13-15. yüzyıllar arası Türk devlet yöneticilerinin gayritabii ölümleri

Bu çalışma, 13 ve 15. yüzyıllar arasında Anadolu, İran, Orta Asya ve Mezopotamya coğrafyasında hüküm süren Türk-İslam devletlerinin üst düzey yöneticilerinin gayritabii ölüm vakalarını incelemektedir. Türkiye Selçukluları, İkinci Dönem Anadolu Türk Beylikleri, Timurlular, Akkoyunlular ve Karakoyunlular gibi farklı siyasî yapıların bünyesinde; sultanlar, beyler, emîrler, vezirler ve askerî komutanların, doğal olmayan yöntemlerle özellikle zehirlenme, suikast, boğma, idam, recm ve benzeri yollarla yaşamlarını yitirmeleri ve dönemin siyasi mekanizmalarının işleyişine dair önemli göstergeler olarak değerlendirilmiştir. Gayritabii ölümler, salt birer son olmanın ötesinde, siyasi meşruiyet inşası, hanedan içi iktidar mücadeleleri ve merkezi otoritenin pekiştirilmesi süreçlerinde önemli bir rol oynamıştır. Bu sebepten çalışmada her bir yöneticinin biyografisi, siyasi etkinliği ve ölüm biçimi analiz edilmekte; bu ölümlerin tarihi kaynaklardaki temsiliyet biçimleri karşılaştırmalı bir perspektifle ele alınmaktadır. Araştırmada birincil kaynaklara öncelik verilmiş; dönemin yazarları tarafından kaleme alınan kaynaklar titizlikle tenkit edilerek yorumlanmış ve modern tarih literatürü ile karşılaştırmalı bir metodoloji uygulanmıştır. Bu bağlamda, tez, ilgili dönemin siyasal zihniyetini, güç dengelerini ve yöneticilerin ölüm biçimlerinin siyasal süreçlerdeki işlevselliğini tarihsel ve sosyo-politik bir çerçevede ele almayı amaçlamaktadır.