Anaokulunda duygu düzenleme süreçleri ve dil becerileri üzerine nitel bir araştırma

Tek denekli durum çalışması türünde desenlenen bu çalışmanın merkezinde 5 yaşında tipik gelişim gösteren bir kız çocuğu yer almaktadır. Araştırmada odak çocuk olarak nitelendirilen ve Aylin ismiyle kimliği anonim hale getirilen bir okul öncesi dönem çocuğu, kayıtlı olduğu anaokulunda farklı araştırma araçlarına başvurularak bir anaokulu yılı boyunca incelenmiştir. Araştırmanın amacı odak çocuğun bir yıl boyunca çevresiyle ne tür sosyal etkileşim deneyimleri yaşadığını, duygu düzenleme süreçlerini nasıl deneyimlediğini ve ifade edici dil becerilerinde ne tür ilerlemeler kaydettiğini olabildiğince ayrıntılı bir biçimde ele almaktır. Çalışmada araştırma aracı olarak Tavistock modeline göre çocuk gözlemi, videografi ve yüz yüze görüşmelere başvurulmuş, veri toplama aracı olarak demografik form ve HAVAS 5 dil tanılama aracı kullanılmıştır. Araştırma sonuçları Aylin'in özellikle uyum haftası ve bunu takip eden aylarda çeşitli kaygı ve stres yüklü deneyimler yaşadığını göstermiştir. Bir yandan ebeveynlerinden ayrılmanın yarattığı olası zorluklarla baş etmeye çalıştığı diğer yandan yeni çevreye uyum göstermek için yoğun bir çaba sarf ettiği anlaşılmıştır. Bununla birlikte akranlarıyla sosyal etkileşim deneyimleri yaşayabilmek, bir oyunun parçası olabilmek veya bir gruba ait olabilmek için yoğun bir arzu duyduğu, hedeflerine ulaşabilmek için çok çeşitli stratejiler geliştirip, ilerleyen aylarda birliktelik ve aidiyet duygularını deneyimleyebildiği görülmüştür. Gözlem raporları ve video kayıtlarından elde edilen bulgular Aylin'in akranları ile ahenk içinde oynadığı, kendini duygusal olarak iyi hissettiği anlarda daha dışa dönük tavırlar sergilediğini göstermiştir. Araştırma bulguları odak çocuk Aylin'in birliktelik, bağlılık ve aidiyet duygusunu deneyimlediği anlarda kendini sözel olarak daha iyi ifade edebildiğini ve konuşmak için daha fazla istek gösterdiğini ortaya koymuştur. Ebeveynlerle yürütülen yüz yüze görüşmelerden elde edilen bulgular Aylin'in iki buçuk yaşından itibaren Covid-19 sürecinde uygulanan önleyici tedbirler kapsamında en az bir yıl süreyle karantina ve sosyal izolasyona maruz kaldığını göstermektedir. Bununla birlikte, Aylin'in gündelik hayatını evde (sınırlı bir çevrede) geçirmek durumunda kaldığı, akran etkileşiminden ve fiziksel etkinliklerden mahrum kaldığı bilgisine ulaşılmıştır. Babanın yoğun iş yaşantısı nedeniyle odak çocuk ile etkileşiminin sınırlı olduğu, annenin ise çocuğa nitelikli zaman ayırmak hususunda zorlandığı anlaşılmıştır.