Kenti bir oyun bahçesi olarak düşünmek yapılı çevrede çocukların spontane oyun gereksinimlerini karşılamak üzere, kentte bazı tasarım elemanlarının geliştirilmesi üzerine araştırma

Bu tez çalışması, kent çapında spontane oyun alanları oluşturmak üzere, çocukların gereksinimlerini saptayarak çocuk dostu tasarımların geliştirilmesi üzerinedir. Çalışma, 2013 yılında İran ve Ankara kentlerinde, çocukların kentte kendiliğinden geliştirdileri oyun oynama biçimleri ve gereksinimleri üzerine yapılan gözlemlerden yola çıkarak geliştirilmiş, çocukların fiziksel çevreye karşı geliştirdikleri davranışlar, Ankara, Kızılay için geliştirilen oyun alanlarının tasarlanmasında yolgösterici olmuştur. Oyun, çocukların yaratıcılıklarını geliştirmek için de bir araç olduğundan, tasarımların bu yaratıcılığı teşvik etmek üzere hangi oyun elemanlarını içermesi gerektirdiği ile ilgili teorik araştırma yapılmış, çocuklarla ve ebeveynlerle anketler yapılmıştır. Tüm araştırmalar, gözlemler ve anketler sonucu, kent ölçeğinde oyun tasarıları geliştirilmiş ve görsellerle örneklenmiştir. Tasarılar, otobüs durakları, yaya köprüleri, kaldırımlar ve mağaza vitirinleri gibi çocukların oynarken kamusal alan ile karşılaşacakları, kent yaşamına katılacakları mikro ölçekteki tasarılardır. Ankara- Türkiye, Tahran, İran örneklerindeki gibi çocukların kent yaşamından ayrılmasına çözüm olarak düşünülmüştür. Bu çalışmada, çocuklar, kentin sonsuz yurttaşları olarak kabul edilip, en temel gereksinimleri olan oyunun kent mekanında karşılanması gerektiğinden yola çıkılmıştır. Böylelikle, hem çocukların dış mekanda oyun gereksinimleri karşılanacak, hem yaratıcılıklarında olumlu etkisi olacak hem de kendilerini yaşadıkları kente ait bireyler olarak kenti sahiplenmelerine ve kentliler ile sosyal ilişkiler gerçekleştirmelerine neden olacaktır. . Anahtar kelimeler: Şehir, Çocuklar, Spontane Oyun Aktivitesi, Tasarlanmış Oyun Aktiviteleri, Yapılı Çevre, Tasarım, Şehir Elemanları, Şehire Ait Olma, Dış Mekan Oyun, Çocuk Çevresi, Oyun Kültürü.