Erken Cumhuriyet Döneminde Türkiye'de alkol karşıtı hareket

1920 ve 1939 yılları arasındaki dönemi ele alan bu tez, günlük hayatı ilgilendiren bir maddeye olan karşıtlığın, ulus inşası sürecinde nasıl önemli bir rol oynadığını göstermeyi amaçlıyor. Geç on dokuzuncu ve erken yirminci yüzyıllarda, Amerika Birleşik Devletleri, Finlandiya ve İsveç gibi birçok ülkedeki alkol karşıtı hareketler Türkiye için birer örnek teşkil etti. Fakat, Türkiye örneğinde, alkol karşıtı hareket, ülkenin kendine özgü sosyal ve politik atmosferinde farklı bir boyut kazandı. Erken Cumhuriyet Döneminde alkol karşıtı hareketin öncüleri alkol karşıtlığını ülkedeki alkol ticaretini elinde tutan Hıristiyan halklara karşı bir araç olarak kullandılar. Dahası, Türkiye Müslümanların çoğunlukta olduğu bir ülke olduğu için, alkol karşıtlığının, özellikle 1920'li yılların başında, dini bir boyutu vardı. Buna rağmen, İkinci Grup'un meclisten tasfiye edilmesi ve devletin laikleştirilmeye başlamasıyla birlikte dini kaygılar etkisini yitirdi. Bu laikleştirilme süreci ve Avrupa'da öjeni düşüncesinin yükselişe geçmesi, Türkiye'deki alkol karşıtı hareketin seküler ve bilimsel bir boyut kazanmasına neden oldu. Bu değişimle birlikte, hareket, odak noktasını değiştirerek sağlıklı ve güçlü nesiller yetiştirmeyi hedef edindi.