3-10 yaş yetim çocuk annelerinde çocuk ebeveyn ilişki terapisi eğitiminin ebeveynlik stresi ve ebeveyn çocuk ilişkisi üzerine etkisi

Bu araştırmanın amacı, çocuk-ebeveyn ilişki terapisi eğitiminin yetim çocuk annelerin ebeveyn stresi ve anne çocuk ilişki düzeyleri üzerinde etkisi olup olmadığını incelemektir. Araştırmaya katılan annelerin stres düzeylerini belirlemek amacıyla, Anne Baba Stres Ölçeği (ABSÖ) kullanılmıştır. Annelerin ilişki düzeyini belirlemek için Ebeveyn Çocuk İlişkisi Ölçeği (EÇİÖ) kullanılmıştır. Bu araştırmanın modeli ön test-son test kontrol gruplu zayıf deneysel desen türündedir. Araştırmanın bağımsız değişkeni uygulanan müdahale yöntemi; bağımlı değişkenleri ise ebeveyn stresi ve ebeveyn ilişki düzeyleridir. Araştırmanın deney ve kontrol gruplarına toplam 20 yetim çocuk annesi atanmıştır. Annelere Şahinbey belediyesi Hamiyet Merkezi aracılığıyla ulaşılmıştır. Deney grubunda yer alan 10 anne ile 10 haftalık çocuk ebeveyn ilişki terapisi oturumları Şahinbey Belediyesi konferans salonunda yürütülmüştür. Araştırmanın nicel değişkenlerinin analizinde parametrik testlerden yararlanılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen veriler değerlendirildiğinde deney grubu katılımcıları için olumsuz ebeveyn çocuk ilişkisi alt boyutu sonuçlarında son test lehine anlamlı bir farklılık olduğu tespit edilmiştir. Deney grubunun stres düzeyi ön test ve son test sonuçları değerlendirildiğinde, son test aleyhinde anlamlı bir farklılık olduğu görülmüştür. Deney ve kontrol grubu incelendiğinde ise olumlu ebeveyn çocuk ilişkisi alt boyutu ve olumsuz ebeveyn çocuk ilişkisi alt boyutlarında deney grubunun son test sonuçları ile kontrol grubunun son test sonuçları karşılaştırıldığında deney grubu lehine anlamlı bir farklılık olduğu bulunmuştur. Ancak deney grubu annelerinin stres düzeyi kontrol grubunda yer alan katılımcılarla karşılaştırıldığında son test sonuçları deney grubu aleyhinde anlamlı bir farklılığa sahiptir.