Bay Muannit Sahtegi'nin Notları'nda türün işlevleri: Eril tahakküm ve söylemin aracı olarak günlük türü

Vüs'at O. Bener'in Bay Muannit Sahtegi'nin Notları (1991) romanındaki eril tahakküm ve söylemi irdelemeye odaklanan bu tez, eril sesin yeniden ürettiği fallogosantrik gerçekliğin, günlüğün türsel işlevleri aracılığıyla nasıl meşrulaştırıldığını gösterir. Bay Muannit Sahtegi'nin kendi günlüğüne uyguladığı bir yeniden-yazım olarak kurgulanan bu romanda, protagonist, anlatıcı ve yazar kimliklerini kendi sesinde tekelleştiren ben-anlatıcı, kadın karakterleri sessizleştirerek muhatabına sınırlı bir gerçeklik sunar. Thomas O. Beebee'ye göre, her türün kendine özgü bir "kullanım-değeri" vardır ve türsel tercihler, "ideolojik işlevler" içerir. Bay Muannit Sahtegi'nin Notları, roman türü içerisinde bir anlatım stratejisi olarak günlük formunun kullanılmasıyla, Philippe Lejeune'ün "otobiyografik sözleşme"sini bir türsel işleve dönüştürür. Kurmacanın bir aracı olarak günlük formunun tercih edilmesiyle, Lejeune'ün otobiyografik sözleşmesinin sağladığı illüzyon, metnin muhatabına bir güvenilirlik vadeder ve tüm kadın karakterlere kategorik bir tahakküm uygulayan eril anlatıcının kurduğu gerçekliği meşrulaştırmak için kullanılır. Bu bağlamda, bu tez, Bay Muannit Sahtegi'nin Notları romanında anlatısal bir araç olarak günlük türü kullanımının sağladığı türsel işlevlerin, protagonist-anlatıcı-yazar Sahtegi'nin eril söylem ve tahakkümünü nasıl meşrulaştırdığını ve hangi yollarla muhatabını ikna eden bir araca dönüştüğünü gösterir.