyogram eşiklerini 4, 2, 1 kHz'de istatiksel olarak anlamlı yansıttığı bulunmuştur.Sonuç olarak tb-ABR normal işiten bireylerde 4, 2, 1, eşiklerinin saf ses eşiklerinin tahmininde istatiksel anlamlı sonuç elde edilmiştir. 500 ve 250 Hz tb-ABR eşikleri saf ses eşiklerinin tahmininde istatiksel anlamlı sonuç vermemektedir.
Obstrüktif uyku apne sendromu tanısında kullanılan iki farklı tekniğin etkinlik ve güvenliğinin karşılaştırılması
OSAS önemi her geçen gün daha iyi anlasılan yasam kalitesini bozan kardiyovasküler venörokognotif birçok bozukluga neden olabilen bir sendromdur. Prevelansı yas ve cinsiyetledegismekle birlikte %1-5 arasında degismektedir.Bu sendromun tanısının konularak olasıkomplikasyonlarının engellenmesi koruyucu hekimlik adına yapılması gereken en önemliadımlardan birisidir.OSAS tanısında günümüz sartlarında altın standart tanı yöntemi uyku laboratuvarındayapılan polisomnografidir. Ancak uyku laboratuvarında yapılan polisomnografinin bellimerkezlerde ve belli sayıda olması, maliyeti, egitimli personel ihtiyacı olması gibi nedenlerlealternatif tanı yöntemleri arastırılmıstır. Bu nedenle literatürde daha önceden bu amaçlaönerilen ASDA 3. Kategoride sınıflandırılan tasınabilir aletlerden Watch PAT® ile cihazınetkinlik ve güvenilirligini arastırmak için çalısma yaptık. Çalısmamızda OSAS ön tanılı 30hastaya polisomnografiyle es zamanlı Watch PAT® cihazı kullanılmıstır. Sonuçlar analizedildiginde Watch PAT ile elde edilen sonuçların polisomnografi ile elde edilen sonuçlar ileuyumlu oldugu tespit edilmistir. Bu nedenle OSAS tanısında ASDA 3. Grupta sınıflandırılanWatch PAT cihazının polisomnografiye altenatif bir tanı yöntemi olarak degerlendirilebilecegikanaatine ulasılmıstır.
Horlama hastalarının ses analizlerinin, fizik muayene ve laboratuar bulguları ışığı altında obstrüktif uyku apne sendromu varlığı yönünden değerlendirilmesi
OUAS mortalitesi ve morbiditesi oldukça yüksek olan ciddi bir sağlık sorunudur. Tanısı; altın standart olan polisomnografi ile konur. Ancak bu inceleme uzun zaman alan, pahalı, özel ekip ve cihaz gerektiren bir uygulamadır. KBB fizik muayene bulguları ve sefalometrik inceleme hastalığın tanısını koydurmada yardımcı olsada kollaps seviyeleri hakkında fikir verememektedir. Bu çalışmanın amacı; horlama ve OUAS hastalarının öykü, fizik muayene, sefalometrik verileri ve ses analiz bulguları ile OUAS'ın varlığını ve ağırlığını belirlemede farklılık gösterip göstermediği ve OUAS'lı hastalada ÜSY patolojisinin yerinin tayini hedeflenmiştir.Bu çalışmada; hastalara ses analizleri, KBB fizik muayenesi, sefalometrik inceleme, PSG çalışması, gündüz uykululuğunu subjektif olarak değerlendiren ESS ve GÜUHDA yapılmıştır. Yapılan bütün inceleme bulguları istatiksel olarak birbirleriyle karşılaştırılmıştır. Olgular AHİ 15'e göre iki gruba ayrıldığında, gruplar arasında; yumuşak damak skoru, GÜUHDA, en düşük oksijen satürasyonu ve SPI değerleri anlamlı olarak farklı bulunmuştur. Bunlardan SPI dışındaki parametreler ile AHİ arasındaki korelasyon analizinde de anlamlı sonuçlar elde edilmiştir. Lojistik regresyon analizinde ise; sadece GÜUHDA değerlerinin ve yumuşak damak damak skorunun yüksek olması orta-ağır OUAS olma ihtimalini arttırmaktadır. Horlama sesinin formant analizleri ile diğer bulgular arasında istatiksel olarak anlamlılık saptanmamıştır. Ünlü fonemlerin formant frekansları ile KBB fizik muayene bulguları, sefalometrik ölçümler ve AHİ arasında arasında bir dizi anlamlı korelasyonlar saptanmıştır. Bu anlamlı korelasyonlar daha çok orofarengeal yumuşak dokular, farengeal boyut ve farengeal havayolu mesafesi arasında çıkmıştır.Sonuç olarak; ünlü fonemlerin formant frekans analizleri ile KBB fizik muayene ve sefalometrik analiz bulguları birlikte değerlendirildiğinde hastalığın derecesi ve ÜSY'deki patolojinin yeri hakkında fikir verebeliceğini düşündürmektedir. Ancak bu çalışma ilk teşkil etmektedir ve gelecek çalışmalar için rehber niteliği taşımaktadır ve ileride yapılacak benzer çalışmalar ile teyit edilmesi gerekmektedir.Anahtar kelimeler: Obstrüktif uyku apne, ses analizi, sefalometrik analiz.
Sistemik lupus eritematozus hastalarında saf ses ve yüksek frekans odyometri ile işitmenin değerlendirilmesi
Sistemik lupus eritematozus nedeni bilinmeyen, otoantikor ve immün kompleks birikimi ile doku ve organ hasarına sebep olan, kronik karakterli bir hastalıktır. Kadınlarda görülme oranı erkeklerin 9-10 katıdır. Sistemik lupus eritematozus kokleada vaskülit, atrofi, dış tüy hücre ve spiral ganglion kaybına sebep olur. Bunların sonucu olarak sensörinöral işitme kaybı gelişebilir. Bu çalışmada sistemik lupus eritematozus hastalığının işitme fonksiyonları üzerine etkisi ve işitme kaybı oluşumunda etkili olan olası risk faktörlerinin araştırılması amaçlanmıştır. Çalışmaya 18-40 yaş arası Sistemik Lupus Eritematozus tanısı almış 70 hasta ve kontrol grubu olarak normal işitmeye sahip sağlıklı 70 birey alındı. Tüm bireyler dört ayrı yaş grubuna ayrıldı. Her yaş grubunda 10 kadın, 10 erkek olmak üzere 20 kişi bulunmaktadır. Ayrıca çalışma grubundaki hastalar, tanılama yaşı, hastalık süresi, tedavi süresi, hastalıkta uygulanan ilaç tedavisi ve cinsiyet parametreleri açısından değerlendirildi. Çalışma öncesi tüm bireylerin kulak burun boğaz muayeneleri yapıldı. Çalışmaya alınan tüm bireylerin saf ses ve yüksek frekans odyometri, konuşma odyometrisi, timpanometri ve akustik refleks testleri yapıldı. Çalışmanın sonucunda sistemik lupus eritematozus hastası olan her iki cinsiyette ve oluşturulan tüm gruplarda saf ses ortalamaları ve 250-6000 Hz arası hava yolu, 500-4000 Hz arası kemik yolu eşikleri ve konuşma odyometrileri normal sınırlardaydı. Hastalık ve tedavi süresi ile tanılama yaşı ilerledikçe yüksek frekanslarda işitme eşiklerinin yükseldiği görüldü (p<0,05). Kadın ve erkek grubunda her iki kulak için işitme eşiklerinin yükselmesi genellikle 12000, 14000 ve 16000 Hz frekanslarında görüldü. Hastalıkda kullanılan birinci ilaç grubu (steroid + hidroksiklorokin) ve ikinci ilaç grubu (steroid + hidroksiklorokin + azatioprin) ile işitme eşikleri arasında anlamlı bir fark bulunamadı. Sistemik lupus eritematozus hastası olan 40 kadından 16'sında (% 40), 30 erkekten ise 6'sında (% 20) orta derecede sensörinöral işitme kaybının olduğu görüldü. Çalışmamızda, sistemik lupus eritematozuslu hastaların yüksek frekanslarda işitme eşiklerinin yükseldiği saptandı. Sistemik lupus eritematozus hastalığının kokleada özellikle bazal bölge üzerine olumsuz etkileri nedeniyle hastaların takibinde standart frekanslar dışında yüksek frekanslarda da işitme eşiklerinin peryodik olarak değerlendirilmesinin uygun olacağını düşünmekteyiz.
Fırat Üniversitesi Hastanesi yenidoğan işitme tarama sonuçları
Yenidoğan işitme taraması (YEDİT) yenidoğan tüm bebeklerin işitme kayıplarının erken saptanmasını amaçlayan bir programdır. Dünyada konjenital bilateral işitme kaybının görülme sıklığını yaklaşık 1-3/1000, yenidoğan yoğun bakım ünitelerinde %2-4 olduğunu gösterilmektedir. Türkiye'de ise bu oran 2.2/1000'dir. Konjenital işitme kaybının çocuklarda konuşma gelişimi, dil edinimi, psikososyal ve bilişsel beceriler üzerine olumsuz etkileri görülmektedir. Ancak yapılan birçok çalışmada, erken teşhis ve müdahalenin konjenital işitme bozukluğunda olumlu değişiklikler meydana getirdiği bildirilmiştir. Bebeklerin işitme kaybı üç aydan önce tanımlanmalı ve altı aydan önce müdahale edilmelidir. Bu çalışma, 1 Ocak 2013 ile 31 Aralık 2015 tarihleri arasında Fırat Üniversitesi Hastanesi Kulak Burun ve Boğaz Hastalıkları Kliniği Odyoloji Ünitesinde yapıldı. Otoakustik emisyon, otomatik işitsel beyin sapı cevapları, klinik işitsel beyin sapı cevapları ve ilk testte başarısız olanlar takip edildi. Toplam 2430 bebek çalışmaya dahil edildi, 1269 (%52.2) erkek ve 1161 (%47.7) kız bebek tarandı. Taranan 2430 yenidoğan bebeğin 1435'i (%59) sağlıklı yenidoğan ve 995'i (%40.9) yüksek riskli yenidoğandı. Çalışmamızda 48 (%1,9) bebekte sensörinöral işitme kaybı belirlendi. İşitme kaybı tanısı alan bebeklerin 8'inde tek taraflı, 40'ında bilateral sensorinöral işitme kaybı vardı. Hafif derece ve unilateral sensörinöral işitme kaybı olduğu belirlenen 17 yenidoğana sadece takip önerildi. Orta, ileri ve çok ileri derecede sensörinöral işitme kaybı tespit edilen 31 bebeğin hepsine işitme cihazı kullanmaları önerildi. Çalışmada işitme cihazı önerme yaş ortalaması 7 aydı. İşitme cihazı önerilen 31 bebeğin 6'sına koklear implant yapıldı. Bebeklerin 2'si koklear implant için uygun olduğu tespit edilip ve ameliyat için tarih verildi ve 3'ü koklear implant ameliyatı için uygun bulunmadı. Çalışmamız sonucunda, hiperbilirubinemi, ailede işitme kaybı öyküsü, akraba evliliği, prematürite ve düşük doğum kilosu olanların işitme kaybı açısından önemli risk altında olduğu görüldü. Anahtar Kelimeler: Yenidoğan, işitme kaybı, işitme taraması
Sıçanlarda fasiyal sinirin ezilme yaralanmasında edaravonenin iyileşmeye olan etkilerinin değerlendirilmesi
Giriş Fasiyal sinir paralizisi bireylerde fonksiyonel, kozmetik ve psikolojik problemlere yol açan önemli bir hastalıktır. Günümüzde tedavide kullanılan mevcut cerrahi ve medikal tedaviye ek olarak sinir rejenerasyonunu artıran yeni alternatif tedavilere ihtiyaç vardır. Yaptığımız deneysel çalışmada, fasiyal sinir ezilme yaralanmalarında edaravonenin iyileşmeye olan etkilerini değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem Çalışma, etik kurul izni alındıktan sonra ortalama ağırlıkları 250-300 gr arasında değişen 30 adet Sprague-Dawley tipi yetişkin dişi sıçan üzerinde deneysel olarak yapıldı. Sıçanlar her grupta 10 sıçan olmak üzere randomize olarak 3 gruba ayrıldı. Fasiyal sinir trunkusu dallanmadan hemen önce mosquito klemp ile yaklaşık 1 dakika ezilerek fasiyal paralizi oluşturuldu. Sonrasında gruplara 1 hafta süreyle i.p. SF, Prednol ve Edaravone uygulandı. Fonksiyonel değerlendirme 1., 2., 3., 4. haftalarda bıyık hareketleri ve kornea refleksi kullanılarak yapıldı. Çıkarılan trunkus dokusu histopatolojik olarak incelendi. Fasiyal sinir dallarından oluşan doku ve serum örneklerinde SOD1, GPx, CAT, MDA, TAS, TOS, OSI değerleri ölçüldü. p < 0,05 düzeyi istatistiksel anlamlı olarak kabul edildi. Bulgular Kornea refleksinin değerlendirilmesinde dördüncü haftada tüm gruplar arasında (Grup 1, Grup 2, Grup 3) anlamlı farklılık olduğu saptanmıştır (p < 0.005). Grup 2 ve Grup 3 arasında bu haftada anlamlı fark yokken Grup 1 ve Grup 3 arasında anlamlı farklılık olduğu saptanmıştır (p = 0.003). Bıyık hareketlerinin değerlendirilmesinde dördüncü haftada tüm gruplar arasında (Grup 1, Grup 2, Grup 3) anlamlı farklılık olduğu saptanmıştır (p < 0.005). Grup 2 ve Grup 3 arasında bu haftada fark yokken Grup 1 ve Grup 3 arasında anlamlı farklılık saptanmıştır (p = 0.029). Serum örneklerinde gruplar arası TAS ve OSI düzeyleri karşılaştırıldığında Grup 2 ile Grup 3 arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur. Hasar grupları arasındaki doku SOD1, GPx, CAT, MDA, TAS, TOS, OSI değerleri karşılaştırıldığında farklılık saptanmamıştır (p > 0.05). Sinir lifi çapında Grup 1 ile 2 ve Grup 1 ile 3 arasında (p< 0.001); schwann hücre apoptozis skorunda Grup 1 ile 2 ve Grup 1 ile 3 arasında; aksonal dejenerasyonda Grup 1 ile 2 ve Grup 1 ile 3 arasında; myelin dejenerasyonda ise Grup 1 ile 2 ve Grup 1 ile 3 arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p < 0.05). Sonuç Edaravonenin hayvan modelinde oluşturulan travmatik fasiyal sinir paralizilerinin tedavisinde etkili olduğu ve sinir fonksiyonlarındaki iyileşmenin histopatolojik sonuçlar ile de uyumlu olduğu gösterilmiştir.
