Time as the ground of transcendence: A dialogue between Kant and Heidegger

Bu çalışmada, Immanuel Kant ve Martin Heidegger arasında "zaman" bağlamında bir diyalog sunulmuştur. Heidegger, Saf Aklın Eleştirisi'ne dair yorumunda kendi projesini metafiziğin zemininin oluşturulmasına dair bir "yineleme" (Wiederholung) olarak görür. Ben de bu tezde, öncelikle Heidegger'in Kant yorumuna yer vererek, ikincisi ise alakalı bağlam içinde Heidegger nereye varabilirdi sorusu üzerinden ilerleyerek bu diyaloğu geliştirmeyi hedefliyorum. Bu açıdan, Heidegger'in kendi "aşkınlık" ve "zamansallık" düşüncelerini Saf Aklın Eleştirisi'nden nasıl türettiğinin yolunu izlerken, temel ve incelikli bazı konularda da alternatif bir okuma sunabilmeyi hedefliyorum ve burada da bu proje adına "saf zaman resmi" mefhumunu öne çıkarmayı planlıyorum. Heidegger'in zamansallık düşüncesini Kant okumasından türettiği çoğunlukla bilinse de vardığı sonuç itibariyle güçlü kabul ve redlerle karşılaşmıştır. Şüphesiz bu değerlendirmelerin literatürde önemli bir yeri vardır ancak belirtmeliyim ki Heidegger'in yöntemi büyük oranda ele alınmadan bırakılmıştır. Bu proje literatürdeki işte bu boşluğu doldurmayı amaçlar: bunu yaparken hem Heidegger'in yöntemini ana eksene oturtur hem de aşkınlık ve zamansallık ilişkisi bağlamında alternatif bir yorum sunmayı hedefler. Önerim ise en temelinde şudur: Heidegger'in üçlü sentezden zamansallık türetmesi makul bir yorum olmamakla beraber, daha orijinal olana dair sezgisi — onun Kant için söylemiş olduğu gibi — çok güçlüdür. Burada Heidegger adına "söylenmemiş" olan ise "saf zaman resmi"dir. İddiam odur ki Heidegger'ci anlamda aşkınlık olarak zamansallık ancak ve ancak saf zaman resminden türetilebilir. Anahtar Kelimeler: Aşkınlık, Zamansallık, Imgelem, Saf Resim, Zaman