Tekrarlı ve kısa süreli çevresel zenginleştirmenin wistar sıçanlarında davranışsal etkileri

Çevresel zenginleştirme ve mahrumiyet, kemirgenlerde duyusal-motor deneyimleri etkileyen ve çeşitli davranışsal, nöral ve moleküler etkilere yol açan yaygın modellerdir. Zenginleştirilmiş ortam genellikle bilişsel işlevleri güçlendirirken duygusal davranışları değiştirir ve çeşitli plastisite süreçleri aracılığıyla nörolojik bozuklukların tedavisine yardımcı olur. Öte yandan, mahrumiyet modelleri kemirgenlerin bilişsel ve duygusal sistemleri üzerinde olumsuz etkilere sahiptir. Çevresel koşullar genellikle kısa süreli veya uzun süreli uygulamalar ile araştırılmaktadır. Araştırmada aralıklı zenginleştirme veya sosyal izolasyonun uygulamasının davranışsal ve nöral sonuçlarını incelenmiştir. Yirmi dört yetişkin erkek Wistar sıçanını zenginleştirilmiş (EC), yoksun (IC) ve standart koşullar (SC) olarak üç gruba ayırdım. Sekiz hafta süren uygulama, beş gün standart koşullarda kalan hayvanların iki gün zenginleştirilmiş ortama (EC) veya izolasyon kafeslerine (IC) aktarılmasından oluşmaktadır. Uygulama sonucunda zenginleştirilmiş ortam, davranışsal çaresizlik oluştururken güçlü anksiyolitik etki yarattı. Aralıklı zenginleştirme uzamsal bellek performansını da kısa süreli olarak iyileştirdi; ancak bu olumlu etki Morris Su Labirentinin sonraki günlerinde ve prob testinde gözlemlenmedi. IC sıçanlarının hipokampal CA1 bölgesinde, EC ve SC gruplarına oranla; CA3 ve dentat girus bölgelerinde ise EC sıçanlarına oranla daha az sayıda parvalbumin-immunopozitif (PV+) hücre tespit edildi. Lateral veya bazolateral amigdalada ise PV+ hücre sayısında fark görülmedi. Sonuçlar, aralıklı ve kısa süreli zenginleştirme ve mahrumiyet uygulamalarının güçlü davranışsal ve nöral sonuçları olabileceğini göstermektedir.