Çölyak hastalarında saf ses ve yüksek frekans odyometri bulguları
Çölyak hastalığı genetik yatkınlığı olan bireylerde buğday, arpa ve yulaf gibi tahılların içinde bulunan glutenin alınmasıyla ortaya çıkan otoimmün ince bağırsak hastalığıdır. Hastalık, gastrointestinal sistem hastalığı olarak tanımlanmasına rağmen ileri yaşlarda santral sinir sistemi ve periferal sinir sistemini etkileyebilir. İç kulak otoimmün ataklara karşı duyarlı bir organdır ve sensörinöral işitme kaybı otoimmün hastalıkların bir komplikasyonu olarak ortaya çıkabilmektedir. Bu çalışmada çölyak hastalığı tanısı almış, son altı ay glutensiz diyet yapan erişkin bireylerde işitme fonksiyonlarının değerlendirilmesi amaçlandı. Çalışmaya 18-50 yaş arası normal işitmeye sahip sağlıklı 56 gönüllü bireye ait 112 kulak (Kontrol grubu) ve aynı yaş grubunda çölyak tanısı almış glutensiz diyetli olan 55 bireye ait 110 kulak (Çalışma grubu) alındı. Çalışma öncesi bütün bireylerin kulak burun boğaz muayeneleri yapıldı. Olguların işitme fonksiyonları akustik immitansmetri, saf ses, yüksek frekans ve konuşma odyometre testleri kullanılarak değerlendirildi. Çölyak hastalığı olan bireylerin, kontrol grubuna göre saf ses hava yolu işitme eşikleri sol kulakta 2000 Hz hariç diğer frekanslarda (250, 500, 1000, 4000, 6000 Hz), sağ kulak ise tüm frekanslarda (250, 500, 1000, 2000, 4000, 6000 Hz) istatistiksel olarak anlamlı şekilde yükselme (kötüleşme) saptandı (p<0,05). Ancak işitme eşik değerleri normal işitme sınırları içerisinde olduğu için klinik olarak anlamlı kabul edilmedi. Çölyak hastalığı olan bireylerin, kontrol grubuna göre yüksek frekans (8000, 10000, 12000, 14000, 16000 Hz), işitme eşikleri de anlamlı ölçüde yükselme (kötüleşme) olduğu saptandı (p<0,05). Çölyak hastalığı olan kadın bireylerde 16000 Hz yüksek frekans işitme eşiğinde erkeklere göre anlamlı ölçüde yükselme (kötüleşme) olduğu saptandı (p<0,05). Sonuç olarak çalışmamızda çölyak hastalığının işitme eşiklerini yükselttiği (kötüleştirdiği) sonucuna varıldı. İşitme eşiğinde ki bu yükselmenin (kötüleşmenin) yüksek frekanslarda daha belirgin olduğu dikkat çekmektedir. Bu bulgular, çölyak hastalığının eşitsel sistem üzerine etkilerini belirlemede yüksek frekans işitme eşiklerinin saptanmasının faydalı olabileceğini ve erken tanı için kullanılabileceğini düşündürmektedir.
Farklı etiyolojik faktörlere bağlı gelişen fasial sinir paralizilerinde Metilprednizolon'un etkinliği
Bu çalışmanın amacı fasial sinirde kesi, bası ve Herpes Simplex Virüs (HSV) tip-1 inokülasyonu ile oluşturulacak fasial sinir paralizi modellerinde metilprednizolonun etkinliğini araştırmaktır.Çalışma, 1200-3000 gram ağırlığında 30 adet dişi Yeni Zelanda türü tavşan üzerinde gerçekleştirilmiştir. Tüm tavşanlar ratgele beşerli altı gruba ayrılmıştır. Grup 1a (Kesi-Metilprednizolon grubu) ve 1b (Kesi-Kontrol grubu)'de bulunan tavşanların fasial sinirinde kesi tipi hasar oluşturulmuştur. Grup 2a (Bası- Metilprednizolon grubu) ve 2b (Bası-Kontrol grubu)'de bulunan tavşanların fasial sinirinde bası tipi hasar oluşturulmuştur. Grup 3a (HSV tip 1- Metilprednizolon grubu) ve 3b (HSV tip1-Kontrol grubu)'de bulunan tavşanların fasial sinirinde viral enfeksiyona bağlı fasial paralizi oluşturulmuştur. Her üç grubun ``a'' grubuna intramusküler 1 mg/kg/gün dozunda metilprednizolon, ``b'' grubuna 1 cc serum fizyolojik üç hafta süreyle uygulanmıştır. Çalışmaya alınan tüm denekler iki ay süreyle takip edilmiştir. Takip süresi sonunda deneklerin işlem uygulanan taraftaki fasial sinir bukkal dalı çıkartılmıştır. Spesmenler yarı ince doku kesitlerinde perinöral fibrozis, kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyonu, aksonal dejenerasyon, Schwann hücre proliferasyonu ve ödem parametreleri açısından ışık mikroskobu ile değerlendirilmiştir. Her gruba ait sekiz kesitten altı adet alan (x40, 100, 200, 1000 objektif büyütme) sayılmış ve her grup için altı adet alanın ortalaması alınmıştır. Elde edilen bulgular; Yok: (0), hafif: +(1), orta: ++(2), şiddetli: +++(3) olarak derecelendirilmiştir.Yaptığımız deneysel çalışmada, kesi grubunda sinir anastomozu sonrasında metilprednizolon uyguladığımız grup ile kontrol grubu arasında perinöral fibrozis, kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyonu, aksonal dejenerasyon ve ödem bakımından anlamlı farklılık saptanmamıştır. Sinir iyileşmesinde önemli bir faktör olan schwann hücre proliferasyonunda da her iki grup arasında anlamlı fark saptanmamıştır (p>0.05). Bası grubunda (Grup 2) kontrol grubu ve metilprednizolon uygulananlar arasında perinöral fibrozis, kollajen lif artışı ve Schwann hücre proliferasyonu açısından fark saptanmazken; metilprednizolon grubuna göre kontrol grubunda daha fazla aksonal dejenerasyon, miyelin dejenerasyonu ve ödem izlenmiştir, gruplar arasındaki bu fark istatiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0.05). HSV tip-1 inokülasyonu yapılan grupta metilprednizolon ile kontrol grubu karşılaştırıldığında perinöral fibrozis, aksonal dejenerasyon, miyelin dejenerasyon, schwann hücre proliferasyon bakımından anlamlı fark saptanmamıştır. Bu grupta sadece ödem açısından metilprednizolon lehine istatiksel farklılık gözlenmiştir(p<0.05).Çalışmamızın sonucunda farklı fasial sinir paralizi modellerinde metilprednizolonun etkinliği değerlendirildiğinde; kesiye bağlı fasial paralizilerde metilprednizolonun sinir iyileşmesi üzerine etkili olmadığı, HSV tip-1 bağlı fasial paralizilerde sadece sinirdeki ödemi azalttığı, sinire bası sonucu ortaya çıkan fasial paralizilerde ise iyileşme üzerine olumlu etkilerinin olduğunu söyleyebiliriz. Bu çalışmanın bulgularını güçlendirmek amacıyla metilprednizolon tedavisi sonrasında fasial sinirde meydana gelen değişiklikleri histopatolojik ve klinik olarak EMG değerlendirmesininde dahil olduğu sonraki çalışmalara ihtiyaç vardır.Anahtar Kelimeler: Fasial sinir paralizisi, Metilprednizolon, Herpes Simplex Virüs tip-1.
Travmatik fasial sinir yaralanmalarında nimodipin ve metilprednizolon'un iyileşme üzerine etkileri
ÖZETBu çalışmanın amacı basıya bağlı oluşan fasial sinir paralizilerinde nimodipin ve metilprednizolon'un etkinliğini araştırmaktır.Çalışma, 1200-3000 gram ağırlığında 28 adet dişi Yeni Zelanda türü tavşan üzerinde gerçekleştirilmiştir. Deneklerin tamamının fasial sinir bukkal dalına bası uygulanmış ve fasial paralizi oluşturulmuştur. Daha sonra denekler rastgele yedişerli dört gruba ayrılmıştır. Grup 1'e (Nimodipin grubu) intraperitoneal 0,5 mg/kg/gün dozunda nimodipin, Grup 2'ye (Metilprednizolon grubu) intramusküler 1 mg/kg/gün dozunda metilprednizolon, Grup 3'e (Nimodipin-Metilprednizolon grubu) intraperitoneal 0,5 mg/kg/gün dozunda nimodipin ile intramusküler 1 mg/kg/gün dozunda metilprednizolon, Grup 4'e (Kontrol grubu) intramusküler 1 cc serum fizyolojik üç hafta süreyle uygulanmıştır. Daha sonra deneklerin işlem uygulanan taraftaki fasial sinir bukkal dalı çıkartılarak patolojik incelemeye alınmıştır. Spesmenler yarı ince doku kesitlerinde perinöral fibrozis, kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyonu, aksonal dejenerasyon, schwann hücre proliferasyonu, normal miyelin yapısı ve ödem parametreleri açısından ışık mikroskobu ile değerlendirilmiştir. Her deneğe ait dört kesitten dört adet alan (x40, 100, 200, 1000 objektif büyütme) sayılmış ve her grup için dört adet alanın ortalaması alınmıştır. Elde edilen bulgular; yok: - (0), hafif: + (1), orta: ++ (2), şiddetli: +++ (3) olarak derecelendirilmiştir.Çalışmamızda, nimodipin grubu ile kontrol grubu arasında perinöral fibrozis, schwann hücre artışı ve ödem bakımından anlamlı farklılık saptanmazken kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyon, aksonal dejenerasyon ve normal miyelin yapısı parametreleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05). Nimodipin grubu ile metilprednizolon grubu arasında ve nimodipin grubu ile nimodipin-metilprednizolon grubu arasında ödem bakımından anlamlı farklılık saptanırken (p<0.05) diğer parametreler açısından anlamlılık tespit edilmemiştir. Metilprednizolon grubu ile kontrol grubu arasında perinöral fibrozis, schwann hücre artışı ve normal miyelin yapısı bakımından anlamlı farklılık saptanmazken kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyon, aksonal dejenerasyon ve ödem parametreleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05). Değerlendirilen tüm parametrelerde metilprednizolon grubu ile nimodipin-metilprednizolon grubu arasında anlamlı farklılık saptanmamıştır (p>0.05). Nimodipin-metilprednizolon grubu ile kontrol grubu arasında perinöral fibrozis ve schwann hücre artışı bakımından anlamlı farklılık saptanmazken kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyon, aksonal dejenerasyon, normal miyelin yapısı ve ödem parametreleri açısından istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05).Çalışmamızın sonucunda sinir bütünlüğünün korunduğu travmatik fasial sinir paralizisinde her iki ajanın da sinir iyileşmesi üzerine olumlu etkilerinin olduğunu fakat nimodipin'in metilprednizolona bir üstünlüğünün olmadığını söyleyebiliriz.Anahtar Kelimeler: Fasial sinir paralizisi, Nimodipin, Metilprednizolon.
Mikst tip işitme kayıplı yetişkinlerde saf ses odyometri eşikleri ile klik ve tonal işitsel beyinsapı cevap odyometri eşiklerinin karşılaştırılması
İşitsel beyinsapı cevapları (ABR) günümüzde odyolojik ve nörootolojik tanıda önemli bir yere sahiptir. Klinikte en çok işitme eşiğinin belirlenmesinde ve retrokoklear patolojilerin ayırıcı tanısında kullanılmaktadır. Bu çalışmada normal işiten ve mikst tip işitme kayıplı erişkinlerde ABR latans süreleri karşılaştırılarak mikst tip işitme kayıplı erişkinlerde hava-kemik aralığının tahmin edilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya 19-55 yaş arası normal işitmeye sahip sağlıklı 30 gönüllü bireye ait 30 kulak (Kontrol grubu) ve 19-55 yaş arası mikst tip işitme kaybı olan 30 bireye ait 30 kulak (Çalışma grubu) alındı. Bütün bireylere ABR ölçümleri öncesinde saf ses odyometri, konuşma odyometrisi, akustik immitansmetri ve transient uyarılmış otoakustik emisyon testleri uygulandı. ABR?de I, III ve V. dalganın mutlak latansları ve bunların interpik latansları değerlendirildi. Mikst tip işitme kayıplı erişkinlerde klik ve tone-burst uyaran kullanılarak kaydedilen ABR latans sürelerinin, normal işiten erişkinlerden daha uzun olduğu görüldü (p<0.05). Ayrıca mikst tip işitme kayıplı erişkinlerde saf ses işitme eşiklerindeki hava-kemik aralığı ile ABR?de kaydedilen V. dalga latansı ve I-V interpik latanslar arasında pozitif yönlü zayıf düzeyde bir ilişki olduğu saptandı (sırasıyla r=0.28-0.50; r=0.15-0.51). Mikst tip işitme kayıplı erişkinlerin saf ses işitme eşiklerindeki havakemik aralığı arttıkça ABR?deki dalga latanslarının ve I-V interpik latansının uzadığı belirlendi. Fakat saf ses işitme eşiği hava-kemik aralığında meydana gelebilecek her 10 dB HL?lik değişimin ABR?de kaç milisaniyelik bir gecikmeye neden olduğunu kesin olarak söyleyebilmek için daha fazla olgudan oluşan ileriki çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Odyometri, ABR, Mikst tip işitme kaybı, Hava-kemik aralığı.
