Avrupa Yeşil Mutabakatı öncesi ve sonrası Türkiye çevre politikaları: Politika transfer sürecinin analizi

İklim değişikliği 1990'lı yıllardan itibaren küresel bir sorun haline gelerek etkilerini göstermeye başlamıştır. Bu doğrultuda küresel bir çaba ortaya koyan Avrupa Birliği, çevreyi korumaya ve iklim değişikliğini önlemeye yönelik düzenlemeler getirmiştir. Aday üye olan Türkiye'den de bu politikaları transfer etmesi beklenmektedir. Uyum süreci tam üyelik bağlamında şekillenmeye devam ederken çevre politikalarına yeni bir seviye getiren Avrupa Yeşil Mutabakat ile ilişkiler değişmektedir. Avrupa Yeşil Mutabakat çerçevesinde birçok sektörde yeşil ekonomiye geçiş hedeflenmektedir. Yeşil ekonomiye geçiş sürecinde gelişmekte olan ve AB ülkeleri ile aynı fırsatlara sahip olmayan ülkeler için mali yardımları kapsayan "adil geçiş" hedefi belirlenmiştir. Anlaşma kapsamında belirlenen değişiklikleri gerçekleştirmeyen ülkeleri farklı yükümlülükler beklemektedir. Mutabakat özellikle ticari alanda mali yükümlülükler getirmesi nedeniyle, ülkelerin politika transferlerini gerçekleştirmesinde itici bir güç olmuştur. Siyasi ilişkilerle paralellik gösteren uyum süreci, çevre müktesebatında da değişiklikler getirmektedir. Türkiye'nin mevzuat uyumu konusunda gelişme göstermesinin yanı sıra uygulamada yetersiz olduğu görülmektedir. Bu bağlamda bu çalışma, ilişkiler doğrultusunda ilerleyen uyum çalışmalarını ve gerçekleştirilen faaliyetleri incelemektedir. Tezin temel bulguları, Türkiye'nin uyum sürecinin ilişkiler ölçeğinde ilerlemesi ve yönetmeliklerde sağlanan uyumun uygulama aşamasına geldiğinde yetersiz olduğunu açıklamaktadır. Tez, Türkiye'nin mutabakata uyum sağlama yükümlülüğüne yer verirken, uyumun gerçekleşmemesi durumunda gerçekleşecek ihtimallere yer vermektedir