Yeni bölgecilik'in değerlendirmesi: Türkiye'nin durumu

Bu çalışma Yeni Bölgecilik literatürünü analiz etmektedir ve Yeni Bölgecilik'i kullanarak Türkiye'nin ulus-altı bölgeleri için belirlenen yenilenmiş planlama gündemini değerlendirmektedir. Bu amaçla, ilk olarak, 1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasını takiben bölgesel kalkınma planlamasının tarihi tartışılmaktadır. Daha sonra, kökeninin değerlendirilmesinden başlanarak, Yeni Bölgecilik incelenmektedir. Yazının temel kavramları sunulmaktadır ve aleyhinde yöneltilmiş olan sert eleştiriler derinlemesine araştırılmaktadır. Bugün, Yeni Bölgecilik bölgesel çalışmalardaki baskın söylemi oluşturmaktadır ve uluslararası kurumların bölgesel planlama gündemlerine dikkate değer katkı sağlamaktadır. Türkiye'nin politik ve ekonomik meselelerinde önemli etkileri olan Avrupa Birliği de bu kurumlardan biridir. Bu yüzden, Helsinki Zirvesi'ni takiben yoğunlaşan Avrupa Birliği ilişkileriyle beraber, yazının Türkiye'nin bölgesel kalkınma stratejilerine nüfus etmesi kaçınılmaz olmuştur. Bu tez, Yeni Bölgecilik'in yayılması altında gruplandırılabilecek olan tam olarak bu spesifik bölgesel kalkınma stratejilerini araştırmaktadır. Bu amaçla, Devlet Planlama Teşkilatı, Küçük ve Orta Ölçekli İşletmeleri Geliştirme ve Destekleme Dairesi Başkanlığı ve Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından son onyılda hazırlanmış olan bazı kamu planları ve belgeleri taranmaktadır. Ortaya çıkan sonuç, bu planların adım adım değerlendirilmesinde işaret edildiği gibi, pek çoğunun yoğun bir biçimde Yeni Bölgecilik yazınıyla karakterize olduğudur. Bu çalışma eleştirileri dikkate alarak Türkiye'deki Yeni Bölgeci politikaları yeniden şekillendirmeyi amaçlayacak olan gelecekteki olası çalışmaların önünü açmaktadır.