İşitme engelli 10-14 yaş arası çocuklarda işitme düzeyi ile yazılı dil becerisi ilişkisinin incelenmesi
Yazılı dil becerisi, bireylerin sosyal ve akademik hayatında önemli bir yere sahiptir. Yazılı dil becerisini etkileyen en önemli faktör dil gelişimidir. Dil gelişimleri zayıf olan işitme kayıplı bireyler yazılı anlatım becerilerinde problemlerle karşılaşmaktadırlar. İşitme engelli çocukların yazılı dil becerileri, onların dil düzeyleri, dili kullanma amaçları ve uygun eğitim ve eğitim ortamı ile bağlantılıdır.Bu çalışma ile Elazığ ilinde kaynaştırma eğitimi alan işitme engelli öğrencilerin yazılı dil beceri düzeyleri ile bu beceri düzeyi üzerinde etkisi olduğu düşünülen öğrenci özelliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya ilköğretim 4.-7. sınıfta 16?sı işitme cihazı, 9?u koklear implant kullanan 25 işitme engelli öğrenci ile 20?si normal işiten toplam 45 öğrenci dahil edilmiştir. Öğrencileremuayene, immitansmetrik inceleme, otoakustik emisyon testi, saf ses odyometri ve serbest saha odyometresi yapılmıştır. Yazılı dil becerisi veri toplama ve değerlendirme için, "Yazılı anlatım beceri düzeyini değerlendirme aracı" kullanılmıştır.İşitme engelli öğrencilerin yazılı anlatım beceri düzeyi, normal işiten öğrencilerden anlamlı düzeyde düşük olarak bulunmuştur (p<0.01). Yazılı anlatım beceri düzeyi ile işitme kaybı ortalaması, işitsel deprivasyon süresi, konuşmayı ayırt etme skoru ve okul öncesi eğitim alma durumu arasındaki ilişki istatistikselolarak anlamlı bulunmuştur (p<0.05). Sosyo-ekonomik durum ile yazılı anlatım beceri düzeyi arasındaki ilişki istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0.05).Sonuç olarak, işitme kaybının yazılı dil becerisini olumsuz etkilediği, işitme kaybı olan bireylerin akranlarından daha düşük düzeyde yazılı dil becerisi geliştirdikleri söylenebilir. Bununla beraber sonuçlar, özellikle prelingual dönemde işitme cihazı ve koklear implant kullanmaya başlayan bireylerin normal akranları ile birlikte eğitim alabildiklerini ve yazılı dil becerilerini geliştirebildiklerini düşündürmektedir.Anahtar Kelimeler: İşitme engeli, İşitsel deprivasyon, Yazılı anlatım becerisi.
Kekeme bireylerde işitsel uyarılmış geç latans potansiyellerin değerlendirilmesi
Kekemelik kişinin yaşına uygun olmayan şekilde konuşmanın akış ve ritminde istemsiz kesintilerle karakterize bir konuşma bozukluğudur. Genellikle 3-8 yaşlar arasında başlar ve sebebi belli değildir. Kekemelik gelişimsel, psikolojik ve nörolojik olarak üçe ayrılmaktadır. Gelişimsel kekemelik en yaygın formudur.İşitsel uyarılmış geç latans potansiyeller santral sinir sisteminden, talamik ve işitsel kortikal bölgelerden elde edilen ilk işitsel elektriksel cevaplardır. Geç latans potansiyellerden P1 sekonder işitsel korteksten, N1 ise primer işitsel korteksteki lateral supratemporal, frontal lob ve orta beyinden kaynağını almaktadır.Çalışmamızda, kekemeliğin normal konuşanlara göre işitsel geri bildirimde gecikmeye sebep olabileceği düşüncesiyle, işitsel uyarılmış geç latans potansiyeller kullanılarak kekemelerde kortikal cevapların değerlendirilmesi ve normal konuşanların cevapları ile karşılaştırılması amaçlanmıştır.Çalışmaya 18-43 yaş arasında sağ elini kullanan, işitme kaybı ve nörolojik problemi olmayan 15 kekeme ve 15 normal konuşan (kontrol grubu) erkek birey alındı. Kekemelerin 11 tanesinin birinci ya da ikinci derece akrabalarında kekemelik vardı. Dokuz kekemeden korku ve psikolojik travma sonucu, bir kekemeden nörolojik defisit bırakmamış yüksek ateş sonucu başladığı bilgisi alındı. Beş kekeme kekemeliğin başlama nedenini bilmiyordu.Normal konuşan ve kekeme bireylere kulak burun boğaz muayenesinden sonra immitansmetrik inceleme, distortion product otoakustik emisyon ve saf ses işitme testleri yapıldı. Normal odyolojik bulgular elde edilenlerin geç latans potansiyel kayıtları alındı. Klik uyarı TDH-49 kulaklıklarla sağ kulaklarından verildi ve altın elektrodlar kullanıdı. Verteks (Cz) noninverting elektrot, alın (Fpz) toprak elektrot, mastoid (M1) inverting elektrot olarak belirlendi. Test sırasında deneklere bilgisayardan sessiz görüntüler izletildi.İşitsel uyarılmış geç latans potansiyellerin kaydedilmesi sonucunda kekemelerde P1 latansı 56,68 ± 7,37 msn'de, N1 latansı 85,09 ± 3,90 msn'de, normal konuşanlarda P1 latansı 57,36 ± 7,74 msn'de, N1 latansı ise 86,68 ± 5,10 msn'de elde edidi. Kekemelerde P1 amplitüdü 0,71 ± 0,53 µV'da, N1 amplitüdü ?0,63 ± 0,46 µV'da, normal konuşanlarda P1 amplitüdü 0,73 ± 0,51 µV'da, N1 amplitüdü ise ? 0,99 ± 0,76 µV'da bulundu.Kekemelik süresi ile P1 dalga latansı arasında korelasyon saptanmazken, N1 dalga latansı arasında çok zayıf bir korelasyon saptandı. Kekemeler ve normal konuşanlardan elde edilen işitsel uyarılmış geç latans potansiyeleri arasında istatistiksel bir fark bulunamadı.Anahtar Kelimeler: Kekemelik, geç latans, kortikal potansiyeller
Preeklampsili annelerin 1-4 yaş arasındaki çocuklarının işitmelerinin OAE, O-ABR bera ve serbest saha odyometrisi ile değerlendirilmesi
Preeklampsi hamileliğin 20. haftasından sonra ortaya çıkan ve multisistem komplikasyonları olan gebeliğe özgü bir sendromdur. Hipertansiyon ve proteinüri en önemli bulgusudur. Tüm gebelikler içinde insidansı %5-10 arasında değişmektedir. Vazospazm ve endotelyal aktivasyona bağlı azalmış organ perfüzyonu ile karakterizedir. Preeklampsi fetal/neonatal bir dizi risk faktörü oluşturarak hem fetüsü hem de bebeği doğumdan sonra etkilemektedir.Bu çalışma, hamileliğinde hafif ya da ağır preeklampsi geçirmiş annelerin 1-4 yaş arasındaki çocuklarında doğumsal ya da ilerleyici tipte işitme kaybının olup olmadığını araştırmak amacıyla yapılmıştır. Çalışmaya 20 hafif preeklampsili, 20 ağır preeklampsili ve 20 sağlıklı annenin çocukları alınmıştır. Çocuklara kulak burun boğaz muayenesinden sonra immitansmetrik inceleme, otoakustik emisyon testi, otomatik işitsel beyinsapı cevap ölçümü ve serbest saha odyometresi yapılmıştır.Odyolojik inceleme sonucunda hafif preeklampsili gruptaki bir çocuğun sağ kulağında, ağır preeklampsili ve sağlıklı gruptaki ikişer çocuğun sol kulaklarında Tip C timpanogram elde edildi. Hafif ve ağır preeklampsili gruptaki birer çocuğun sağ kulaklarında, ağır preeklampsili gruptaki bir çocuğun ise sol kulağında ipsilateral refleks elde edilemedi. Hafif preeklampsili gruptaki bir çocuk ise OAE testinden kaldı. İkinci odyolojik incelemede normal immitansmetrik bulgular ve OAE testinden geçti sonucu alındı. Otomatik ABR testinden tüm çocuklar geçti. Serbest sahada 125-4000 Hz arasında 30 dB'de işitme eşikleri elde edildi.Preeklampsili annelerin çocuklarının işitmeleri, sağlıklı annelerin çocuklarının işitmeleriyle karşılaştırıldığında her iki grupta da normal işitme bulguları elde edildi. Preeklampsinin çalışma grubumuzda tek başına doğumsal ve/veya ilerleyici tipte işitme kaybına sebep olmadığı düşünüldü.Anahtar Kelimeler: Preeklampsi, işitme kaybı, odyolojik inceleme
Deneysel hayvan modelinde, maksiller sinüs mukozasında, fibrin glue ve siyanoakrilatın histopatolojik etkileri
Selda Sarıkaya, Deneysel Hayvan Modelinde, Maksiller Sinüs Mukozasında, Fibrin Glue ve Siyanoakrilatın Histopatolojik Etkileri, Bülent Ecevit Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kulak Burun Boğaz Hastalıkları Tezi, Zonguldak 2013 Amaç: Bu çalışmada, fibrin glue ve siyanoakrilatın, maksiller sinüs mukozasında histopatolojik etkilerinin tavşan modelinde gösterilmesi ve karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bülent Ecevit Üniversitesi hayvan deneyleri laboratuvarında, 2,5?3 kg ağırlıklarında, 14-16 haftalık genç erişkin 20 adet beyaz Yeni Zellanda tavşanı, çalışmanın başlangıcında iki gruba ayrıldı. On tavşanın sağ maksiller sinüs içine fibrin glue, diğer on tavşanın sağ maksiler sinüs içine siyanoakrilat uygulandı. Kontrol grubu olarak, aynı tavşanların sol maksiler sinüs içine SF uygulandı. Çalışma sırasında, siyanoakrilat uygulanan gruptan ölen bir tavşan çalışma dışı bırakıldı. Operasyon sonrası 21. günde hayvanlar sakrifiye edildi. Maksiller sinüs mukoza örnekleri; inflamasyon derecesi, fibrozis, yabancı cisim reaksiyonu, siliyer kayıp, mukoza altındaki kemik yapılarda osteoneogeneziste artış ve seröz glandlarda kayıp açısından histopatolojik olarak değerlendirildi. Bulgular: Maksiller sinüs mukozasında, fibrin glue gurubunda kontrol gurubuna göre inflamasyon derecesi, fibrozisi, yabancı cisim reaksiyonu, siliyer kayıp, osteoneogenezis ve seröz glandlarda kayıp açısından istatistiksel olarak anlamlı artış izlendi (P:0.001, <0.001, 0.003, <0.001, 0.03, <0.001 sırasıyla). Siyanoakrilat grubunda da tüm parametrelerde artış vardı ancak kontrol gurubu ile arasında istatistiksel olarak anlamlı fark görülmedi. Fibrin glue ve siyanoakrilat grupları karşılaştırıldığında osteogenezis hariç tüm parametrelerdeki artışta istatistiksel olarak anlamlı fark bulundu (P:0.005, 0.003, 0.003, 0.002, 0.003 sırasıyla) Sonuç: Bu bulgular neticesinde, tavşan maksiller sinüs mukozasında siyanoakrilatın, fibrin glueya göre histopatolojik olarak daha az yan etki oluşturduğu gösterilmiştir. İnsanda kullanımı ile ilgili daha fazla klinik çalışmaya ihtiyaç vardır. Anahtar kelimeler: deneysel, maksiler sinüs, fibrin glue, siyanoakrilat, histopatoloji, tavşan
Larengofarengeal reflü hastalarında tat fonksiyonlarının değerlendirilmesi
GÖR'ün larengo-farengeal manifestasyonlarından olan LFR'nin baş-boyun bölgesindeki olası etkileriyle ilgili daha önce yapılmış birçok çalışma bulunmaktadır.Biz yaptığımız bu prospektif çalışmamızda LFR hastalarında tat fonksiyonlarını değerlendirdik. Bu çalışma 01.04.2014-01.04.2015 tarihleri arasında Bülent Ecevit Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi KBB polkliniğine başvuran hastalarda yapıldı.Çalışma reflü ve kontrol grubundan oluşmaktaydı.(RSİ) 13'ün üzerinde olan ve endoskopik muayene sonucunda (RBS) 7'nin üzerinde olan 50 hasta LFR tanısı alarak çalışmaya dahil edildi.Reflü grubunun 21'i erkek, 29'u kadın idi. Yaşları 17 ile 60 (ort.yaş 38.56) arasında değişiyordu.Aynı şekilde KBB polikliniğine başvuran ve yaşları 20 ile 59 (ort.yaş 37.72) arasında değişen 25'i erkek, 25'i kadın 50 kişiden oluşan kontrol grubu alındı. Her iki grupta da (reflü grubu ve kontrol grubu) kronik sinonazal enfeksiyon hastalığı olanlar, alerjik riniti olanlar, aktif üst solunum yolu enfeksiyonu olanlar, septum deviasyonu olanlar, nazal polip hastaları, kronik otitis mediası olan hastalar, daha önce herhangi bir nedenden dolayı kulak cerrahisi geçiren hastalar, daha öncesinde kafa travması geçirmiş hastalar, üst solunum yolları enfeksiyonu sonrası tat duyusunu kaybetmiş hastalar, intrakraniyal ve tat yollarıyla ilgili maligniteye sahip olan hastalar, baş-boyun malignitesi nedeniyle RT alan hastalar, kronik hastalıklar nedeniyle ilaç kullanım öyküsü olan hastalar, psikiyatrik yada nörolojik hastalığı olanlar çalışma dışı bırakıldı. Her iki gruba bölgesel tat testi yöntemi kullanılarak tat testi yapıldı ve grupların tat algısı performansları karşılaştırıldı.Sonuçlar istatistiksel olarak değerlendirldi.P değeri 0,05'in altında olanlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. LFR hastalarının acı, ekşi ve tuzlu tat algılarında azalma saptandı.Bu azalma acı ve ekşi tatlarda daha fazlaydı.Tatlı tat algılasında ise azalma saptanmadı.Bu çalışma LFR'nin tat algısında bozulmaya yol açtığını göstermektedir.Ancak bunun hayvan deneylerinde yapılacak histopatolojik incelemelerle desteklenmesinin faydalı olacağı kanaatindeyiz.
