A philosophical analysis of the biological accounts of morality and altruism

Tezimin temel amacı ahlakın insanlara özgü olmadığını ve insanları doğadan ayırmadığını göstermektir. Bu amaçla ilk olarak, biyolojik açıklamaların kültürel olanlardan daha önemli olduğunu vurgulamak için duygular meselesini tartışacağım. Daha sonra ahlakın merkezinde gördüğüm altruizm kavramına yoğunlaşacağım. Bu bölümde, altruizme yönelik farklı yaklaşımları inceleyeceğim ve empati duygusunun altruistik davranışın arkasındaki temel motivasyon olduğunu ortaya koymaya çalışacağım. Empatinin altında yatan mekanizmalara değineceğim ve empati konusunda çok katmanlı bir yapıyı savunacağım. Ayrıca, diğer hayvan türlerinde görülen altruistik davranış bulgularına başvurarak, insanlar ve diğer hayvanlar arasında ahlakın bir süreklilik arz ettiğini ileri süreceğim. Ahlak fenomeni çevremizle nasıl temas kurduğumuzla ilgilidir. Buradaki çevre karşılıklı ilişki içerisinde birlikte sosyal bir yapı kurduğumuz diğer bireylerdir. Bu yapı bize yalnız bir yaşam tarzına kıyasla daha az sorunlu bir yaşam süresi sağlar. Böylesi bir sosyal yapının işleyiş biçimi tesadüfi ya da gelişigüzel değildir. Bu işleyiş biçimi sosyal ve ahlaki davranışı motive eden duygulara dayanır ve bu duygular uzun bir evrimsel geçmişin sonucudur. Bu doğrultuda, söz konusu yapı sadece karşılıklı ilişkili bir tarzda var olmaya devam edebileceği ve bu karşılıklı ilişki altruistik nitelikler gerektirdiği için altruizm kavramı ahlakın en merkezi unsuru şeklinde görünmektedir.