Bilateral hipokampal formasyon lezyonu olan ratlarda koşullanmış aktif kaçınma cevabı ve buna rivastigmin ve memantinin etkisi

Bilateral ventral hipokampal formasyon lezyonunun, ratlarda aktif kaçınma öğrenmesi üzerine etkilerini araştırmak ve bu ratlarda, asetilkolin esteraz inhibitörü rivastigmin ve NMDA reseptör antagonisti memantin tedavilerinin etkisini incelemek. Bu çalışma 7 grup erkek wistar ratta (250-350 g) yapıldı. İlk 3 gruba, iki taraflı ventral hipokampal lezyonu kinolinik asitin stereotaksik enjeksiyonu ile gerçekleştirildi. 4. gruba sham operasyonu yapıldı. Sham grubuna intraperitoneal serum fizyolojik; iki taraflı hipokampal lezyonu olan gruptaki deneklere serum fizyolojik, rivastigmin, ya da memantin verildi. Ayrıca 3 kontrol grubu oluşturuldu. Kontrol grubundaki ratlara da sıra ile serum fizyolojik rivastigmin ve memantin verildi. Denekler 'shuttle-box' kullanılarak, 5 gün boyunca aktif kaçınma öğrenme deneylerine tabi tutuldu. Deneklerin cevapları arasındaki farklılığı Kruskal Wallis ve Mann-Whitney U testi ile ve her grubun öğrenme cevabının denemeyle artıp artmadığı ise Freidman testiyle analiz edildi. Ventral hipokampal lezyonun varlığı koronal beyin kesitlerinin hemotoksilen-eozin histokimyasal boyaması ile gösterildi. İki taraflı ventral hipokampal lezyon geliştirilen ratların koşullanmış aktif kaçınma cevabı, kontrol grubu ve sham operasyonlu denekler ile benzerdi ve tüm deneklerin koşullanmış aktif kaçınma cevapları 5 günlük öğrenme deneyi süresince arttı (Freidman testi, p<0.05). Rivastigmin ya da memantin tedavisi ile koşullanmış aktif kaçınma cevabı daha düşüktü ve bu ajanlar hem hipokampal lezyonlu hem de lezyon olmayan ratlarda performansı kötüleştirdi (Friedman testi, p>0.05) Bu bulgular, ventral hipokampal lezyonu yapılan ratlarda aktif kaçınma öğrenmesinin bozulmadığını göstermektedir. Aktif kaçınma öğrenmesi, implisit öğrenme şekli olup, bu öğrenmenin hipokampustan bağımsız olduğu görüşü, bu çalışmada desteklenmiştir. Lezyon geliştirilen deneklerde saptanan bu etki, ajanların bilinen doza bağımlı oluşturabildikleri kognitif disfonksiyonla veya hipokampusdan bağımsız olan implisit öğrenme ile ilgili sistemler (örneğin bazal ganglia, serebellum) üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle olabilir.