Arap dili ve belâgatı açısından Ayetü'l-Kürsî'nin tahlili

Arap dili, Kur'ân-ı Kerîm başta olmak üzere İslâmî metinlerin doğru anlaşılması ve yorumlanmasında merkezi bir öneme sahiptir. Bu dil, sahip olduğu dilbilgisel yapı ve belâgat özellikleri sayesinde, metinlerin anlam katmanlarının tespitinde vazgeçilmez bir zemin sunmaktadır. Bu bağlamda, Kur'ân âyetlerinin sarfî, nahvî ve belâgat yönlerden tahlili hem zahirî hem de yapısal unsurların ortaya çıkarılmasına katkı sağlamaktadır. Bu çalışmada, Kur'ân-ı Kerîm'in muhteva bakımından en zengin âyetlerinden biri kabul edilen Âyetü'l-Kürsî, Arap dilinin klasik ilimleri çerçevesinde analiz edilmiştir. Tezde, âyetin kelime ve cümle yapısı üç temel düzlemde ele alınmıştır: Sarfî tahlil, kelimelerin kökeni ve yapısal özellikleri; nahvî tahlil, cümle içindeki görev ve dizilim ilişkileri; lugavî tahlil ise kelimelerin sözlük ve bağlamsal anlam ilişkileri üzerinden değerlendirilmesini içermektedir. Çalışmanın üçüncü ve son bölümünde, âyetin belâgat yönü klasik belâgat ilminin temel disiplinleri olan Meânî, Beyân ve Bedî' ekseninde ele alınmıştır. Bu çerçevede lafızların dizilişiyle anlam tahsisi arasındaki ilişki, kullanılan mecaz ve isti'âre türleri ile edebî sanatların âyet metninde nasıl yapılandığı tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmamız giriş, üç bölüm ve sonuç kısmıyla tamamlanmıştır.