Âyet sonlarındaki Esmâ-i Hüsnânın âyet ve konu bütünlüğü açısından münâsebeti

İnsanlığa hidâyet için indirilen ve son ilâhi vahiy olan Kur'ân-ı Kerîm'i diğer ilâhî kitaplardan ve eserlerden ayıran en büyük özelliklerinden biri, hiç kuşkusuz nazmı ve terkîbidir. Bu çalışmada, Kur'ân ilimlerinden Münâsebâtü'l-Kur'ân ilmi çerçevesinde özellikle de âyet sonlarında zikredilen Esmâ-i Hüsnâ'nın uyum ve insicamı konunun akışı ile bağlantılı olarak ele alınmış, hem içinde bulunduğu âyetle hem de diğer âyetlerle olan bağı analiz edilmiştir. Kur'ân-ı Kerîm'deki âyetlerin ve sûrelerin dil ve anlatım zenginliği incelenmiştir. Esmâ-i Hüsnâ ile Kur'ân âyetleri arasında konunun akışı noktasında bir bağ göze çarpmaktadır. Çalışmaya konu olan âyet sonlarında zikredilen Esmâ-i Hüsnâ, en çok içinde bulunduğu âyetle ve sonra da diğer âyetlerle bağlantılıdır. Esmâ-i Hüsnâ'nın, âyet sonlarında zikredilmesinin sebebi, Mü'minleri müjdelemek, kâfirleri tehdit etmek, âyette veya sûrede bahsedilen konuyu teyit etmek, konunun sonucunu bir hükme bağlamak veya zikredilen konunun sebebini bildirmek olabilir. Bu durum da âyet içindeki konuların Esmâ-i Hüsnâ'ya bağlanarak muhatabın dikkati çekilmekte ve verilmek istenen mesaja dikkatini çekmektedir. Böylece ilgili âyetin mesajını daha derinlemesine anlamasına ve daha iyi kavramasına yardımcı olmaktadır. Esmâ-i Hüsnâ âyet sonlarında zikredilerek konu akışına anlam zenginliği ve derinlik katmakta, ilahi sıfatların tanıtılmasını, edebi üslup ve ahengiyle mesajın etkisini güçlendirmektedir. Esmâ-i Hüsnâ bazen uzun olarak anlatılan konuları özetlerken, bazen de kısa bir konuyu tamamlamak üzere zikredilmektedir. Ayrıca, bu isimlerin âyette ele alınan konunun kaynağını veya gerekçesini belirtmek üzere yer aldığı da tespit edilmiştir.