Linguistic authenciticy and Butlerian performativity of suicide in selected plays of the 1990s

İntihar konusu, yoğun bir performans ve ikna gücü taşır ve hem metinden bağımsız hem de metne bağlı olarak değerlendirilebilir. Bu konu bir yandan oyun yazarı yetkisinde ve dramatik metnin hapsedilmesinde ve diğer yandan bu yetkiden ve hapisten kurtarılmış bir şekilde çalışır ve intiharın tiyatral veya metne dayalı dramatik performansı ve bunun tiyatral olmayan veya dramatik bağımsızlığı göstericiliği birbirini etkiler ve güçlendirir. Teorik soru, intiharın dilsel performansının kendini 1990larda yazılan oyunlarda nasıl ifade ettiği ve kadın karakterlerin savunmasız ve kırılgan dirençlerinin gösterişini nasıl sergiledikleridir. J.L. Austin'in performans teorisi, başlangıç noktası olarak seçilmiştir ve daha sonra, bir oyunun performansında, intiharla ilgili önceki uygulama setini tekrar eden, "tekrarlanabilirlik" ve "yeniden ifade etme" kavramlarını tanımlamak için Derrida yaklaşımı özetlenir ve Judith Butler'ın performansla ilgili argümanı, anlamlar her zaman performanslarına dayanarak dramatik metnin kontrolünden çıkma gerektiğini savunan analiz edilir. 1990'lı yılların İngiliz oyunlarından seçilen oyunlar, Alan Ayckbourn'dan Haunting Julia (1994), Marina Carr'dan Portia Coughlan (1996), Martin Crimp'dan Attempts on Her Life (1997), Shelagh Stephenson'dan An Experiment with an Air Pump (1998) ve Sarah Kane'dan 4.48 Psychosis (1999) bu tür kırılgan dirençlerin intiharla sonuçlanan performansları okuma için bir temel sağlamışlardır. Bu beş oyun yazarı, oyunlarının intihar performansını anlam olarak yeniden yapılandıracak şekilde sunmuşlardır.