Prematüre doğum öyküsü olan 1-5 yaş arası çocuklarda işitme fonksiyonunun değerlendirilmesi
Prematüre doğum öyküsü, çocuklarda işitme kaybı risk faktörleri arasında gösterilmektedir. Yeni doğan döneminde prematüre çocukların işitmeleri ile ilgili birçok çalışma yapılmasına rağmen, bu çocukların daha ileri yaşlarda işitmelerini değerlendiren çalışmalar son derece nadirdir. Biz yaptığımız bu prospektif çalışmamızda prematüre doğum öyküsü olan 1-5 yaş arası çocuklarda işitmeyi ve orta kulak fonksiyonlarını değerlendirdik. Bu çalışma 01.01.2016-01.01.2017 tarihleri arasında Bülent Ecevit Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi Kulak Burun Boğaz polikliniğine başvuran hastalarda yapıldı. Çalışma 1-5 yaş arası prematüre doğan ve aynı yaş aralığında term doğan çocuklar olmak üzere iki gruptan oluşmaktaydı. Prematüre doğum öyküsü olan (<37 hafta) 80 hasta ile term doğum öyküsü olan (≥37 hafta) 80 hasta çalışmaya dahil edildi. Prematüre grubun 49'u erkek 31'i kız idi. Doğum haftaları 24 ile 36 hafta (ort. 32+6) arasında değişmekte idi. Kontrol grubunun ise 41'i kız 39'u erkek idi. Her iki grupta da aktif üst solunum yolu enfeksiyonu olanlar, aktif akut otit ve seröz otiti olan hastalar, kronik otitis mediası olan hastalar, daha önce herhangi bir nedenden dolayı kulak cerrahisi geçiren hastalar, daha öncesinde kafa travması geçirmiş hastalar, psikiyatrik ya da nörolojik hastalığı olanlar, intrakraniyal ve işitme yollarıyla ilgili maligniteye sahip olan hastalar ve başka bir kronik enflamatuar veya enfeksiyöz hastalığı olanlar çalışma dışı bırakıldı. Akut otiti olan hastalar uygun süre tedavi ile orta kulağın normale dönmesi sonrası çalışmaya dahil edildi. Her iki gruba da rutin kulak burun boğaz muayeneleri yapıldıktan sonra Geçici Uyarılmış Otoakustik Emisyon (TEOAE) testi yapılarak SNR (sinyal gürültü oranı) değerleri karşılaştırıldı. Sonuçlar istatistiksel olarak değerlendirildi. P değeri 0,05'in altında olanlar istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi. Prematüre doğum öyküsü olan çocukların SNR değerleri 2000 kHz'de düşük saptandı. Diğer frekanslarda farklılık bulunmadı. Bu çalışma prematüre doğum öyküsü olan çocuklarda işitmenin etkilenebileceğini kanıtlamaktadır. Prematüre doğan çocuklarda işitmenin değerlendirilmesi için daha kapsamlı çalışmalara ve tüm dünyada ve ülkemizde yenidoğan işitme tarama programının prematüre doğan ve diğer risk grubu olan çocuklar için ilerleyen yaşlarda da takip edilmesi amacıyla ayrı bir zorunlu tarama programı oluşturulması kanaatindeyiz.
Likopenin deneysel miringoskleroz üzerine etkisi
Miringoskleroz, timpanik membranın lamina propriasındaki kollajen yapının hiyalin dejenerasyonu ve kalsifikasyonu ile karakterize bir hastalıktır. Bu çalışmanın amacı likopenin miringoskleroz oluşumu üzerine etkisini histopatolojik ve immünohistokimyasal olarak değerlendirmektir. Çalışmaya, 28 guinea pigin 56 sağlam timpanik membranı dahiledildi. Denekler rastgele yedişerli dört gruba ayrıldı. Grup I?de (Kontrol grubu) miringotomi yapıldıktan sonra herhangi bir tedavi verilmedi. Grup II?de (Miringotomi sonrası likopen uygulanan grup) miringotomi yapıldıktan sonra birinci günden itibaren 10 mg/kg likopen suda eritilerek sonda yardımı ile günde bir defa aynı saatteoral verildi. Bu işleme yedi gün devam edildi. Grup III?de (Miringotomi öncesi ve sonrası likopen uygulanan grup) miringotomi yapılmadan 1 hafta önce likopen aynı şekilde ve dozda başlanarak yedi gün verildi. Sekizinci gün miringotomi yapıldıktan hemen sonra likopen verilerek aynı yöntem ve dozda yedi gün devam edildi. Grup IV?de (Miringotomi öncesi likopen uygulanan grup) miringotomi yapılmadan 1 hafta önce likopen aynı yöntem ve dozda başlanarak yedi gün verildi. Sekizinci gün miringotomi yapıldı. Miringotomiden sonra likopen verilmedi. Çalışma süresince grup I ve II?de birer guinea pigin ölmesi ve grup II?de bir kulakta enfeksiyon olması nedeniyle beş timpanik membran çalışma dışı bırakıldı. Miringotomiden 14 gün sonra otomikroskopik olarak miringoskleroz değerlendirmesi yapıldı ve skorlandı. Dekapitasyon sonrası guinea piglerin bullaları çıkarılarak %10?luk formaldehit solüsyonuna koyuldu. Histopatolojik ve immünohistokimyasal inceleme için kesitler alınarak kalınlık, skleroz, inflamasyon ve kollajen-IV birikimi semikantitatif olarak skorlandı. Bu çalışmada likopen ile tedavi edilen gruplarda miringosklerozun kontrol grubuna göre anlamlı derecede azaldığı görülmüştür (p<0.05). Ayrıca kalınlık, inflamasyon, skleroz ve kollajen-IV birikiminin tedavi edilen gruplarda kontrol grubuna göre anlamlı derecede azaldığı görülmüştür (p<0.05). Likopenin miringotomiden önce ve/veya sonra verilmesinin miringoskleroz oluşumu açısından bir fark oluşturmadığı da saptanmıştır. Sonuç olarak miringosklerozun oluşumunun önlenmesinde güçlü bir antioksidan olan likopen iyi bir seçenek olarak düşünülebilir. Anahtar kelimeler: Miringoskleroz, likopen, antioksidan
Kronik otitli hastalarda carhart çentiğinin tanısal önemi
Amaç: Kronik otitis media tanısı ile tip 1 timpanoplasti operasyonu yapılan hastalarda preop ve postop 6. ay saf ses odyometri testleri ayrı ayrı karşılaştırılarak 500,1000,2000 ve 4000 hertz frekanlarındaki air bone gap(ABG) ve kemik yolu işitme eşiklerindeki değişimleri incelemek, hava yolu iletiminin kemik yolu üzerine etkilerini araştırmak, cerrahi müdahale ile hava yolunda meydana gelen düzelmenin kemik yolu üzerinde etkilerini saptamak, kronik otitis mediada Carhart çentiği varlığını saptamak ve cerrahi tedavinin carhart çentiği üzerine etkilerini saptamak. Çalışmanın türü ve yeri: Retrospektif, 3.basamak sağlık merkezi Materyal Metod: Çalışmaya Ocak 2012- Mart 2017 tarihleri arasında kronik otitis media tanısı ile tip 1 timpanoplasti yapılan 104 hasta dahil edildi. Odyometrik değerlendirme için ölçülen parametreler 250, 500, 1000, 2000, 4000, 8000 Hz seviyelerinde havayolu işitme eşikleri, 500, 1000, 2000, 4000 Hz seviyelerinde kemik yolu işitme eşikleri ve 500-4000 HZ aralıklarında hava-kemik yolu gap (ABG) değerleridir. Saf ses ortalamaları 500-1000-2000-4000 hertz frekansı değerler üzerinden hesaplandı. Çalışmaya kronik otitis media tanısı alan ve 8-70 yaş arasında erkek yada kadın hastalar dahil edildi. Çalışmaya kolesteatomulu ve timpanik membranda retraksiyon ile seyreden kronik otitis medialı hastalar, intraoperatif olarak timpanoskleroz, kemikçik zincir fiksasyonu yada kopukluğu saptanan hastalar dahil edilmemiştir. Tartışma: Bazı çalışmalar orta kulağın durumunun 1-3 kHz aralığında insan kemik iletimi eşiği algılamasında önemli olabileceğini göstermektedir. Bu çalışmada timpanoplasti sonrası 500-4000 Hz aralığında ABG de anlamlı düzelme saptanan hastalarda 2000 Hz seviyesinde kemik yolu anlamlı olarak düzelmiştir. 2000 hertzdeki kemik yolundaki düşme Carhart çentiği olarak bilinmekte ve yaygın olarak stapes fiksasyonunu gösterdiğine inanılmaktadır (48). Yapılan çalışmalarda orta kulağın 1000 hertzden düşük frekanslarda kemik yolu iletimine katkısı olmadığı bildirilmektedir. Kashio ve arkadaşlarının yaptığı çalışmada Carhart çentiğinin olup olmadığı formülüze edilerek hesaplanmaya çalışılmış. Buna göre 2000 hertzdeki kemik yolu seviyesinden 1000 hertz ve 4000 hertz deki kemik yolu seviyelerinin ortalaması çıkarılmış ve çıkan sonuç 10 dB ve üzerinde çıkarsa Carhart çentiği var kabul edilmiş. Biz de Carhart çentiğinin değerini bu formül ile belirledik. Bizim çalışmamızda 104 timpanoplasti yapılan hastanın 46'sında (%44,2) Carhart çentiğini pozitif bulduk. Bu 46 hastanın 25'inde (%54,3) postop Carhart çentiğinin düzelmiş olduğunu gördük. Bunu istatistiksel olarak anlamlı bulduk (p:0,029). Kashio ve arkadaşlarının yaptığı çalışmada hastaları stapes fiksasyonu, inkudostapedial eklem ayrışması ve malleus ile inkus fiksasyonu olmak üzere 3 gruba böldüler ve stapes fiksasyonu olan hastaların %31,4'ünde, inkudostapedial eklem ayrışması olan hastaların % 26,3'ünde ve malleus ve inkus fiksayonu olan hastaların %30'unda Carhart çentiğini pozitif buldular (48). Yine Kumar ve arkadaşlarının 95 seröz otitli kulak üzerinde yaptığı çalışmada 37 kulakta (%38,9) Carhart çentiğini pozitif buldu (49). Shishegar ve arkadaşlarının efüzyonlu otitli hastalarda yaptığı çalışmada ise çalışmada anlamlı Carhart çentik oranı %25.3 bulundu (50). Bizim çalışmamız bu üç çalışmayla karşılaştırıldığında Carhart çentik oranını bizim çalışmamızda daha yüksek olduğunu görmekteyiz. Sonuç: Timpanoplasti sonrası ABG de anlamlı düzelme ile kemikçik zinciri sağlam ve hareketli olan kronik otitis medialı hastalarda 2000 Hz seviyesinde kemik iletim eşiğinde düzelme görülebilir. Carhart çentiği otosklerozun tanısına spesifik bir bulgu değildir. Kronik otitis medialı hastalarda da görülebilir.
