Atrofik mandibulada farklı dizayn ve materyallerdeki subperiosteal implantların stres dağılımlarının sonlu elemanlar analizi ile değerlendirilmesi

Amaç: Günümüzde insan ömrünün uzamasıyla birlikte tamamen dişsiz bireylerin sayısında da belirgin bir artış gözlemlenmektedir. Bu durum hem işlevsel hem de estetik sorunları beraberinde getirir. Ayrıca, dişsiz kalma süresinin uzaması ve kişinin genel sağlık durumu ile ilgili diğer etkenler birleştiğinde, ileri derecede alveolar kemik kaybı (rezorpsiyon) meydana gelebilir. Bunun sonucunda, konvansiyonel yöntemler ile cerrahi müdahale olmaksızın sabit protez tedavisi gerçekleştirmek çoğunlukla mümkün değildir. Sabit protez talebinde bulunan veya hareketli protezleri tolere edemeyen hastalar, bu yüzden çeşitli cerrahi işlemler geçirmektedir. Ancak bu tür cerrahiler de ciddi komplikasyon riski taşır. Bu durum araştırmacıları alternatif yöntemler geliştirmeye yöneltmiştir. Modern teknoloji sayesinde, ileri cerrahi işlemler yerine bilgisayarlı tomografi kullanılarak hastanın kemik yapısına birebir uyumlu, kişiye özel subperiostal implantlar ve sabit protez üst yapıları üretilebilmektedir. Bu çalışmanın amacı da farklı dizaynda üretilen subperiosteal implantların çene kemiğine fikse edilirken lingualde vida kullanılması ile kullanılmaması sonucunda implant, metal altyapı, vidalar ve kemik üzerinde oluşan stresleri SEA yöntemiyle değerlendirmektir. Materyal ve Metot: Bu tez çalışmamızda oluşturduğumuz atrofik mandibula modellerine 3 farklı dizayn ve farklı malzemeden tasarladığımız subperiosteal implantlar yerleştirildi. İmplantları fikse ederken lingual uzantısı olan birinci modelde lingualde vida kullandık. Lingual uzantısı olan ikinci modelde lingualde vida kullanmadık. Üçüncü modelimizde ise lingual uzantısı mevcut değildi. Tüm modellere vertikal ve oblik kuvvetler uygulandı. Sonuçlar sonlu elemanlar analiz yöntemiyle değerlendirildi. Bulgular: Tüm principle değerlere bakıldığında vertikal ve oblik kuvvetler karşısında trabeküler max principle değer hariç diğer değerlerin hepsinde en yüksek stres değerleri lingual uzantısı olmayan Model 3 tasarımda bulunmuştur. En düşük değerler ise standart dizayn olan lingual uzantısı olan ve lingualden vida ile fikse edilen Model 1'de bulunmuştur. Trabeküler max principle değer ise vertikal kuvvet altında en yüksek Model 2 (Grade 4:0.942, Grade 5:0.941), en düşük Model 3'te (Grade 4:0.818, Grade 5:0.813); oblik kuvvet altında ise en yüksek Model 1 (Grade 4:0.885, Grade 5:0.883), en düşük yine Model 3'te (Grade 4:0.842, Grade 5:0.838) görülmüştür. Von mises stres değerlerine bakıldığında ise vertikal ve oblik kuvvetler altında subperiosteal implantlarda ve metal altyapılarda en yüksek değerler Model 1, en düşük değerler ise Model 3'te görüldü. Vidalarda bulunan değerler incelendiğinde en yüksek değerler Model 3'te olduğu görüldü. Fakat tüm değerler birbirine çok yakın olduğu görüldü. Sonuç: Tüm sonuçlar değerlendirildiğinde farklı kuvvetler altında farklı malzemelerden tasarlanan lingual uzantısı olan ve lingualden fikse edilen, lingual uzantısı olup lingualden fikse edilmeyen ve lingual uzantısı olmayan tüm modellerde von mises stres değerleri birbirine çok yakın olarak bulundu. Bu çalışmanın sonuçları doğrultusunda atrofik mandibulanın tedavisi amacıyla yapılan subperiosteal implantlarda lingual uzantısız ve lingual bölgede vidasız kullanılabileceği görüldü. Böylece lingual bölgede flep kaldırılmasından kaynaklı oluşabilecek komplikasyonlardan kaçınılmış ve ameliyat süresi kısalmış olur.