Bazı yeni floresan 1,2,4-oksadiazollerin fotofiziksel özellikleri

Bu tezde, farklı elektron-salıcı (OCH3, SCH3,) ve elektron-çekici (CN, NO2) gruplarla foksiyonelleştirilmiş aril ve stiril parçalara sahip bazı yeni 1,2,4-oksadiazoller sentezlenmiştir. Buna ek olarak, bileşiklerin fotofiziksel özellikleri de UV-Vis soğurma, sabit-durum ve zamana çözünürlüklü floresan spektroskopileri kullanılarak ayrıntılı olarak araştırılmıştır. Sentezlenen bileşiklerin fotofiziksel özellikleri UV-Vis soğurma, sabit-durum floresan ve zamana bağlı floresan spektroskopi teknikleri kullanılarak ayrıntılı olarak çalışılmıştır. Elde edilen sonuçlar sentezlenen bileşikler arasında aril parçası üzerinde elektro-veren ve stiril parçası üzerinde ise elektron-çeken grup takılı bileşiklerin çözücü içinde floresan ışıması sergilediğini göstermiştir. Ayrıca, floresan ışımasının spektral konumunun çözücü polaritesinin artması ile güçlü bir kırmızıya kayma davranışı sergilediği, buna karşın soğurma eğrisinin spektral konumunun ise ortamın polaritesinden hemen hemen bağımsız davranışa sahip olduğu gözlemlenmiştir. Bununla beraber, her iki bileşiğin de floresan kuantum verimliliklerinin artan çözücü polaritesi ile azalma eğiliminde olduğu bulunmuştur. Bu sonuç güçlü molekül içi yük transferi özelliğine sahip ışıyıcı molekülleri ile çözücü molekülleri arasındaki dipol-dipol etkileşimlerinin bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Çözücü içinde ışıma yapabilen iki bileşik için önerilen güçlü molekül içi yük transferi karakteristiği, yoğunluk fonksiyonel teorisini (DFT) içeren kuantum kimyasal hesaplamalar kullanılarak ayrıca aydınlatılmıştır. Bunun dışında, sentezlenen tüm bileşiklerde katı hal floresan ışıması da gözlenmiştir. Tüm bileşikler arasında aril parçası üzerinde elektro-veren ve stiril parçası üzerinde ise elektron-çeken grup takılı bileşiklerin göreli olarak daha yüksek kuantum verimliliğe sahip oldukları bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar, aril ve stiril kısımları üzerindeki fonksiyonel grupların elektron verme veya çekme özelliklerine bağlı olarak, bileşiklerin emisyon mekanizmasındaki ışımasız bozunma hızının katı haldeki floresan ışımalarını baskın şekilde yönettiğini ortaya çıkarmaktadır.