İnsülin benzeri büyüme faktörü I-II reseptör düzeyinin parotis bezinden kaynaklanan pleomorfik adenom gelişimindeki rolü
Pleomorfik adenom, çoğunlukla parotis bezinden kaynaklanan ve yavaş büyüyen benign bir tükrük bezi tümörüdür. Bu çalışmanın amacı, insülin benzeri büyüme faktörü I-II reseptör (IGF-IR, IGF-IIR) düzeyinin ölçülerek parotis bezinden kaynaklanan pleomorfik adenomun gelişiminde IGF-I ve IGF-IIR düzeyinin rolünü araştırmaktır. Çalışmaya 2000 -2011 yılları arasında Fırat Üniversitesi Hastanesi Kulak Burun Boğaz Hastalıkları Kliniğinde yüzeyel parotidektomi ameliyatı yapılan ve patoloji sonucu pleomorfik adenom olarak raporlanan yaşları 20-50 arasında değişen 20 bayan, 20 erkek hasta alındı. Kontrol grubu, 5 erkek ve 5 kadın cesetten otopsi esnasında normal parotis bezinden tek taraflı 0.5x0.5 cm?lik biopsiler alınmak suretiyle oluşturuldu. Çalışma grubunda IGF-IR ve IGF-IIR ekspressiyonu, hem tümör dokusunda hem de aynı tarafta tümör içermeyen parotis dokusunda incelenirken; kontrol grubunda cesetlerden alınan parotis biopsilerinde araştırıldı. Çalışma ve kontrol grubundaki doku kesitlerine IGF-I ve IGF-II reseptör proteine karşı geliştirilmiş primer poliklonal antikorlar immünohistokimyasal olarak ?Streptavidin-Biotin Kompleks? yöntemi ile uygulandı. Bu çalışmada pleomorfik adenom dokusunda hem IGF-I hem de IGF-II reseptör düzeyinin anlamlı düzeyde yüksek olduğu bulundu (p<0.05). Ayrıca IGF-I ve IGF-II tutulumunun, tümör içermeyen parotis dokusunda cesetlerden alınan normal parotis dokusuna göre daha yüksek olduğu tespit edildi. Bu fark istatistiksel olarak anlamlı değil idi (p>0.017). Sonuç olarak bu çalışmada parotis bezinden kaynaklanan pleomorfik adenomla IGF-I ve IGF-II tutulumu arasında anlamlı ilişki tespit edildi. Pleomorfik adenom dokusundaki IGF-I ve IGF-II tutulum düzeylerinin tümör içermeyen parotis dokusuna ve cesetlerden alınan normal parotis dokusuna göre yüksek olması pleomorfik adenomun patogenezinde IGF-I ve IGF-II?in önemli bir faktör olabileceği sonucunu ortaya koymaktadır. Anahtar Kelimeler: Pleomorfik adenom, IGF-I, IGF-II
İşitme ve görme engelli bireylerde vestibüler uyarılmış miyojenik potansiyeller
Denge görsel, somatosensöriyel ve vestibüler sistemlerden gelen uyaranların integrasyonuyla sağlanır. Görsel, vestibüler ve somatosensör sistemi etkileyen patolojiler denge bozuklukları ile sonuçlanmaktadır. Bu çalışmanın amacı, işitme ve görme engelli bireylerde denge sistemini vestibüler uyarılmış miyojenik potansiyelleri kullanarak değerlendirmektir. Çalışmaya 18-50 yaş arası, normal işitme ve görmeye sahip 21 sağlıklı gönüllü birey (kontrol grubu), 21 işitme engelli birey (işitme engelli grubu) ve 21 görme engelli birey (görme engelli grubu) alındı. Bütün bireylere vestibüler uyarılmış miyojenik potansiyel testi öncesinde saf ses odyometri, konuşma odyometrisi, akustik immitansmetri testleri uygulandı. Vestibüler uyarılmış miyojenik potansiyel testinde p13- n23 dalga varlığı, yokluğu, p13- n23 dalga latansı, interpeak amplitüd değerleri değerlendirildi. İşitme engelli bireylerde 95 ve 105 dB HL?de p13 dalga latansının kontrol grubu ve görme engelli grubuna göre anlamlı derecede uzadığı (p< 0.05); görme engelli grup ile kontrol grubu arasında anlamlı farklılığın olmadığı saptandı (p>0.05). İşitme engelli ve görme engelli gruplarda kontrol grubuna göre n23 dalga latansında anlamlı fark saptanmadı (p<0.05). İşitme engelli bireylerde sakkulus fonksiyonlarında azalma olduğu ve subklinik etkilenmenin olabileceği gözlendi. VEMP testinin görme engelli bireylerde denge sistemini değerlendirmede iyi bir alternatif olabileceği düşünüldü. Anahtar Kelimeler: VEMP, İşitme engelli, Görme engelli.
Picibanil enjeksiyonunun nazal konkalar üzerine histopatolojik etkileri
Burun tıkanıklığı birçok burun hastalığının ilk semptomudur. Alt konka hipertrofileri burun tıkanıklığının en sık sebeplerinden biridir. Bu çalışmanın amacı, nazal konkalara uygulanan OK-432 'nin konkalardaki histopatolojik etkilerini incelemek ve nazal konka hipertrofisinde kullanılan geleneksel tedavi yöntemlerine alternatif oluşturmaktır. Çalışma rastgele seçilerek üç gruba ayrılan 21 Yeni Zelanda türü erişkin erkek tavşan üzerinde gerçekleştirilmiştir. Deneklerin konka nazalis ventralisine Grup I'de (n=7) 0,2 cc OK-432 uygulanmış, Grup II'de (n=7) 0,5 cc OK-432 uygulanmış, Grup III (n=7) kontrol grubu olarak kullanılmıştır. Denekler uygulamadan 21 gün sonra dekapite edilmiş ve bilateral konka nazalis ventralisleri eksize edilmiştir. Bunlardan hazırlanan preperatlar silya kaybı, submukozal damarlanma artışı, goblet hücre kaybı, inflamatuar hücre infiltrasyonu, fibrozis ve epitelyal hasar yönünden ışık mikroskobu ile değerlendirilmişlerdir. Gruplar birbirleriyle karşılaştırıldığında silya kaybı, goblet hücre kaybı ve epitelyal hasar açısından istatistiksel olarak anlamsız (p>0.05); inflamatuar hücre infiltrasyonu, submukozal damarlanma artışı ve fibrozis açısından ise istatistiksel olarak anlamlı fark bulunmuştur (p<0.05). Çalışmamızda OK-432 uygulanan konkalarda silya kaybı, goblet hücre kaybı ve epitelyal hasar hafif düzeyde iken submukozal damarlanma artışı, inflamatuar hücre infiltrasyonu ve fibrozis anlamlı düzeyde yüksek bulundu. Bu yüzden biz konka hipertrofilerinde OK-432 kullanımının diğer yöntemlere alternatif olabileceğini düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: OK-432, nazal konka, burun tıkanıklığı, konka hipertrofisi
Travmatik fasiyal sinir paralizilerinde cortexin'in etkinliği
Bu çalışmanın amacı fasiyal sinirin ezilmesine bağlı olarak oluşan travmatik fasiyal sinir paralizinlerinde intramuskuler cortexin ve metilprednizolon etkinliğini araştırmaktır. Çalışma 1400-3000 gram ağırlığında 21 adet sağlıklı yeni zellanda türü tavşan üzerinde gerçekleştirilmiştir. Deneklerin tümünün sol fasiyal sinir bukkal dalına bası uygulanmış ve fasiyal paralizi oluşturulmuştur. Denekler rastgele yedişerli üç gruba ayrılmıştır. Grup I'e (Cortexin grubu) intramusküler olarak 3mg/gün cortexin, Grup II'ye (Metilprednizolon grubu) intramusküler olarak 1mg/kg/gün metilprednizolon, Grup III'e (Kontrol Grubu) intramusküler olarak 3mg/gün serum fizyolojik 10 gün süre ile uygulanmıştır. Nöroprotektif olarak kullanılan cortexin literatürde fasiyal sinir paralizisinde kullanılmamıştır bu nedenle çalışmamız cortixinin travmatik fasiyal sinir paralizisinde tedavi etkinliğini değerlendirmesi açısından dünyada ilktir. Deneklere 7., 14. ve 21. günlerde iyileşmenin değerlendirilmesi amacıyla elektromiyografi yapılmıştır. Daha sonra deneklerin işlem uygulanan taraftaki fasiyal sinir bukkal dalı çıkarılarak histopatolojik incelemeye alınmıştır. İnce doku kesitleri şeklinde hazırlanan spesmenler nöral fibrotik dejenerasyon, kollajen lif artışı, miyelin dejenerasyon, aksonal dejenerasyon, schwann hücre proliferasyonu, normal miyelin yapımı ve ödem parametreleri açısından değerlendirilmiştir. Her deneğe ait dört kesitten dörder adet alanda (x40, 100, 200, 1000 objektif büyütme) sayım yapılmış ve her bir grup için dört alanın ortalaması alınmıştır. Derecelendirme yok: - (0), hafif: +(1), orta: ++( 2), şiddetli: +++ (3) şeklinde yapılmıştır. Çalışmamızda cortexin ve metilprednizolon kontrol grubuna göre nöral fibrotik dejenerasyon, miyelin dejenerasyon, aksonal dejenerasyon, normal miyelin yapımı ve ödem açısından iyileşme üzerine olumlu etki göstermiştir. Cortexin ve metilpednizolon karşılaştımasında cortexin kollajen lif artışını metilprednizolona göre azaltmıştır. Elektromiyografi verilerine göre gruplar arasında anlamlı farklılık izlenmemiştir. Çalışmamız sonucunda sinir bütünlüğü bozulmamış travmatik fasiyal sinir paralizilerinde cortexin ve metilprednizolonun etkin olduğunu ve tedavide cortexinin metilprednizolona belirgin üstünlük sağlayamadığını söyleyebiliriz. Anahtar Kelimeler: Fasiyal sinir paralizisi, cortexin, metilprednizolon, elektromyografi
Kolesteatomalı kronik otitte PCNA ve ki-67 ekspresyonu
Bu çalışmada, erişkin ve çocuk yaş gruplarında kolesteatoma dokusunda proliferasyon markırları olan Ki-67 ve PCNA ekspresyonu değerlendirilerek, bu markırların kolesteatomanın radyolojik ve intraoperatif evrelemesi ile ilişkisinin olup olmadığının ortaya konması amaçlanmıştır. Çalışma kolesteatomalı ve kolesteatomasız kronik otitis media nedeniyle opere edilen toplam 100 hasta üzerinde yapıldı. Çalışmada hastalar dört gruba ayrıldı. Kolesteatomalı kronik otit nedeniyle opere edilen 19-55 yaş hastalardan grup 1, kolesteatomalı kronik otit nedeniyle opere edilen 6-18 yaş hastalardan grup 2, kolesteatomasız kronik otit nedeniyle opere edilen 19-55 yaş hastalardan grup 3 ve kolesteatomasız kronik otit nedeniyle opere edilen 6-18 yaş hastalardan grup 4 oluşturdu. Grup 1 ve grup 2'den kolesteatoma matriksi ve dış kulak yolu cildinden, grup 3 ve grup 4'ten ise dış kulak kanalı cildinden doku örnekleri alınarak immünohistokimyasal olarak değerlendirildi. Pozitif hücrelerin boyanma oranı semikantitatif olarak dört gruba ayrılarak skorlandı: 0-boyanma yok, 1-hücrelerin %1-25'inde boyanma, 2- hücrelerin %26-50'sinde boyanma, 3-hücrelerin %51-75'inde boyanma ve 4- hücrelerin %76-100'ünde boyanma olarak değerlendirildi. Tüm gruplarda PCNA ve Ki-67 boyanma skorlarına bakıldığında en yüksek boyanma skoru çocuk kolesteatoma grubunda olduğu görüldü. Grup 1 ve grup 2'de kolesteatomanın radyolojik ve intraoperatif evresi ile PCNA, Ki-67 ekspresyonu arasında pozitif korelasyon saptandı. Grup 3 ve grup 4'de PCNA ve Ki-67 ekspresyonu karşılaştırıldığında grup 4'te boyanma skorlarının daha yüksek olduğu görüldü (p<0.05). Grup 4'deki bu farkın pediatrik yaş grubundaki mitotik aktivitenin daha yüksek olmasından kaynaklandığı düşünüldü. Çalışmada kolesteatomanın yaygınlığının artması ile PCNA ve Ki-67 ekspresyonunun arttığı gözlemlendi. PCNA ve Ki-67 ekspresyonunun değerlendirilmesi, kolesteatomalı hastaların prognozunun değerlendirilmesinde faydalı olabilir. Bu ilişkinin tam olarak ortaya konulması için daha fazla vaka sayısını içeren çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Kolesteatoma, PCNA, Ki-67
Efüzyonlu otitis media sıvısında mantar varlığı
Efüzyonlu otitis media(EOM) sağlam kulak zarı arkasında, orta kulakta sistemik ve lokal enfeksiyon bulguları olmaksızın sıvı birikmesidir. Bu çalışmanın amacı EOM'li hastalarda, efüzyon sıvısında mantar varlığını ve varsa bunun efüzyon gelişiminde etken olup olmadığını araştırmaktır. Çalışma Fırat Üniversitesi Hastanesi Kulak, Burun ve Boğaz Hastalıkları Kliniğinde, Mart 2013 ile Ekim 2013 tarihleri arasında EOM nedeniyle kulak zarına parasentez yapılan ve/veya ventilasyon tüpü takılan çocuk hastalarda yapıldı. Çalışmaya toplam 45 hasta dahil edildi. Hastalar üç gruba ayrıldı. Grup 1'in yaş aralığı 0-3 yaş, grup 2'nin yaş aralığı 4-6, yaş grup 3'ün yaş aralığı 7-10 yaş idi. Hastalarda ameliyat esnasında dış kulak yolu, nazofarenksten sürüntü örnekleri ve orta kulaktan efüzyon sıvısı örnekleri alındı. Alınan örnekler direkt mikroskopi ile spor varlığı açısından incelendi. Daha sonra örneklerden saboraud deksroz agara ekim yapılarak mantar üremesi değerlendirildi. Efüzyon örneklerinden mantar DNA'sı izolasyonu ve tür düzeyinde tanımlanması için ticari bir ekstraksiyon kiti (2013 QIAGEN) kullanılarak multipleks tandem PCR yöntemi kullanıldı. Elde edilen PCR ürünleri Easy-Plex robotik sistem (AusDiagnostics Pty Ltd, Australia) yardımıyla incelendi. Bu çalışmada alınan örneklerin hiçbirinde direkt mikroskopide spor görülmedi ve kültürlerde mantar üremedi. Ancak PCR yöntemi ile 45 efüzyon örneğinin 13'ünde (%28.88) mantar DNA'sı tespit edildi. Sonuç olarak bu çalışmada EOM sıvısında %28.88 mantar varlığı tespit edildi. Bizim sonuçlarımız daha önce yapılmış diğer çalışmalar ile benzerdi. Fakat hem bizim çalışmamız hem de diğer çalışmalarda mantarların EOM'de etken mi yoksa normal flora elemanı mı olduğu net olarak ortaya konulamamıştır. Bunun için daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır. Anahtar Kelimeler: Efüzyonlu otitis media, mantar
Sağlıklı bireylerde videonistagmografik bulguların değerlendirilmesi
Videonistagmografi (VNG), vestibüler sistemi değerlendiren, bu sistemde meydana gelen patolojinin santral kökenli mi, periferik kökenli mi, olduğunu gösteren önemli bir laboratuar testidir.Bu çalışmanın amacı, Gazi üniversitesinin Odyoloji kliniğinde, VNG testine ilişkin normatif veriler elde etmek ve sağlıklı kişilerde spontan nistagmus insidansını, sakkadik ve pursuit göz hareketleri anomalitesini ve optokinetik asimetriyi belirlemektir.Bu amaçla calışmamızda, 40 normal olgu değerlendirilmiştir, önce anket formları doldurtulmuş ve daha sonra odyolojik testler ve VNG testi yapılmıştır.Yapılan değerlendirmeler sonucunda hiçbir olguda spontan nistagmus ve pozisyonel nistagmusa rastlanmamıştır.Test sonuçlarında cinsiyet açısından bir fark olup olmadığı araştırıldığında kalorik test FI'de erkek-kadın arasında anlamlı fark bulunmuştur.Test sonuçlarında yaş açısından bir fark olup olmadığı araştırıldığında grup I ve grup II arasında FI ve post kalorik nistagmus yavaş faz hızında anlamlı fark bulunmuştur.Sakkadik test latans değerleri sağ göz abd: 126,45 ± 27,68 msn (67?187 msn) sağ göz add: 128,23 ± 27.20 msn (76?197 msn), sol göz abd: 134,40 ± 23.38 msn (72?178 msn), sol göz add: 134,53 ± 29.15 msn (82?203 msn) olarak bulunmuştur. Pursuit testi kazanç kriteri ortalama değeri 0,1 Hz'de sağ göz için 0,89 ± 0,15, sol göz için 0,87 ± 0,15, 0,2 Hz'de sağ göz için 0,91 ± 0,12, sol göz için 0,89 ± 0,13, 0,4 Hz'de sağ göz için 0,90 ± 0,13,sol göz için 0,88 ± 0,19 olarak bulunmuştur. Pursuit testi faz kriteri ortalama değeri 0,1 Hz'de sağ göz için 3,06 ± 3,34, sol göz için 3,49 ± 3,91, 0,2 Hz' de sağ göz için 8,28 ± 5,86, sol göz için 7,33 ± 4,27, 0,4 Hz'de sağ göz için 15,28 ± 6,91, sol göz için 14,10 ± 7,06 olarak bulunmuştur. Optokinetik test kazanç kriteri ortalama değeri TN sağ göz için 0,66 ± 0,34 (0?1,13), sol göz için 0,69 ± 0,30 (0?1,21), NT sağ göz için 0,73±0,24 (0?1,19), sol göz için 0,62±0,34 (0?1,18) olarak bulunmuştur. Optokinetik test asimetri indeksi sağ göz için 0,48±0,21 (0?1,00), sol göz için 0,56 ± 0,22 (0?1,00) olarak bulunmuştur. Kalorik test uyarılma farkı (KP) %16,92 ± 11,99 (1?41). Yön üstünlüğü %18,72 ±1 3,60 (1?52), fiksasyon indeksi; sıcak uyaranda sağ kulak için 31,82 ± 27,97 (1?119), sol kulak için 49,33 ± 46,09 (3?182), soğuk uyaranda sağ kulak için 50,46 ± 36,39 (0?209), sol kulak için 61.46 ± 60,95 (12?262) olarak bulunmuştur.
Nazal polip hastalarında süperantijen seviyesinin kantitatif tayini
NP; tomografik ve endoskopik değerlendirmeler ile tanısı konulan, kronik inflamatuar bir hastalıktır. Hastalığın karmaşık doğası ve etyopatogenezin sınırlı anlaşılmış olması, doğru bir şekilde tedavisini güçleştirmekte ve bu yüzden nüksler sıklıkla gözlenmektedir.NP etyolojisinde en önemli faktör kronik inflamasyondur. Kronik enflamsyonun nasıl ve ne şekilde başladığı, birçok hipotezle açıklanmaya çalışılmışsa da günümüzde halen tam olarak aydınlatılamamıştır.NP farklı etyolojik faktörlerle oluşan multifaktöriyel bir hastalıktır. Tek başına hiçbir etyolojik ajan nazal polip patogenezini açıklayamamaktadır. Çoğu teori, polipleri kronik bir enflamasyon sürecinin esas ortaya çıkış hali olduğunu kabul etmektedir, bu yüzden nazal kavite içerisinde kronik inflamasyona yol açan koşullar nazal poliplere neden olabilirler. Etyolojik olarak kronik persistan inflamasyon ana faktördür.Literatürdeki birçok hastalıkla ilişkisi saptanmış olan süperantijenler; oluşan immün yanıtı arttırarak anormal bir immün yanıta ve de birçok hastalığa neden olmaktadır. Literatürde süperantijen ve NP ilişkisini gösteren birçok çalışma bulunmuştur. Bu çalışmanın amacı; NP'li olgulardaki serum, konka ve nazal polip dokularında süperantijen düzeyinin araştırılarak, nazal polip yaygınlığı ve yaşam kalitesi ile olan ilişkisinin ortaya konulmasıdır.Astım, alerjik, inflamatuar, granulomatöz hastalık hikayesi bulunmayan ve en az 8 hafta sistemik veya lokal medikal tedavi almamış 18 NP hastası bu çalışmaya dahil edilmiştir. Kontrol grubu ise astım, alerjik, inflamatuar ve granulomatöz hastalık hikayesi olmayan septum deviasyonu, konka bülloza ve/veya alt konka hipertrofisi nedeniyle nazal cerrahi planlanan ve daha önceden nazal cerrahi hikayesi bulunmayan 20 hastadan oluşan 1. kontrol grubu ve daha önce herhangi bir nazal cerrahi geçirmemiş ve herhangi bir nazal şikayeti bulunmayan 15 hasta içeren 2. kontrol grubundan oluşturulmuştur.Sonuç olarak NP hastalarında, 1. kontrol grubuna göre serum süperantijen seviyesinin istatiksel olarak anlamlı olmayan bir dercede yüksek olduğu ancak 2.kontrol grubuna göre serum süperantijen seviyesinin istatiksel olarak anlamlı derecede yüksek olduğu tespit edilmiştir. Ayrıca NP'teki polip dokusunda yüksek miktarda hastada süperantijen pozitif olarak bulunmuştur. Hastaların BT ve endoskopik evreleme değerleri ile polip dokusunudaki süperantijen DNA kopya sayısı arasında orta derecede pozitif korelasyon saptanmıştır. Kronik rinosinüzit etyopatogenezinde, kronik inflamasyon sürecinde süperantijenlerin önemli bir rolü olduğu kanısına varılmıştır.
Genetik sendromik olmayan işitme kayıplarında GJB2 (Connexin 26) gen mutasyonlarının koklear implant performansı üzerine etkileri
Bu çalışma genetik sendromik olmayan işitme kayıplı hastalarda GJB2 (Connexin 26) gen mutasyonlarının koklear implant performansı üzerine etkilerinin saptanması için yapılmıştır.Bu amaçla Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz ve Baş Boyun Cerrahisi Anabilim Dalı'nda 2006 ? 2008 yılları arasında genetik sendromik olmayan bilateral sensörinöral işitme kaybı nedeniyle koklear implant takılmış 65 çocuk hastada Cx-26 gen mutasyonu taranmıştır. İşitsel performans değerlendirmesi MAIS, MUSS ve LittlEARS test bataryaları ile preoperatif dönemde ve postoperatif 1, 6 ve 12. aylarda yapılmıştır.Altmış beş hastanın 22'sinde Cx-26 mutasyonları saptanmıştır.Tüm hastalar implantasyon sonrası performans değerlendirmelerinde anlamlı bir artış göstermiştir (p<0.01). Bununla birlikte mutasyon olan ve olmayan hastalar koklear implantasyon sonrası işitsel performans açısından kıyaslandığında aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir farkın olmadığı görülmüştür.Çalışmamızda ayrıca hastanın eğitimsel ve gelişimsel performansını etkileyebilecek ek problemların koklear implantasyonun işitsel sonuçlarını olumsuz yönde etkilediği görülmüştür. Preoperatif dönemde en az 3 ay düzenli cihaz kullanan hastaların implantasyon sonrası daha iyi işitsel performans sergiledikleri saptanmıştır. Yine aile ilgisinin yüksek olmasının işitsel performansı olumlu yönde etkilediği belirlenmiştir.
Baş ve boyun bölgesine radyoterapi uygulanan ratlarda proksimal özefageal ve hipofarengeal fibrozisi önlemede metilprednizolon ve halofigunonun etkinliği
Bu çalışmada baş ve boyun bölgesine radyasyon uygulanan ratlarda, halofuginon ve metilprednizolon uygulamasının geç dönemde gelişebilecek hipofarengeal ve proksimal özefageal striktür üzerine etkileri araştırıldı.Çalışma, ağırlıkları 150-250 gr arasında değişen winstar ratlarda gerçekleştirildi. Denekler rastgele 10'arlı dört gruba ayrıldı ve kontrol grubu dışında kalan tüm deneklerin baş boyun bölgesine 18 Gy radyasyon verildi. Grup 1 (Kontrol Grubu); radyasyon ve ilaç uygulanmayan grup. Grup 2 (Radyasyon Grubu); radyasyon sonrası ilaç uygulanmayan grup. Grup 3 (Halofuginon Grubu); radyasyon sonrası 30 gün boyunca 100 µg/kg/gün intraperitoneal halofuginon uygulanan grup. Grup 4 (Steroid Grubu); radyasyon sonrası 30 gün boyunca intramüsküler 1 mg/kg/gün metilprednizolon uygulanan grup. Uygulamadan sonra 90. günde tüm gruplardaki ratlar yüksek doz ketamin ile öldürülerek proksimal özefagus ve hipofarenks bölgesi anatomik bütünlüğü bozulmadan çıkartıldı. Alınan dokular, fibrozis, fibroblast proliferasyonu, vaskülarizasyon, epitelyal atipi, nekroz, polimorfonükleer lökosit, mononükleer hücre ve stenoz indeksi için ışık mikroskopisiyle incelendi. Ayrıca doku hidroksiprolin seviyeleri biyokimyasal değerlendirme ile belirlendi.Radyasyon grubundaki fibrozis, epitelyal atipi ve hidroksiprolin değerleri kontrol grubuyla karşılaştırıldığında anlamlı oranda yüksekti (p<0.05). Halofuginon ve kontrol grubunda fibrozise rastlanılmadı. Steroid grubundaki fibrozis oluşumu radyasyon grubuna göre anlamlı derecede düşüktü (p<0.05). Halofuginon ve steroid grubundaki epitelyal atipi derecesi ile hidroksiprolin seviyeleri radyasyon grubuna göre anlamlı derecede düşük saptandı (p<0.05). Gruplar arasındaki stenoz indeks skoru farkı istatistiksel olarak anlamlı değildi (p>0.05). Vaskülarizasyon açısından tüm gruplar benzerdi.Sonuçlar, radyasyon sonrası uygulanan halofuginon ve steroidin, özefagus ve hipofarenkste fibrozis oluşumunu azalttığını fakat bu olayın halofuginonda daha belirgin olduğunu göstermektedir. Özellikle halofuginonun radyoterapiye bağlı fibrozisi önlemede güvenle kullanılabilecek bir tedavi alternatifi olabileceğini düşünmekteyiz
Fasiyal sinire uygulanan elektriksel uyaranların fasiyal sinir üzerinde yaptığı histopatolojik ve fonksiyonel değişiklikler
Bu çalışmada, fasiyal sinire verilen çeşitli şiddet ve sayıdaki elektiriksel uyarının fasiyal sinir üzerinde ortaya çıkardığı fonksiyonel ve histopatolojik değişiklikleri araştırmak amaçlandı.Çalışma, ağırlıkları 250-300 gr arasındaki wistar ratlarda gerçekleştirildi. Deneklerin fasiyal sinirleri bulunarak stimülatör ile uyarıldı ve 18'erli beş gruba ayrıldı; Grup 1: 1 mA (miliamper) şiddetinde elektiksel uyaran verilen grup. Grup 2: 2 mA şiddetinde elektiksel uyaran verilen grup. Grup 3: 3 mA şiddetinde elektiksel uyaran verilen grup. Grup 4: 4 mA şiddetinde elektiksel uyaran verilen grup. Grup 5: 5 mA şiddetinde elektiksel uyaran verilen grup. Tüm gruplar kendi aralarında altışarlı üç alt gruba ayrıldı ve deneklerin fasiyal sinirleri birinci alt grupta 10, ikinci alt grupta 20, üçüncü alt grupta 30 kez uyarıldı. Deneklerin fasiyal sinir fonksiyonları birinci günde, birinci haftada ve birinci ayda değerlendirildi. Fasiyal sinir dalları çevre dokulardan hasar vermeden disseke edilerek çıkartıldı. Alınan dokular aksonal dejenerasyon, makrovakualizasyon ve damarlarda konjesyon açısından ışık mikroskopisinde incelendi.Takip süresince deneklerin hiç birinin fasiyal fonksiyonlarında kayıp izlenmedi. Uyaran şiddetleri açısından gruplar karşılaştırıldığında aksonal dejenerasyon, makrovakulaizasyon ve damarlardaki konjesyon derecelerinde önemli bir fark yoktu (p>0.05). Uyaran sayıları bakımından, 10 kez uyaran verilen gruptaki aksonal dejenerasyon daha az iken 20 ve 30 kez uyaran verilen gruplarda daha fazlaydı (p<0.05). Bir günlük gruplarda tespit edilen aksonal dejenerasyon, makrovakualizasyon ve damarlardaki konjesyon diğer gruplara göre anlamlı oranda daha fazlaydı (p<0.05).Sonuç olarak stimülatör kullanılan hastalarda sinirin uyarılabildiği en düşük şiddette ve en az sayıda uyaran verilmesi sinirin hasarlanmaması açısından önemli bir kriter gibi görünmektedir.
Travmatik Fasiyal paralizilerde, sinir iyileşmesi üzerine Aminoguanidin, Melatonin ve Metilprednizolonun etkileri
Bu çalışmanın amacı travmatik fasiyal sinir paralizilerinde, sinir rejenerasyonu üzerine aminoguanidin, melatonin ve kortikosteroidlerin etkilerini araştırmaktır.Otuziki tavşan rastgele dört gruba ayrılarak deneysel bir çalışma yapıldı. Denekler, kontrol grubu (grup 1), aminoguanidin grubu (grup 2), melatonin grubu (grup 3) ve kortikosteroid grubu (grup 4) şeklinde ayrıldı. Tüm deneklere aynı cerrahi işlem uygulandı. Tavşanların yüzünün sol tarafına mandibulaya paralel 2 cm uzunluğunda horizontal bir insizyon yapılıp fasiyal sinirin bukkal dalı tanındı. Fasiyal sinirin bukkal dalından yaklaşık olarak 1 cm'lik segment çıkartılarak serbest uçlar 9-0 monofilaman prolen ile anastomoz yapıldı. Grup 2' ye 100 mg/kg/gün aminoguanidin 10 gün süreyle intraperitoneal uygulandı, grup 3'e 30 mg/kg/gün melatonin 10 gün süreyle intraperitoneal uygulandı, grup 4'e ise 1mg/kg/gün metilprednizolon 2 ay süresince intramusküler olarak verildi. Cerrahi prosedürü takip eden 3, 6 ve 10. haftalarda fasiyal sinirin bukkal dalının elektromiyografisi (EMG) yapıldı. 10 hafta sonra anastomoz bölgeleri çıkartılarak ışık mikroskobu ile incelendi. Sinir rejenerasyonu açısından kontrol grubuna göre en iyi rejenerasyon aminoguanidin verilen grupta, en kötü iyileşmenin ise steroid verilen grupta olduğu tesbit edildi.Elektromiyografi verilerinde, en iyi iyileşme aminoguanidin grubunda saptanırken, bunu melatonin grubu takip ediyordu. Steroid grubunda ise kontrol grubuna göre belirgin düzelme gözlenmedi.Tavşanlarda travmatik fasiyal sinir paralizilerinde rejenerasyonu artırmak amacıyla aminoguanidin ve melatonin verilmesi faydalı olurken, steroidin faydalı olmadığı tesbit edildi. Bu sonuçların insanlarda desteklenmesi için yeni çalışmaların yapılması gereklidir.
Konjenital non-sendromik sensorinöral işitme kayıplı hastalarda GJB2 (Konneksin 26) mutasyon analizi
İşitme kaybı kişinin sosyal, eğitim ve zeka gelişimini olumsuz yönde etkileyen en yaygın algılama bozukluklarından biridir. Bu çalışma, bölgemizde konjenital nonsendromik sensorinöral işitme kaybı olan hastalarda, işitme kaybına en sık neden olan GJB2 (konneksin 26) geni mutasyonlarını araştırmak amacıyla yapılmıştır.Bu çalışma Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalı'nda tanı konulan, konjenital non-sendromik sensörinöral işitme kayıplı 60 hasta üzerinde yapılmıştır. Kontrol grubu işitme açısından problemi olmayan 60 hastadan oluşturulmuştur. Çalışmaya katılan hastalardan 3 ml periferal venöz kan örneği alınarak Fırat Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıbbi Biyoloji ve Genetik Anabilim Dalı'nda mutasyon analizi yapılmıştır. Çalışmamızda, GJB2 genindeki 35delG, 167delT, delE120, 235delC mutasyonları ile GJB6 genindeki mutasyonlar araştırılmıştır. Ayrıca çalışma grubundaki hastalara DNA dizileme de yapılarak yeni mutasyonların varlığı araştırılmıştır.Çalışma grubunda yer alan toplam 60 hastanın altısında (%10) mutasyon tespit edilmiştir. Bu hastaların beşinde 35delG (%8,3) ve birinde de (%1,7) delE120 mutasyonu saptanmıştır. 167delT, 235delC mutasyonları ile GJB6 geni mutasyonları görülmemiştir. Kontrol grubunda ise hiçbir hastada mutasyon saptanmamıştır. Çalışma grubundaki hastaların ailelerinde sensörinöral işitme kaybı öyküsünün varlığı ile 35delG ve delE120 mutasyonu varlığı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu tespit edilmiştir (p<0,05).Sonuç olarak bizim çalışmamızda 35delG mutasyonu literatürle uyumlu olarak en sık görülen mutasyon olmuştur. Bu çalışma GJB2 geni mutasyonlarının araştırıldığı yöremizdeki ilk çalışmadır. Konjenital nonsendromik sensörinöral işitme kayıplı hasta ve ailelerine verilecek genetik danışmanlık, işitme kaybının etiyolojisinin belirlenmesinde ve genetik testlerle heterozigot ve homozigot bireylerin tanımlanmasında son derece önemlidir.Anahtar kelimeler: Konjenital işitme kaybı, Otozomal resesif, GJB2
Kolesteatomanın kemik yıkım etkisine BMP-2, BMP-4 VE BMP-6 varlığının etkisi
Çalışmamızda edinilmiş kolesteatoması olan hastalarda temporal kemik yapılarındaki yıkım, orta kulak kemikçik yapılarındaki yıkım ve kolesteatoma yaygınlığı ile BMPs, BMP-2, BMP-4 ve BMP-6 ekspresyonu arasındaki ilişkinin saptanmasını amaçlanmıştır.Çalışma kolesteatomalı ve kolesteatomasız kronik otit nedeni ile opere edilen toplam 80 olgu üzerinde yapılmıştır. Hastalar çalışma ve kontrol grubu olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Çalışma grubu primer edinilmiş kolesteatomalı kronik otitli hastalardan, kontrol grubu kolesteatomasız kronik otitli hastalardan oluşmaktaydı. Çalışma grubu için kolesteatoma dokusundan ve dış kulak yolu cildinden, kontrol grubu için dış kulak yolu cildinden örnekler alınmıştır. BMPs, BMP-2, BMP-4 ve BMP-6 ekspresyonu ölçümünde RT PZR yöntemi kullanılmıştır. Doku örneklerinden RNA izolasyonu yapılmış ve PZR çalışılmıştır.Çalışma ve kontrol gruplarının dış kulak kanalı cildinde BMP ekspresyonu varlığı ile karşılaşılma oranlarına bakıldığında BMPs, BMP-2 ve BMP-6'da çalışma grubunda istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilirken (p<0.05), BMP-4'de ise anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir (p>0.05). Kolesteatoma dokusunda BMP ekspresyonu varlığı ile karşılaşılma oranlarına bakıldığında çalışma grubunda BMPs, BMP-2 ve BMP-6'da istatistiksel olarak anlamlı bir pozitiflik bulunmuştur (p<0.05). BMP-4'de ise anlamlı bir pozitiflik tespit edilememiştir (p>0.05). Çalışma grubunda, kolesteatoma dokusunda ve dış kulak kanalı cildinde BMPs, BMP-2, BMP-4 ve BMP-6 eksperesyonu varlığına göre kemik yapılardaki yıkım, kemikçik yapılarındaki yıkım ve kolesteatoma yaygınlığı değerlendirildiğinde, istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir (p>0.05). İnkus+malleus+stapeste yıkım olan grupta kolesteatoma dokusunda BMPs eksperesyonunda istatistiksel olarak anlamlı pozitiflik tespit edilmiştir (p<0.05).BMPs, BMP-2 ve BMP-6 ekspresyonu kolesteatoma dokusunda yüksek bulunmuştur. Ayrıca tüm kemikçiklerin yıkıma uğradığı olgularda BMPs ekspresyonu pozitifliğinin istatiksel anlamlılıkta olması, bu belirteçlerin kolesteatoma agresifliğini değerlendirmede rolü olabileceği fikrini vermektedir.Anahtar Kelimeler: Kolesteatoma, Ekspresyon, Bone Morfogenetik Protein
Nazal polip ve/veya alerjik rinitli hastalarda Th1/Th2 dengesi ile 1?, 25-dihidroksivitamin D3 arasındaki ilişki
Bu çalışma ile izole polip, nazal polip ve/veya alerjik riniti olan hastalarda immun yanıtta rol oynayan IL-4, IL-10 ve IFN-? sitokinlerinin düzeylerini ölçerek Th1/Th2 hücre dengesini araştırmayı ve bu denge ile D vitamininin aktif metaboliti olan 1?, 25-dihidroksivitamin D3 arasındaki ilişkiyi belirlemeyi amaçladık.Çalışma 160 erişkin olgu üzerinde yapılmıştır. Çalışmada hastalar beş gruba ayrılmıştır. Sadece alerjik rinit tanısı alan hastalar grup I, alerjik rinit ve nazal polipozis tanısı alan hastalar grup II, izole polip tanısı alan hastalar grup III, alerjik riniti olmayan, nazal polipozis tanısı alan hastalar grup IV, izole polip, nazal polip ve/veya alerjik riniti olmadığı belirlenen sağlıklı gönüllü bireyler grup V'i oluşturmuştur. Bütün hastaların serum örneklerinde IFN-?, IL-4, IL-10 ve total IgE seviyeleri, plazma örneklerinde ise Vitamin D3 tayinleri yapılmıştır.Alerjik rinit grubu ve alerjik rinit+nazal polipozis grubunun IgE, IL-4, IL-10, IFN-? ve D vitamini değerleri ile kontrol grubunun IgE, IL-4, IL-10, IFN-? ve D vitamini değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık tespit edilmiştir (p<0.05).Alerjik rinit grubunda; IL-10 değerleri ile D vitamini değerleri arasında negatif yönde; alerjik rinit ve alerjik rinit + nazal polip grubunda; IgE, IL-4 değerleri ile D vitamini değerleri arasında negatif yönde; IFN-? değerleri ile D vitamini değerleri arasında pozitif yönde korelasyon saptanmıştır (p<0.05).Bu çalışmada, D vitamininin alerjik rinitli hastalarda Th1/Th2 dengesini etkilediği ve D vitamini eksikliği ile alerji arasında anlamlı bir ilişki olduğu gösterilmiştir. D vitamini eksikliği ile nazal polipozis ve izole polip arasında anlamlı bir ilişki bulunamamıştır.Anahtar Kelimeler: Nazal polipozis, İzole polip, Alerjik Rinit, D vitamini, Th1, Th2
Vokal kord nodüllü kadın hastalarda ses kalitesi ve kişilik yapısının incelenmesi
Vokal nodüllü bireyler ses kliniklerindeki hasta grubunun geniş bölümünü oluşturmakta ve çoğunlukla kadınlarda görülmektedir. Görülme sıklığı sesin profesyonel olarak kullanıldığı mesleklerde daha yüksektir. Kişinin mizaç özellikleri, stres ve duygusal durum, fonasyonda yer alan fizyolojik mekanizmaları etkileyerek ses kalitesinde değişimlere neden olurBu çalışmada, ses kısıklığı şikayeti ile Gazi Üniversitesi Tıp Fakültesi KBB AD Mart 2007 ile Haziran 2008 tarihleri arasında başvuran ve fiziksel ve stroboskobik muayeneleri sonucu vokal kord nodülü tanısı almış 32 hasta ile kontrol grubu olarak herhangi bir ses bozukluğu şikayeti olmayan ve larengeal muayenesi normal 30 olgudan seçilmiştir. Çalışmaya uygun tüm olgular Odyoloji BD ses laboratuvarına alınarak akustik analiz için ses kayıtları alınmıştır. Ses kaydı sonrası ses değerlendirme formu, aerodinamik değerlendirme (a, s, s/z süreleri), SHİ, RÖGÖ, MÖ tüm olgulara uygulanmıştır. Akustik analiz için CSL programında yer alan MDSP ve Dr. Speech programının ses değerlendirme bölümünden yaralanılmıştırÇalışma sonucunda anksiyete mizaç özelliğinin ve stresle başa çıkma stratejilerinde nodül grubunda, kontrol grubuna göre anlamlı farklılık saptandı. MFZ'nında nodül grubunda anlamlı olarak kısalma görüldü. MDSP'den MF0, Jitt, ROP, PPB, SHdB, Shim, APB, GHO, YFİ parametrelerinin tümünde, ses değerlendirme programında Jitt, Shim%, ve ?Dr. Speech? ses değerlendirme analiz programının algısal (SB, SK, SN) parametrelerinde anlamlı farklılık gözlenmiştir. Vokal nodüllü hastaların değerlendirilmesi sırasında, objektif akustik ve algısal parametrelerin değerlendirilmeleri yanında tedavinin etkinliği açısından mizaç ve stres faktörlerinin de göz önünde bulundurulmasını önermekteyizAnahtar Kelimeler: Ses, nodül, ses kalitesi, akustik ses analizi, mizaç, stres, kişilik
Nazal polipozis etiyopatogenezinde Helikobakter pilori'nin rolü
Nazal polipozis üst solunum yolunun kronik, enflamatuar bir hastalığı olup, meatuslardan nazal kavite içine sarkan benign, ödematöz kitleler olarak tanımlanabilir. Histolojik olarak solunum epiteli ile sarılı olan ödematöz bir stromada ağırlıklı olarak fibroblastlar ve enflamatuar hücreler içinde de en büyük oranda eozinofiller bulunmaktadır. Polip histolojisi tipik olarak kronik, eozinofilik bir enflamasyon gösterirNazal polipozis etiyopatogenezini açıklayan pek çok sayıda kuram ortaya atılmasına rağmen mekanizması ve bunun çözümü halâ büyük oranda bilinmemektedir. Nazal polipozis tedavisi ve bu yaygın görülen hastalıkta yinelemelerin önlenmesi pek çok klinisyen ve araştırmacının ilgisini çeken bir konudurSon zamanlarda rinosinüzit patogenezinde gastroözefageal veya özefagonazofarengeal reflünün rolü olabileceğine dikkat çekilmiştir. Gastrik içeriğin nazofarenkse doğrudan reflüsünün mukozal ödem ve enflamasyona neden olarak bunun da sinüs ostiumlarında sekonder obstrüksiyona yol açabileceği ortaya atılmıştır. Gastroözefageal reflu hastalarının önemli bir kısmının Helikobakter pilori ile enfekte olduğu saptanmıştırHelikobakter pilori normalde gastrik mukus tabakasında yerleşir ve kronik gastrit, gastrik ve duodenal ülserasyon ve gastrik karsinoma ile ilişkilidirHelikobakter pilori'nin dental plaklarda, tükrükte, tonsil ve adenoid dokularında kolonize olduğu gösterilmiştir. Oral kavitenin burun ve paranazal sinüslerle olan komşuluğundan dolayı H.pilori enfeksiyonunun oral kavite içinden buraya doğrudan geçişini düşündürmektedir. Fakat bununla beraber, H.pilori'nin sinüzit ve NP patogenezindeki rolü ile ilgili yapılan çalışmalar nadirdir. Helikobakter pilori enfeksiyonunun nasıl geçiş gösterdiği ve gastrointestinal sistem dışı hastalıklardaki rolü hakkında pek az bilinen vardırBiz çalışmamızda PZR ve üre nefes testi kullanarak nazal polipozisde H.pilori bulunma sıklığını saptamaya çalıştıkÇalışmamız küçük bir hasta grubunda yapılmasına rağmen nazal polip dokusunda H.pilori varlığı gösterilmiştir. Bu sonuç ise H.pilori'nin nazal polipozisteki muhtemel rolünü göstermesi bakımından ilgi çekicidir.
Koklear implantlı hastalarda elektrik stapes refleks testi ve NRT testinin T seviyesi açısından standardizasyonu
Bu çalışmanın temel amacı koklear implant kullanan hastalarda NRT (Neural Response Telemetry) testi, Elektirik Stapes Refleks Testi (ESRT) ve T seviyesinin klinik kullanımdaki standardizasyonunu sağlamaktır. ESR eşiği ve NRT eşiğinin T seviyesiyle ilişkisi, ölçüm parametrelerinden akım genişliği ve uyaran hızının test sonuçlarına etkisi incelenmiştir. Çalışmaya Cochlear Nucleus marka Freedom Contour Advance, 24Contour, 24M model koklear implant kullanan 7-71 yaş arası 54 hasta dahil edilmiştir. Hastalar 3 grupta incelenmiştir. Birinci grup hastalar Freedom, ikinci grup hastalar 24C, üçüncü grup hastalar 24M koklear implant kullanmaktadır.Hastalara NRT ve ESRT testi uygulanmış, T seviyesi tespit edilmiştir. Ölçüm için 22, 20, 10 ve 5. elektrotlar kullanılmıştır. Freedom'da objektif ve subjektif değerlerin akım genişliğinden daha fazla etkilenmektedir. T-NRT değerleri tüm modellerde ESRe ve T seviyesi arasındadır. T-NRT ve T seviyesi bazaldan apikale doğru yükselme eğilimindedir. Uyaran hızı test değerlerini önemli ölçüde etkilememektedir. Freedom'da t-NRT ve T seviyesi arasındaki korelasyon diğer modellere göre daha yüksektir. Tüm modellerde ESRe ve t-NRT arasında yüksek korelasyon bulunmuştur. Sonuçlar programlama sırasında objektif test parametrelerinin dikkate alınması gerektiğini, modeller arası farklılıklar olabileceğini göstermektedir. Anahtar Kelimeler: Koklear implant, elektriksel bilesik aksiyon potansiyeli,NRT, elektrik stapes refleks testi, ESRT, T seviyesi.
Periferik vestibüler sistem hastalıklarında vestibüler uyarılmış myojenik potansiyeller(VEMP)
Uyarılmış vestibüler myojenik potansiyeller(VEMP) testi periferik vestibüler hastalıkların tanısında kullanılabilecek yeni bir vestibüler test olduğu bildirilmektedir. VEMP'lerin, sakkül ve/veya inferior vestibüler sinir fonksyonunu ortaya koyan klinik bir testtir. Bu çalışmanın amacı, VEMP'lerin, Meniere Hastalığında (MH) ve rekürrent vestibulopatide (RV) tanılarındaki yerini ve bu hastalıklarda sakkül ve inferior vestibüler sinirin hangi oranlarda tutulum gösterdiğini belirlemektir.Kontrol grubu için 21 hastanın 42 kulağı, MH tanısı almış 32 hastanın 45 kulağı ve RV tanılı 35 hastanın 47 kulağı çalışmaya dahil edilmiştir.RV grubunda 11 kulakta (%22)VEMP cevabı alınamamış, 4 kulakta (%8)asimetri oranı yüksek bulunmuş, 15 kulakta(%35) p13 ve/veya n23 latans uzaması,4 kulakta (%8) interaural latanslarda uzama saptanmış ve 13 (%28) kulakta normal VEMP cevabı elde edilmiştir. MH grubunda ise 23 (%51)kulakta VEMP cevabı elde edilememiş, p13 ve /veya n23 latans uzamaları 9 kulakta, interaural latans uzamaları ise 5 kulakta kaydedilmiş ve 8 kulakta normal VEMP cevabı elde edilmiştir.VEMP testi, periferik vestibüler rahatsızlıkları olan hastalarda uygulaması kolay bir tanı testtir. MH hastalarında sakküler hidropsa bağlı patolojik VEMP cevapları gözlenirken, RV grubunda daha çok inferior vestibüler sinir tutulumunu belirtebilecek latans uzamaları gözlenmiştir.
Kronik orta kulak enfeksiyonu olan hastalarda orta kulak mukozasında biyofilm oluşumunun araştırılması
Kronik otitis media (KOM) düşük sosyoekonomik statü ile orantılı olarak özellikle gelişmekte olan toplumlarda sık görülen bir hastalıktır. Etyopatogenezi ve epidemiyolojisi hakkında ayrıntılı çalışmalar yapılmış olmasına rağmen gelişmiş ülkelerde bile tam olarak aydınlatılamamıştır. Hastalığın görüldüğü bireylerde daha önceki yıllarda ciddi komplikasyonlara yol açıp mortaliteye neden olurken, günümüzde güçlü antibiyotiklerin ve yeni tedavi yöntemlerinin gelişmesi ile birlikte mortalite oranları azalmasına rağmen işitme azlığı, dil ve konuşma geriliğine neden olarak yaşam kalitesini düşürmeye devam etmektedir. Östaki disfonksiyonu, akut otitis media atakları ve biyofilm oluşumu etyolojideki bazı faktörlerdir.Biyofilmler bakterilerin su, besin ve atık kanalları oluşturmak için biraya gelerek oluşturmuş oldukları organizmalar olarak tanımlanabilir. Biyofilm içinde yaşayan bakteriler çevresel etkenlere, antibiyotiklere ve konak immün sistemine daha dirençli hale gelmektedirler. Bakteriler bu dirençli halleri ile özellikle kronik ve medikal olarak tedavi edilmesi güç olan enfeksiyonların etyolojisinde etkili olmaktadırlar. Kronik otitis media medikal olarak tedavi edilmesi güç bir hastalıktır. Zor tedavi edilmesi ve kronik seyretmesi nedeni ile hayatı tehtid eden komplikasyonlara ve işitme kayıplarına neden olmaktadır.Bizim çalışmamızda KOM'da biyofilmlerin etkin olup olmadığını araştırmak amacı ile KOM olan hastaların orta kulak mukozaları TEM ile incelendi. İnceleme neticesinde 19 hastanın 12'sinde (%63,15) biyofilm oluşumu saptandı.Koklear implant adayı olan ve sağlıklı olduğu düşünülen 9 hastanın mukozalarından alınan biopsiler kontrol grubunu oluşturdu. Kontrol grubunun incelenmesi neticesinde spesmenlerin hiçbirinde biyofilm oluşumuna rastlanmadı. Saptanan bu bilgiler istatiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,05).Sonuç olarak KOM, etyolojisinde biyofilmlerin önemli bir rol oynadığı mortalite ve morbiditeye neden olabilen klinik bir durumdur dolayısı ile bu hastalığın tedavisinde cerrahi tedavi ve biyofilmler için önerilen yeni tedavi yöntemleri öncelikli olarak düşünülmelidir.
Polilaktik asit biyoabsorbabl adezyon bariyer filminin kobaylardaki nörotoksik etkisinin araştırılması amacıyla orta kulağa uygulanması
Polilaktik asit biyoabsorbabl adezyon bariyer filminin kobaylardaki nörotoksik etkisinin araştırılması amacıyla orta kulağa uygulanmasıAmaç: Bu çalışmada yara iyileşmesi sırasında komşu yüzeyler arasında adezyon gelişimini önleyen polilaktik asid (PLA) film bariyerin kobay orta kulağına etkilerinin odyometrik ve patolojik olarak incelenmesi amaçlanmıştır.Gereç ve yöntem: Bu amaçla 21 erkek albino kobay çalışmaya dahil edildi. Kobayların her birinin bir kulağı çalışmanın kontrol grubunu, diğer kulağı PLA uygulanan grubu oluşturdu. Genel anestezi altında kobayların kulak zarları mikroskopla değerlendirilerek işitsel beyin sapı cevap ölçümü (ABR) ile işitme eşik değerleri ve dalga latansları bulundu. Takiben kobay timpanik bullasında bir pencere açılarak PLA orta kulağa yerleştirildi. Kontrol tarafında sadece bulla penceresi açıldı, her iki taraf da bonewax ile kapatıldı. Uygulama sonrası 1. ve 6. aylarda ABR ile eşikler ve dalga latansları değerlendirildikten sonra kobaylar sakrifiye edilerek temporal kemiklere histopatolojik inceleme yapıldı.Bulgular: Kontrol ve PLA grupları karşılaştırıldığında uygulama öncesi ve uygulama sonrası 1. ay ABR ölçümlerinde işitme eşikleri arasında anlamlı bir fark saptanmadı. 6. aydaki ölçümlerde eşiklerde uzama görüldü, ancak dalga morfolojileri normaldi. Her iki tarafın dalga latansları arasında uygulama sonrası ölçümlerde uygulama öncesi ölçümlere oranla hafif uzama görülmesine rağmen, bu değerler istatistiksel olarak anlamlı kabul edilmedi(p>0,05). Her iki grupta da preoperatif ve 1. ay interpik latans değerleri karşılaştırıldığında anlamlı farklar saptanmazken, 6. ayda ölçülen interpik latanslarda her iki grupta da preoperatif sonuçlara göre uzama görüldü. Bu sonuçların cerrahi işleme ve tur travmasına bağlı olduğu düşünüldü. Hiçbir ölçümde dalga morfolojisinde bozukluk saptanmadı. Patolojik incelemede normal bulguların yanı sıra inflamasyona ait nonspesifik değişiklikler de saptandı.Sonuç: PLA film bariyer kulak operasyonları olmak üzere çoğu alanda kullanılabilecek, cerrahın işini kolaylaştıran ve toksisitesi tespit edilmeyen, adezyonu engelleyici bir materyaldir.